Shout your heart out

Er is meer ruimte. In alle mogelijke manieren van het woord. Het voelt alsof mijn hersenpan ineens meer vrije plekjes heeft waar zuurstof gemakkelijker kan door stromen.

De reacties op mijn vorige blogpost waren….onverwacht. Ik had niet gedacht dat er zoveel mensen met mij gingen meeleven, hartverwarmend eigenlijk. Bedankt.

Vorige week begonnen we met het uitmesten van de garage. Wij bezitten zeven flessen antivriesspray van vier verschillende merken. Van op drie locaties in het huis heb ik alle umbraco’s verzameld. Ik zit al aan veertien. Het bundeltje sleuteltjes kwam goed van pas toen ik gisteren ons babybedje afbrak om mee te nemen naar het containerpark. Ik zou daarover sentimenteel kunnen uitweiden, over de keren dat ik over die boord heb gehangen om een tuutje in een mondje te steken (Ilja) of om te kijken waarom dat kleine beertje zo’n lawaai maakt in zijn slaap (Linus) maar ik laat het maar.

Bij het zoeken in mijn Google Drive naar deze foto ben ik in de foto’s van het jaar 2015 blijven hangen. (Misschien toch wat sentimenteel dan?) Het jaar waarin Linus is geboren en tegelijk ook het jaar dat compleet blurry is in mijn herinneringen. Ik weet van het jaar 2015 simpelweg niets meer ook al was het achteraf gezien een cruciaal jaar in de levenskeuzes die we toen maakten. Toch eigenaardig hoe slaaptekort en nieuw leven in huis voor zoveel troebelheid kunnen zorgen.

Misschien was 2015 ook het jaar waarin ik begon met het aanleggen van een voorraad wondpleisters?

Eén ding is zeker. Als ik hier ooit een feestje heb met 48 personen en ze verwonden zich allemaal tegelijk dan ga ik nog voldoende kleefpleisters overhouden om de komende drie jaar te overbruggen. Ik zou zeggen: mij zien ze niet meer in de apotheek binnenkort, maar deze maand alleen liet ik er alweer bijna 30 euro achter aan medicatie en hoestsiropen. Ruimte in mijn hoofd maar ook fluimen in mijn longen (Excuse my French). Ik blafte mezelf een weg door het werkende weekend, terend op Dafalgan en een hoestsiroop die groen was van kleur en jammergenoeg ook zo smaakte. Om uiteindelijk op maandag bij de dokter te eindigen en antibiotica te krijgen. Gelukkig bracht extra slaap ook verlichting al dacht mijn echtgenoot daar anders over toen hij uit armoe in de zetel ging slapen nadat ik hem voor de zoveelste keer wakker hoestte.

En hoe ist met jullie? Oei? Ook wat fluimkes?

Het moet ongeveer begonnen zijn in de laatste week van december, begin januari, toen we aan zee waren. Het moment waarop ik besefte dat ik eigenlijk nog niet naar huis wou. Ik wou niet terug naar het eerder jachtige leven dat we geleid hebben in het najaar. Niet terug naar: elkaar afwisselen in het werken/zorgen voor de kinderen, rushen om het huishouden rond te krijgen en constant met vanalles tegelijk bezig zijn. Ook al sluimerde het besef wel al een tijdje, de halve week aan zee heeft me pijnlijk duidelijk gemaakt dat ik teveel deed. Doordat ik mezelf hiervan opzettelijk lamlegde viel het me dan ook extra zwaar om na de vakantie terug op gang te geraken met mijn studie. Ik begon stilaan te beseffen hoe hard ik mijn rust miste. Hoe fel ik mijn blanco dagen nodig heb om mezelf op te laden. Mijn dagen moest ik weer indelen van schoolpoort naar studieboek naar winkel en vlug verder naar het werk. De weerstand die ik voelde opkomen om er terug in te vliegen vrat bakken energie. Al enige maanden was ik aan het twijfelen of ik het nog ging verder zetten maar de voorbije week heb ik beslist om er een punt achter te zetten. Maar alléé, je had toch altijd goeie punten? Ja, meestal wel maar alles wat ik daarnaast deed gebeurde maar half. De opleiding die ik volg(de) was er één om een diploma te hebben waarmee ik mensen beter kan helpen, maar ik vind niet dat dat ten koste mag zijn van mezelf en/of mijn gezin. Ik heb besloten om mezelf nu wat tijd te geven, ook al voelt het als een verlichting, toch moet ik nog eventjes rouwen om mijn keuze. Ik zal een deel van dat verhaal wel missen en blijf enorm geïntrigeerd door alles wat te maken heeft met denkpatronen doorbreken, focus leggen, gewoonteverandering, interacties tussen mensen. Ik zal altijd een persoon zijn die wil blijven leren, dus ik vermoed dat ik in de toekomst wel een andere, specifiekere opleiding ga volgen. Maar voorlopig laat ik het even op zijn beloop en zet ik mijn voelsprieten uit naar de wereld rond me want blijkbaar draait die ook nog?

Mijn beslissing om dit jaar te minimaliseren bracht me in korte tijd al in verschillende nieuwe situaties. Het valt me echt op: outer order inner calm, het is geen leugen. Doordat ik me een weg ploeg door mijn gerief voel ik mezelf iedere keer lichter en lichter worden. Er komt ruimte vrij om na te denken, om beslissingen te nemen. Vorige week bracht ik een tot de nok gevulde koffer naar De Kringloopwinkel. Woensdag brachten we een overvolle auto naar het containerpark, de kinderen blijken het ook geweldig te vinden om ons daarbij te helpen ook al geeft het wel extra stress om te vermijden dat de kleuter overboord gaat in de papiercontainer.

Met dit Jack The Pumpkin King kussen heb ik mijn jongste zoon dan weer dolgelukkig gemaakt. Ik kreeg het ooit cadeau van mijn broer, een wasmachinebeurt later bracht het mijn kleuter zoveel plezier, hij sleept het al de hele week met zich mee.

Een propvolle doos kerstkaartjes (“Gelukkig nieuwjaar 2003”), verjaardagskaartjes (“Proficiat met je 25ste verjaardag!”), huwelijksuitnodigingen van mensen die al jaren gescheiden zijn, geboortekaartjes van kinderen die we nooit bezochten, uitnodigingen voor communiefeesten van meisjes die al aan de unief zitten. Ik ben zo’n hoarder! Niet normaal! Pieter bracht honderden cd’s naar de kringloopwinkel. Zelf hield ik er twee over om te bewaren: mijn allereerste CD (gekregen voor mijn plechtige communie) en de eerste CD die ik zelf kocht met mijn zakgeld: Happy Nation van Ace Of Base. Hoewel die muziek werd gemaakt in 1992 vind ik het na al die jaren simpelweg steengoed en kan ik elk nummer woord voor woord kattevals meezingen, alleen gebeurt het nu via Spotify en niet meer door de boxen van mijn stereoketen.

Waar we dan volledige tegen de minimaliseermanie zijn ingegaan is bij de beslissing om onze wagen te vervangen. We kochten deze maand een nieuwe auto, het is de bedoeling om met deze wagen minstens een even lange periode te overbruggen als we deden met de vorige. Ik moet toegeven dat ik hier heel lang over getwijfeld heb. Misschien konden we nog één jaar rijden met onze oude wagen, maar de zware dieselmotor en de daarbij horende hoge belastingen, de slijtage en het feit dat we er nu nog een redelijke overnamepremie voor kregen gaven toch de doorslag. Ik ben geen nostalgisch persoon maar het zal me toch wat zwaar vallen om afscheid te nemen denk ik, onze twee kinderen kwamen thuis uit het moederhuis met deze wagen en dat vind ik toch speciaal. (Ik zie onszelf nog binnenkomen, de tranen lekten uit mijn ogen). Dat het anders een rommelbak is dat noem ik maar even terzijde. (Ik heb aan mijn echtgenoot moeten beloven dat ik het met de nieuwe wagen niet zover zal laten komen…). Waar we dan wel actief over nadenken is om eventueel onze tweede wagen te verkopen, al zal dat nog een aartsmoeilijke denkoefening worden met (binnenkort) twee flexibele uurroosters.

Digitaal blijf ik -net als in het echt- een beetje een kluizenaar. Sowieso ben ik een loner en ik kan perfect wentelen in mijn alleen-zijn. Een miniem digitaal dieet brengt ruimte in mijn hoofd ook al besef ik dat een blogpost schrijven en er reclame voor maken op mijn Instagrampagina in contrast staat met digitaal diëten.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik het begin op te merken bij mezelf: er is een bepaalde rust over me aan het stromen. Ik ben dichter bij de 40 dan bij de 35, mijn kinderen zijn in volle bloei, mijn huis is enigszins bewoonbaar en ik word langzaamaan een ancien in mijn job. De constante rush van “we willen kinderen”, “we moeten verbouwen” of “de zoektocht naar een betere job”, dat is er niet meer en het doet me deugd. Ik kan begrijpen dat sommige mensen in deze fase van hun leven ineens een soort crisis ondergaan in de genre van: “Is dit het nu?” Maar bij mij is het meer iets van “Hell Yeah dit is het! Laat maar komen!” Het voelt alsof ik aan het vervellen ben. Loslaten wat minder belangrijk is en me focussen op wat echt telt. Momenteel neem ik dit heel letterlijk want ik ben mijn eerste stapjes aan het zetten in de wereld van het minimalisme. Om mijn hoofd zuiver te houden wil ik afstand doen van alles wat rommel, junk, brol en nutteloos is. Ook waardevolle items die ik niet gebruik gaan het huis uit, al dan niet naar gelukkige nieuwe eigenaars. Het zijn weliswaar babystapjes maar ze zijn er wel. Mijn nieuwe vrienden zijn Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, ook wel gekend als “The Minimalists” en ook van Joshua Becker met zijn perfecte grijze bliss en zijn smetteloze keukentablet krijg ik momenteel niet genoeg. Uiteraard zijn zij het extreme uiterste. Ik hou niet van extreem. In geen enkele vorm. Maar toch pik ik heel wat tips op en voel ik bij mezelf toch een bepaalde verandering in mijn mindset.

Enkele superkleine veranderingen sinds ik me ben beginnen verdiepen in het minimalisme:

• Ik vraag me constant af “waarom heb ik dit nodig?” Waarom heb ik 40 potjes kruiden in mijn kast staan als ik er met moeite 12 van gebruik? Waarom heb ik nieuwe koffie nodig als er nog drie pakken bonen staan die ik gewoon nog moet malen? Waarom heb ik een plastic kegelspel in het hoekje van mijn zolder? En waarom zit er in godsnaam geen bal bij?

• Ik zeg (nog) meer “Neen”. Een uitnodiging voor een modeshow? Ik heb niets nodig in de komende periode. Ik plakte ook zo’n sticker op mijn brievenbus om geen reclame meer te ontvangen. Maandelijks gaat hier een gigantische berg papier naar buiten, de helft van die doos is gevuld met reclamefolders die ik rechtstreeks van de brievenbus in de papierbak gooi.

• Ik koop geen voorraden meer. Soms krijg je veel korting als je een grotere voorraad van iets koopt. (Momenteel loopt er in Aldi een actie 2+1 op Lenor wasproduct. “Knaldi”-deals noemen ze. Kuddos voor de copywriter van Aldi!) De chocopot was gisteren uit. Er was geen in voorraad. Confituur werkt ook.

• Ik vermijd online shoppen en zeker Bol.com. Het geld dat ik daar reeds achterliet, het is schaamtelijk. Vorig jaar schreef ik me in voor “Select” waardoor ik nooit verzendingskosten meer moest betalen. De sluis stond helemaal open voor nog meer brolaankopen. Gewoon klikken en betalen en de dag erna stond het aan de voordeur.

• Ik dacht altijd dat ik immuun was voor Het Diderot-effect. Welk effect? In feite een fancy naam voor de situatie waarin we geneigd zijn om extra zaken aan te kopen omdat ze passen bij een eerdere aankoop. We bestelden in de kerstvakantie een nieuwe sofa. Ik heb er drie jaar over gedaan om toe te geven dat onze huidige zetels versleten zijn. In de meubelwinkel waren we ook al aan het konkelfoezen: “dat we ook wel eens een nieuw Tv-meubel zouden mogen kopen” want dat gelijkt echt aan niets. Het gelijkt ook aan niets: het is een oud kledijkastje dat ik nog in mijn tienerkamer had staan en waar ik achteraan een gat in heb gemaakt om de kabels van de dvdspeler/stereo door te steken. Soit, om maar te zeggen: Diderot vo duust!

• Ik begin me af te vragen of het onbeleefd is om “geen echte cadeaus” te vragen als iemand komt eten of bij een gelegenheid waarbij we cadeaus kunnen ontvangen. Ik heb echt alles wat ik nodig heb en zoveel meer. Ik kan het niet geloven dat ik (“Dè soldenqueen”) het typ maar het maalt de laatste weken echt door mijn hoofd. De gedachte aan “nog meer gerief” vind ik momenteel wat lastig om te dragen. Wat ik dan wel weer heel fijn zou vinden is een belevingsbon. Een massage of eens iets klein gaan eten. Een bon voor een babysit of een ticket voor een optreden of de film. Tegelijk vind ik het altijd spannend om iets te krijgen maar ik hou vooral van de gedachte dat iemand iets voor mij heeft uitgezocht waar ik blij mij zou kunnen zijn of waaruit blijkt dat ze aan mij gedacht hebben.

• Ik shop in mijn kleerkast. Nadat ik twee PMD-zakken vulde met kledij die ik nooit draag heb ik al mijn kapstokken omgedraaid zodat ik tegen de zomer een nieuwe schifting kan maken in mijn kleerkast. In de podcast van The Minimalists hoorde ik de tip om 90 dagen vooruit of achteruit te denken. “Heb ik dit in de laatste 90 dagen gedragen” of “Zal ik dit in de komende 90 dagen dragen?”. Op die manier overlap je alle seizoenen en gooi je niets weg wat je misschien nog had willen dragen. Hetzelfde met mijn handtassen. Ik struinde de hele maand december vruchteloos elke winkel af om een nieuwe handtas te vinden. Uiteindelijk heb ik besloten om eerst eens al mijn handtassen te gebruiken die ik nog liggen heb. Al is het maar om het schaamtegevoel over de hoeveelheid ervan de kop in te drukken.

• Ik eet uit mijn voorraadkast. Bij het declutteren heb ik gezien dat ik minstens 20 potjes ananas heb staan. Ik voel een ananasparty aankomen!

Met deze kleine effortjes wil ik de gewoonte creëren voor mezelf waarbij ik bewuster ga stilstaan bij mijn consumptiegedrag. Zoals Marie Kondo zegt: “Does it spark joy?” want veel van mijn gerief sparkt mij wel joy maar ik hoef er geen twaalf stuks van te hebben om het te voelen.

Nog minimaliseertips? Deel ze gerust in de comments, deze beginneling wil bijleren!

Dit en zoveel meer gelijkaardige vragen gingen de laatste twee dagen door mijn hersenpan. Mijn declutter/minimaliseer-manie is serieuze proporties aan het aannemen. Serieuze porties overschot van vanalles! Elke kast die ik opentrek bekijk ik momenteel met andere ogen. Door The Minsgame verplicht ik mezelf om dagelijks items te zoeken die ik kan minimaliseren. Ik had nooit gedacht dat er zoveel gevoelens door me gingen stromen door op te rommelen. Veelal is dat: “Mo What The F–k Eigenlijk?”. Zo vond ik op onze zolder een kartonnen doos de grootte van een nachttafel met daarin één plastic bowlingspel. Zonder bal. Dus in feite 10 plastic kegels. What was I thinking?? Ik vul een doos voor de kringloopwinkel, een doos voor het containerpark en een vuilzak voor gerief dat meteen het huis mag verlaten. Gelukkig kan ik heel vlot afscheid nemen van dingen. Ik ben zelfs onvermurwbaar als het op moeilijkere dingen komt.

En echt. Het is pas als je eens alles door je handen laat gaan dat je beseft hoeveel je hebt en hoeveel je niet nodig hebt. In mijn voorraad vond ik 8 flessen rode wijn. Allemaal wijn die ik gekregen heb. Ik hou niet van rode wijn. Ik bewaar die voor als er eens iemand komt die graag rode wijn wil drinken. Maar niemand drinkt ooit rode wijn bij ons, want ik vergeet het altijd voor te stellen om rode wijn te drinken. Dus heb ik nu een voorraad waar ik niets mee kan aanvangen, waar ik niets over weet en waar ik geen weg mee kan. Ik vermoed dat de kringloopwinkel zo’n dingen niet aanvaardt?

Je kan dat toch ook precies niet op tweedehands zetten zeker?

Gebinged: Sinds we geen televisieabonnement meer hebben zijn er niet veel Vlaamse series die ik echt nog volg. Maar ik bingede “Dertigers” vorig jaar al en ook de voorbije weken ging er geen vrije minuut voorbij zonder dat ik het tweede seizoen van de reeks aan het streamen was via Vrt.nu. De cast van die serie is een bende eenvoudige mensen die je gewoon hier op straat zou kunnen tegenkomen. Dus eens nièt de klassieke Belgische acteurs of actrices (Nathalie Meskens, Tine Embrechts, Filip Peeters of de borsten van Marie Vinck voor de duizendste keer maar weer). Valt het op dat ik een degout heb gekregen van sommige Vlaamse acteurs? Soit, de playlist van de reeks kun je ook vinden op Spotify.

Gekluisterd: Na dertigers ging ik weer terug naar mijn Netflix-abonnement waar ik “A Marriage Story” bekeek zonder veel van de inhoud te lezen op voorhand. Ik had hem ergens zien blinken in de krant denk ik en hij was in mijn achterhoofd blijven zitten. Ik herkende meteen het liefje van Hannah uit “Girls” in de hoofdrol (Adam Driver) maar moest toch even mijn hersenen kraken om Scarlet Johansson te benoemen. Tjah, celebrities zeggen mij niet veel. De film gaat over een scheidend koppel met alle gevolgen van dien. Best wel confronterend.

Gebeten: door alles wat met minimalisme te maken heeft de laatste tijd. De Less Is More theorie uit mijn vorige blogpost begint goed vorm te krijgen. Het voorbije weekend las ik: “Minimalisme, leef een betekenisvol leven” van Joshua Fields Millburn en Ryan Nicodemus, beter gekend als “The Minimalistst” , ik keek ook naar de documentaire en startte met het spelen van The Minsgame. Oorspronkelijk allemaal de schuld van Kelly en Anouck die er een link naar zetten in hun nieuwsbrief.

Gedownsized: doordat ik de laatste weken minder actief ben op sociale media (Less is more!) voel ik me veel rustiger. Dat er geen constante instroom van informatie meer is doet me deugd. Pas op, ik hou wel van interacties en ik zoek dat ook van tijd tot tijd bewust op. Zo organiseerden we laatst weer een Shitty Dinner met wat instagram/blogvrienden. Maar toch kan ik het gemakkelijker kanaliseren als er geen sociale media-apps op mijn smartphone staan. Vandaag ging ik te voet met de kinderen naar het centrum. De middag was cementgrijs maar mijn gedachten waren leeg. Ik vermoed dat het verminderen van indrukken sinds de kerstvakantie zijn vruchten begint af te werpen. In combinatie met mijn decluttermodus en minimalismebevlieging is het best wel een ontspannende periode nu.

Gesmuld: bloedsinaasappelen. Hoe lekker zijn die?

Gefronst: in psychologiemagazine las ik onderstaand artikel:

Ik deed niet anders dan fronsen en hoofdschudden. Hoe lastig moet het niet zijn om constant een rol te spelen op je werk. Een façade optrekken en je volledig anders voordoen dan je bent. Vreselijk! Ik had te doen met de dame in het interview!

Gepland: op de valreep nog een datenight voor januari. Vrijdag gaan we naar Danko Jones. Een speciale band in onze ogen want 14 jaar geleden trachtte mijn toenmalige crush om een date te verkrijgen met mij. Hij stelde “lukraak” voor “om die cd’s van Danko Jones anders gewoon eens binnen te brengen” nadat we erover gechat hadden. Een week later was hij inderdaad binnen. En ondertussen zijn we al bijna tien jaar getrouwd. Allemaal Danko zijn schuld!

Ik zie ze dit jaar meer opduiken dan het voorbije jaar. De 20 voor 20 lijstjes. Vorig jaar had ik voor mezelf ook een 19 for 19-list opgemaakt maar ik heb er nooit over geblogd. Ik hou ook nog wat voor mezelf, het klinkt misschien niet aannemelijk, maar het gebeurt ;-). Een aantal zaken op dat lijstje heb ik vlotjes afgewerkt, maar andere zaken bleven wat hangen. Maakt eigenlijk niet uit, ik ben vooral content dat ik een aantal dingen heb kunnen doorvoeren.

Ik maak nooit goeie voornemens, ik vind dat ook complete bullshit. Als er iets moet veranderen dan doe je dat best meteen en niet aan het begin van het jaar. Toch zijn er een aantal dingen waar ik de laatste maanden iets aan wou veranderen maar waar ik de courage niet voor vond. Ik heb de indruk dat het de laatste weken (vooral sinds het kerstverlof) beter gaat met mij en dat ik nieuwe energie gevonden heb om moeilijkere zaken te tackelen. Ik heb vorig jaar aanvaard dat ik altijd wat periodes van ups en downs zal hebben. Het feit dat ik dat mag van mezelf zorgt ervoor dat ik een mindere periode vlotter doorspartel. Maar alléé, een mindere periode, we zien dat niet echt bij jou? Hmja, ik zie het meestal zelf niet. Het uit zich vooral in het laten varen van gewoontes, mezelf laten vangen in loopholes en korter van stof zijn, minder aanwezig zijn in het moment door te vluchten in mijn telefoon, sociale contacten vermijden en tegelijk snakken naar diepere gesprekken.

Voor 2020 heb ik dit jaar geen persoonlijk lijstje opgemaakt met 20 items die ik wil aanpakken. Ik kies eerder een one-word theme dit jaar al klopt dit ook niet helemaal want ik kies voor: “Less is more”. Ik zou het ook naar “minder is meer” kunnen vertalen maar ik ben er nog altijd niet uit wat ik mooier vind klinken.

2020 belooft weer een jaar vol veranderingen te worden. Ik wil in veel zaken echt gaan downsizen om het overzicht te bewaren. We namen enkele beslissingen die we goed doorpraatten maar die ook gevolgen zullen hebben voor ons consumptiegedrag, onze tijdsindeling en onze planningen.

Tegelijk wil ik met “Less is more” ook terugkeren naar de goeie gewoontes die ik vroeger had. Ze deden me enorm veel deugd maar zoals ik eerder schreef: ik was niet opgewassen tegen de loopholes die ik maar al te goed herken bij mezelf. Dus ik ben rustig weer aan het joggen, ik probeer mijn Instagramgebruik serieus te verminderen en ik hou me beter aan mijn planning. Beter gezegd: ik maak weer een planning op, dat is de eerste stap want ook dit was aan het verwateren. Dat ik bij het begin van het jaar doe is eerder toevallig. Vorig jaar was vooral getekend door twijfel, negativiteit en eigenlijk ook wel veel onzekerheid over mezelf. Ik wil nu vooral vooruit kijken, met minder indrukken en minder vanalles.

Maar niet gevreesd (of misschien net wel, dat maak je best voor jezelf uit): hier blijf ik plakken. Want door te schrijven blijf ik mezelf forceren om regelmatig stil te staan bij de dingen. Voor de blog gaat “Less is more” zeker niet op!

Ik heb al een drietal dagen de holidayblues. Geen idee of het een bestaand woord is, maar ik voel me wat mistroostig na de vakantie. Meestal vind ik het niet erg om terug naar huis te komen, maar deze keer voelde het alsof ik een stukje van mijn ziel moest achterlaten.

Oud en nieuw vierden we dit jaar aan zee.  Ik kon een appartementje huren van familie en na mijn shift op oudejaarsavond voegde ik me bij mijn gezin dat zich reeds installeerde in het plekje dat we voor de 4 dagen het onze noemden.

Op die manier kon ik helemaal op het einde van het jaar nog zorgen voor “de beste last minute beslissing van het jaar”, want dat was het echt.   Ik wou heel graag het vuurwerk bekijken op de zeedijk met de kinderen.  Ilja was niet bijster enthousiast om in zijn pyjama nog te vertrekken naar buiten en ook de knallen in de verte schrikten hem wat af.  Hij wordt er 9  in 2020 maar het was -net als voor zijn kleine broer- de eerste keer dat hij live vuurwerk meemaakte.  De verwondering op hun gezicht, de nabijheid van hun pyjamabeentjes rond ons, het was het letterlijke startschot van een zalige midweek samen. 

De focus lag deze week op ons 4.  Wat wij ècht wilden doen.  In het geval van de kinderen was dat: met de schoppen aan zee een bunker graven.  Mijn enige verantwoordelijkheid was zorgen dat de emmerkasteeltjes compleet waren als ik ze omdraaide.  De echtgenoot zorgde ervoor dat de tunnels niet instortten.  Want zandkastelen bouwen is serious business. 

Er werd weinig tot niet gekookt.  Het enige dat werd afgewassen waren onze bunkerattributen. 

Er werd geen was gedaan, we leefden uit onze valies en uitgezonderd van wat gedownloade NETFLIX-serietjes WIFI-vrij.  Mijn smartphone bleef nooit eerder zolang onaangeroerd of het was om me te storten op Woody Puzzle waar mijn schamele record van 924 punten niet door de echtgenoot werd verbroken.  Er was tijd voor Monopoly en de verse pizza op te wachten aan de voorkant van het appartement. De koerier werd blijkbaar door veel gejuich onthaald en te zien aan de blik in hun ogen was pizza in een kartonnen doos een topmomentje. 

En uiteraard was niet alles instagramwaardig.  Er waren ook wel broertjesruzies en zoals gewoonlijk moest er weer iemand overgeven.  We wandelden in de spetterregen vanaf De Hoge Blekker tot we zeiknat terug op de dijk in Koksijde belandden. Het was even puzzelen in het appartementje om al onze kletsnatte kledij te drogen te hangen maar ook dat had zijn charme en warme koffie smaakte nooit eerder zo zalig.

Maar een kletsnatte broek uitstroppen, een looptoertje op het strand ’s ochtends vroeg, naar de verse bakker wandelen in de dichte mist op 1 januari, het gebeurde allemaal in het hier en in het nu.  Er werd eventjes niet aan de toekomst of het verleden gedacht.  De tijd die we niet voor elkaar hadden in de voorbije maand werd in die vier dagen ruimschoots ingehaald.  En nu is het even rouw/rauw om iedereen terug achter te laten, om in de routine van (veel) werken te geraken. Maar het voorbije uitje was zalig, it calls out for more!

De laatste vijftien jaar wordt ons leven gekenmerkt door het feit dat we in alles gigantisch veel opties hebben.  Ik ben een hele vlotte beslisser, ik twijfel bitter weinig als het niet over grotere thema’s gaat.  Toch merk ik een verschil deze week.  In het appartement waar we verblijven is geen wifi.  We downloadden voor vertrek een drietal series voor ons en enkele films voor de kinderen.  De luttele momenten dat we in ons appartementje zijn kijken de kinderen wel eens naar één van de films op de iPad.  Ik was het compleet vergeten, maar het is alom gekend: kinderen lijken het helemaal niet erg te vinden om drie dagen op rij naar dezelfde film te kijken.  Ze lippen de woorden van “Hotel Transsylvanië” mee en lachen telkens om dezelfde grappen.  Over en over en over.  Er is enkel analoge televisie en voor het slapengaan kijken ze wel eens naar Ketnet, iets wat ze thuis nooit doen, want scrollen door Netflix en YouTube is veel amusanter volgens hen. 

Ook voor mezelf merk ik een bepaalde innerlijke rust door de beperking in keuzes: lees ik het ingepakte non-fictie-boek of lees ik mijn roman als de kinderen in bed zitten?  Blader ik door een tijdschriftje of ga ik even aan deze blogpost schrijven?  Wat wil ik nu echt?  Ik kan me veel vlotter laten leiden door mijn gevoel.  Hoewel ik in dagdagelijkse situaties geen probleem heb om vlug een keuze te maken, kan ik thuis evengoed verlamd geraken als ik moet beslissen wat ik in mijn vrije uur/uurtjes ga doen.  Lezen, wandelen, Netflix, VRTnu, VTMgo, bloggen, joggen, podcasts luisteren?  So little time, so much to do!  En uiteraard kan ik een halve week vakantie niet vergelijken met een werkweek maar in een gelimiteerde setting lukt het echter veel gemakkelijker, er is geen eindeloze feed aan blogs op de laptop om door te scrollen.  Er liggen geen zes boeken te lonken op Goodreads of op de vensterbank.  Thuis zou ik in vrije momenten eens doorklikken in nieuwsbrieven waarbij ik linkjes naar nieuwe boeken, podcasts of artikels opsla in Evernote: nóg eens meer opties die ik hier niet aangeboden krijg!  Aan zee is ook kiezen waar je gaat joggen niet moeilijk: je gaat aan het water naar links richting De Panne, of je gaat naar rechts richting Knokke.  Ik merk dat mijn natuurlijke reflex is om automatisch eerst naar rechts te gaan, ook al ben ik een linksepoot. 

Toch kijk ik wel eens op mijn smartphone, en volg ik sommige groepschats in Whatsapp met een half oog mee.  Ik probeer ook hier en daar wat foto’s te nemen om te gebruiken op mijn blog of Instagram, maar het moet niet allemaal meteen gebeuren.  Met de komst van de smartphone en free wifi overal is het best wel een uitdaging om me niet te laten overspoelen door alle opties.  Er bestaan honderden artikels over die ik allemaal las (ahja, opgeslaan in Evernote hé) maar ik moest het eerst gedwongen gewaar worden: minder keuzemogelijkheden bieden echt wel meer innerlijke rust. 

Uiteraard schreef ik deze blogpost niet nu maar deze ochtend toen ik nog lekker rustig aan het chillen was in het appartementje aan zee waar we de laatste vier dagen verbleven.

Vooral ’s morgens als ze bij me zitten aan de ontbijttafel kan het besef me keihard in het gezicht slaan. Ik hoor hun malende mondjes en zie ze eten alsof hun leven er vanaf hangt, om de één of andere reden is het ontbijt hun favoriete maaltijd. En terwijl het van hap-slik-kauw gaat denk ik soms: ik ben verantwoordelijk voor die mondjes. Ik moet ervoor zorgen dat ze elke ochtend kunnen happen, slikken en kauwen. Maar meeste ochtenden verwonder ik me er over dat ze nog altijd manieren vinden om te morsen.

Terwijl ze zich aankleden kan ik me soms afvragen: wanneer hebben jullie geleerd om dit zelfstandig te doen? Was ik daarbij? Ik kan me nog perfect voor de geest halen dat ik Linus met zijn 4,410kg-zware lichaampje voor het eerst in bad stak. Proper rond het naveltje wassen en voorzichtig voor het hoofdje als ik zijn rompertje over hem trachtte te wurmen. Hij heeft nooit maatje 50 gedragen. Een Michelinmanneke. Maar meeste ochtenden erger ik me aan het feit dat hij nog altijd komt vragen om zijn kousen aan te trekken.

Als ze zich klaarmaken voor school denk ik soms: zit Ilja echt al in het derde leerjaar? Als hij achteloos zijn rugzak over zijn schouder gooit en zijn schoenen bindt. Hij wordt er 9 volgend jaar. Waar zijn die negen jaren naartoe? Maar meeste ochtenden toon ik met opengesperde ogen mijn horloge aan hen terwijl ik vraag om wat tempo te steken.

Wanneer ze samen hand in hand door de schoolpoort gaan, een gewoonte van toen Linus voor het eerst naar school ging, denk ik soms: “Ze gaan altijd broertjes zijn, no mather what happens”. Maar meeste ochtenden denk ik: “Oef ze zijn gekleed en gepakt en gezakt op school geraakt”.

Als de ene nog aan het nasnikken is omdat hij zijn kaak stootte tegen een deur en de andere op hetzelfde moment drie treden van de trap glijdt, dan denk ik: maar alléé zeg, hoe is het mogelijk?? Daarna trek ik ze allebei op mijn schoot om te knuffelen. Eén met een pijnlijke poep en één met een blauwe kaak. En dan ben ik opgelucht: “dat het gelukkig maar dàt is”.

Ik besef het soms op de meest onbewaakte momenten. Ik heb twee gezonde kinderen die samen ruziën maar ook samen dansen. Twee kinderen die keihard op elkaar gelijken en tegelijk zo verschillend zijn. Ruskabusjes die veel te wild en te luidruchtig kunnen zijn bij hun introverte moeder. Belhamels die tien minuten later vragen of ik bij hen wil zitten om te knuffelen terwijl ze televisie kijken.

Ik moet er meer bij stilstaan.

Want in een vingerknip kan het voorbij zijn.