Waarom ik ooit (her)begonnen ben met Facebook in eerste instantie? Omdat ik in de besloten groep van de Meststoffen voor jouw blog rechtstreekse informatie kon vragen aan Kathleen die de cursus opstelde. Of ik ooit informatie heb gevraagd? Niet dat ik mij kan herinneren. Ik zit ook in de besloten “YNAB voor beginners“-groep, opgesteld door Kelly. Ik volg wel hier en daar mee maar post ook nooit iets. Het plan was om enkel mensen als Facebookvriend toe te laten die mij toevoegen. Dat is min of meer geslaagd. Maar door de laatste (drie?) jaar is die besloten vriendengroep toch weer gegroeid. De Facebookpagina van Shoutyourheartout.com heeft wel enige volgers maar het is niet om over naar huis te schrijven. Ik beheer hem ook totaal niet goed en maak er te weinig tijd voor om via mijn pagina te gaan reageren op andere blogs. Allemaal teveel fuzz voor mij. Tegelijk merk ik de laatste maanden wel een verandering in mijn klikgedrag. Ik ben meer en meer blijven stilstaan bij de grappige filmpjes, bij de vakantiefoto’s en het leven van mijn 268 vrienden. Er was hier en daar al weer eens een roloog-moment als ik teveel quotes op wolkenachtergronden zag passeren. En ik heb meer en meer het gevoel “dat ik geen tijd heb om te bloggen” terwijl ik wel dagelijks zeker een kwartier door Facebook kan scrollen en daarnaast nog eens op verschillende andere blogs ga reageren. Ahja, want ik had gezien via Facebook dat ze iets geschreven hebben. The irony just slapped me in the face. En dat maakt het allemaal zo contradictorisch. Want ik post zelf mijn blogposts op Facebook en veel mensen vinden de weg naar deze stek via Facebook en spreken mij er wel eens over aan. Maar aan de andere kant krijg ik weinig interactie met mijn Facebooklezers. Niet dat dat een verwijt is naar hen/jullie, maar de kern van mijn blog, het schrijven zelf; dat doe ik eigenlijk uitsluitend voor mezelf. Als je komt meelezen, reageert of ernaar linkt: dat vind ik fantastisch en ik apprecieer het enorm. Maar Facebook zelf, dat neemt nu even teveel tijd van me en ik vind er geen meerwaarde meer in. Daarom besloot ik deze week om mijn account weer op te zeggen. Betekent dat dat ik Facebook haat of er niets meer van moet weten? Ma neen, ik begrijp heel goed dat dit medium je bereik kan verhogen maar in feite interesseert mij dat niet echt. Instagram vind ik nog steeds heel entertainend en dat blijf ik zeker behouden.
Bloggen doe ik in eerste instantie voor het schrijfplezier en niet om een BB te worden. (Die afkorting hoef ik niet uit te leggen veronderstel ik 🙂 ) Als ik nog kan uitvissen hoe ik dat ene messengergesprek met mijn overleden collega kan downloaden….
Ik weet dat er enkele mensen zijn die de blog enkel via Facebook lezen en dit misschien wel willen blijven doen. Wie graag wil blijven lezen kan dit via de volgknop onderaan rechts op de pagina. Gewoon even klikken en je email-adres opgeven, ik kan en zal er persoonlijk niets mee aanvangen maar WordPress stuurt je dan via mail een notificatie als er een nieuwe blogpost is verschenen.
En nu ga ik dit op Facebook posten. Oh ironie. Maar ’t is het laatste postje. Althans daar toch. Shoutyourheartout.com blijft zeer zeker bestaan en in de gestolen halve uurtjes (het zijn al geen kwartiertjes meer) die ik niet meer op Facebook spendeer ga ik schrijven. De verschillende ideetjes waar ik geen tijd voor heb ga ik eindelijk vormgeven. Het blijft borrelen.
Daag Facebookvrienden, tot elders in cyberspace of in het echte leven. (brrr het echte leven 😉 )
De parkeerplaats naast mij bij Collect and Go was deze ochtend bezet door een moeder met haar zoon, ik schatte hem tussen de 16 en 17 jaar ongeveer. Hij laadde de kar uit terwijl de vrouw ging betalen. Ik zei tegen Ilja:”Kijk, later ga jij mij ook kunnen helpen bij het uitladen van de winkelkar, jij mag dat dan doen voor me”. (Het kan geen kwaad om ze al wat voor te bereiden denk ik altijd…haha). Waarop hij zei: “Ja, maar dat is al een mens hoor.” Euh. Met “mens” bedoelt hij “volwassene” trouwens. Ik begon er verder over na te denken. Over “binnen tien jaar”. Tien jaar is zo voorbij. Toch? Hoe zal het leven er dan uitzien? En vooral: hoe gaan wij eruit zien? Rimpels galore? Het verval is nu al gestart vind ik, met grijs haar en de pot antirimpelcrème in het badkamerkastje. Tien jaar is zo voorbij, maar er kan ook veel gebeuren in een jaar. Dat merken we bij iedere jaarwisseling opnieuw. Alle veranderingen op de verschillende aspecten in ons leven. Binnen tien jaar heb ik een zoon van bijna 13 en één van bijna 17. Eéntje ervan bijna “een mens”. Ik zal dan bijna een volwassen kind hebben. Say what? Ik zal de 50 zien naderen. Doing! Gretchen Rubin zegt het zo vaak in haar podcast: “The days are long, but the years are short”. Het duurde even voor ik begreep wat ze daar effectief mee bedoelt, maar verdikke, it’s so true! Aan de andere kant kijk ik ook wel uit naar die periode. Ik vermoed dat we nog meer stabiliteit gaan ervaren, dat we onze kinderen minder gaan moeten bekukkelen en weer iets meer tijd voor onszelf zullen hebben. Er zal geen gezeul zijn met wandelwagens, gewurm in autostoeltjes of geruzie omdat iemand een grotere boterham kreeg dan zijn broer. Maar het zullen andere dingen zijn. Cliché cliché: kleine kindjes, kleine zorgen….grote kindjes….
Tijdens onze tiendaagse reis naar de USA keek ik verschillende keren de ogen uit mijn kop. In eerste instantie door de grootsheid van New York maar ik verwonderde me ook soms over de verschillen in de kleine dingetjes.
De creditcard vs de debitcard.
Amerikanen gebruiken vooral hun kredietkaart. De mentaliteit daar is compleet omgekeerd dan de mijne. Ik gebruik mijn kredietkaart als het niet anders kan: voor online shoppen in het buitenland, om hotels te boeken of om tickets voor concerten of festivals te betalen (kortom: firstworldproblems 🙂 ) Maar niet om mijn boodschappen in de winkel te betalen of om mijn nieuwe wagen te financieren. In Amerika ben je blijkbaar beoordeeld op “hoe goed je je kredietkaartschulden kunt afbetalen”. Dit schept een duidelijk beeld van hoe kapitaalkrachtig je bent. Althans zo heb ik het toch begrepen uit de gesprekken met mijn familie. Zelf wil ik niet teveel nadenken over de Visa-rekening die nog mijn bus zal vallen na de reis al kan ik dat perfect allemaal YNABBEN.
De huizen.
De huizen die ik altijd zag in “7th heaven” of “Full House” indertijd, met een schommelstoel op de front porch en de basketring op de oprit. Dat bestaat dus echt! Althans, dat zag ik in New Jersey. In New York zie je alleen maar appartementen. Ook binnen zitten de verschillen in de details. De toiletten zijn veel lager, deurklinken bestaan daar niet: het zijn allemaal van die draaiknoppen met zo’n slotje in het midden. Ook de douchekoppen zijn er anders.
Een doggybag op restaurant.
In New York City zagen we het niet echt, maar in New Jersey wel: als je er gaat eten kun je de overschot van je bord gewoon laten inpakken. Ik vind dit een GEWELDIGE formule. Niet alleen besparen restaurants er heel wat afval mee, je hebt waar voor je geld daar. Want hoe jammer is het niet om een half stuk gebakken zalm te laten liggen omdat het te zwaar is? Hoe dikwijls denk ik niet: dit zou ik perfect morgen bij een slaatje kunnen opeten! Dat is exact wat we ook deden. Op de vierde dag van ons verblijf in New Jersey aten we één avond leftovers. We hadden er zo danig veel dat we zelfs nog leftovers van de leftovers hadden!
Deze “specialiteit” uit New Jersey noemen ze Disco Fries. Geef toe, de naam alleen al: dat moet je geproefd hebben. Gewoon eigenlijk frieten met gesmolten kaas op mo gow 😀
De contradicties
Mijn zwangere nichtje vroeg of we even konden samen naar de babystore gaan. Ze wou wat raad rond een babyuitzet dus trokken we om 20u15 -terwijl de mannen naar the shooting range waren- nog naar het shoppingcenter. De vrouwen shoppen terwijl de mannen shooten. We gingen all the American way! Ter plekke vertelde ik over het feit dat ik geen zo’n autostoel heb die kan draaien. Ik moet telkens mijn kinderen erin proppen en helemaal over hen hangen om de gordel dicht te doen. Moest ik zelf nieuwe autostoelen nodig hebben, ik kocht zo één dus informeerden we hiervoor. In de winkel die zowat het equivalent was van 4 Dreambaby’s samen was er nergens zo’n Maxi-Cosi-draai-stoel te vinden. Toen we informeerden zei de medewerker: “ik denk dat deze in Amerika gewoon niet toegestaan zijn wegens de veiligheid”. Vreemd. Wij roekeloze Europeanen stellen onze kinderen nogal bloot in het verkeer zeg! ;-). Soit. Bij thuiskomst bleken de mannen zich geamuseerd hebben op de shooting range maar mijn lief was toch enigszins getraumatiseerd door het feit dat je op zo’n range gewoon kan toekomen met heel je gezin om te gaan schieten. Zonder brevet kun je daar een kalasjnikov huren en wat op doel gaan schieten. Kinderen kunnen er hun verjaardagsfeestje houden en lopen er naar hartenlust rond tussen de verschillende geweren. Maar een kinderstoel die je naar jezelf kan draaien om je kind erin te zetten: how maar!
De grootte en hoeveelheid van alles.
New York City is in alle opzichten gigantisch maar ook in het gewone dagdagelijkse leven in Amerika an sich is alles veel groter, veel meer en gewoon VEEL in het geheel. De porties op restaurant (daarmee al die leftovers hé), het is niet te verwonderen dat wij daar drie kilo zijn verzwaard. Ik ben zo’n persoon die liever eet tot het op is dan iets weg te gooien. Gelukkig voor de doggybags of ik ging me echt rot gevoeld hebben over de hoeveelheid lekker eten dat ik moest terugsturen naar de keuken. Alle porties zijn er ongeveer 1/3e groter behalve de groenten. Een winkelcentrum is daar een dorp op zich. Ik paste een kleedje in Bloomingdales, het pashokje was ongeveer de grootte van de kinderkamers bij ons thuis.
In de lokale supermarkt Costco zag ik een zak chips de grootte van Linus bij zijn geboorte. Gelukkig woog hij nog geen 4,450kg zoals hij indertijd, al vind ik 850gram ook al de moeite. (en neen, deze heb ik niet gekocht). Een blikje cola is er 355ml ipv de 330ml zoals bij ons.
Hoe beleefd en goedgezind de mensen er over het algemeen zijn.
Iedereen zal mij zeggen dat het zo fake is als iets, al dat “hi, how are you?”-gedoe maar het voelt toch helemaal anders aan als verkopers of medewerkers in een restaurant dit doen. Op veel plekken in België sta je vijf minuten te schilderen alvorens iemand je een tafel wijst zonder te vragen of het goed is. Iedereen woont er een beetje in je gat, alleen maar voor de fooien, maar het werkt wel. De lichtheid waarmee Amerikanen door het leven lijken te stappen, daar kunnen wij zwaarmoedige Belgen nog iets van leren. Iets met selffulfilling prophecy ofzoiets. Na enkele dagen begon ik ook spontaan praatjes te maken met de mensen in cafés. Ik -misses bitchy resting face- vertelde zonder moeite over de uitstap die we die dag hadden gedaan. Ik -de introvert die niet van small talk houdt- complimenteerde een barbier met het logo dat hij had ontworpen voor zijn zaak.
Het tempo: “Time is money!”
Hoe vriendelijk en uitgebreid ze zijn in alles wat ze aanbieden, zo vlug zijn ze in het afruimen, afrekenen, afhandelen van hun zaken. Meerdere keren waren we 5 minuten na onze bestelling al bediend en even vlug was diezelfde tafel weer afgeruimd. Time is money, de volgende die aan je tafel komt zitten brengt vers geld mee. Soms zat ik nog te eten terwijl ze het bord van Pieter reeds weghaalden. Kwestie van zeker niet te talmen! Minder fijn voor de gezelligheid en al zeker niet voor mijn spijsvertering. In alle ketens moest ik me keihard opjagen terwijl ik in de lijn stond. Ik kan muurborden niet goed lezen en had mijn bril niet bij waardoor ik pas wist wat er te koop was toen het bijna mijn beurt was. Stress aan de counter en juuj doe voort!
Alles is convenient.
Amerikanen zijn heel gericht op verkoop en gemak. Je hoeft er niet per se je toevlucht te nemen tot online shoppen want winkelcentrums zijn er altijd open, veelal tot 22u of 23u ’s avonds. Waar een werkende Belg zich moet spoeden om tijdens de week nog in de lokale Delhaize te geraken kan de Amerikaan gerust eerst op zijn gemak wat TV kijken om ineens te beslissen nog zijn comisjes te doen. Dat zorgt wel voor meer opties in je dagindeling omdat je minder gebonden bent aan die uren van de winkel. Alles is er ook gemaakt voor je gemak, zelfs een apotheek kan er drive-through zijn. Geld afhalen gebeurt er ook vanuit je autoraampje.
De hoeveelheden afval.
Ik voel me soms slecht als ik een lading Collect And Go uitlaad omdat ik in één keer zoveel verpakkingen weggooi, maar wat ik in New York geproduceerd heb aan afval…onvoorstelbaar. De New Yorker leeft “on the go”. Koffie in cups, ontbijt in papier, twee zakken over elkaar om je boodschappen in te steken, pizzadozen, servetten bij de vleet en plastic bestek. Toen we na ons verblijf in het appartement van mijn neef opruimden had ik een volledige vuilniszak buitengezet. Dat was afval van twee dagen. En wij maar doen van verpakkingsvrije winkel en al.
Ik weet dat Josie heel erg gek is op het onderstaande liedje: “Everybody’s free to wear sunscreen”
Het liedje herbergt enkele supertips voor je toekomstige zelf. Ik ben geen gigantische fan van inspirational quotes. Al zeker niet als ze verschijnen op een wolkenachtergrond. Alsof ze alleen maar in onze diepste gedachten of zo kunnen bestaan. Geef mij maar een dwaze uitspraak zoals ik soms bij Steven Gielis kan lezen. In mijn bullet journal hou ik een pagina bij getiteld: “Sunscreen would be it” geïnspireerd op Baz Luhrmann. Ik geef bitter weinig tips aan mensen, ik ben nuchter genoeg om te weten dat ik het ook niet altijd weet. Toch zijn er gedurende de voorbije jaren wel een aantal dingen die ik bijgeleerd heb. Het is niet bitter veel en het lijstje zal gegarandeerd groeien tegelijk met mijn levenservaring maar de volgende dingen zouden in mijn persoonlijke Sunscreen-liedje kunnen komen:
“Bij twijfel: doe het niet”. Ook al zeggen alle wolken inspirational quotes het omgekeerde, twijfel is in mijn geval een slechte raadgever. Zeker als het over de zware levensthema’s gaat.
“Neem die dafalgan als je hoofd op springen staat”. Ook al denk ik dat het wel zal lukken zonder en de pijn wel weg zal trekken. De pijn trekt in mijn geval nooit weg en hoofdpijn maakt mij altijd zo lamlendig terwijl een bruistablet echt wel soelaas brengt. Ik moet mezelf er altijd wel “inpraten” omdat ik kotsneigingen krijg van een dafalgan maar het is het altijd waard.
“Vermijd mensen die energie vreten en je leegzuigen” zo’n types wil ik zover mogelijk uit mijn buurt. Als dat onmogelijk is hou ik ze op armlengte afstand. Door de jaren ben ik wel goed geworden in het inschatten van mensen als ik iemand leer kennen. Gold star for myself!
“Koop alleen plastic folie van een A-merk”. Ik draai elke euro om waardoor ik zoveel als mogelijk huismerken aankoop maar voor plastic folie maak ik altijd een uitzondering. Ik heb teveel geprutst en gescheurd om de goedkopere rollen te ontwarren met alle frustraties van dien. Hou het vers met Toppits!
“Als je ongelukkig bent: verander dan iets aan de situatie.” Hoe moeilijk dat ook is, het leven is echt te kort om er ongelukkig in rond te trappelen. Moet je daarom direct je job opgeven of je huis te koop zetten? Neen, veranderingen kun je ook doorvoeren in kleine dingen.
“Als je deksels van je voorraaddozen niet meer passen: gooi ze dan weg”. Waarom liggen er eigenaardig vervormde deksels in je schuif? Omdat je denkt: misschien krijg ik dat ooit wel nog eens op het potje gewurmd. Omdat je denkt: ik kan dat toch nog gebruiken voor iets? Maar dat lukt nooit meer. Meestal smijt ik zelfs het potje ook weg.
“Kate Bush kan alles even lichter maken”. Meekwelen maar!
Heb jij ook een Sunscreen would be it- lijstje? Deel het gerust in de comments of maak je eigen logje erover en link ernaar in de comments, dan kom ik eens neuzen!
Bij thuiskomst van de schoolpoort aanschouw ik the damage. Twee fluohesjes, twee mutsen en een weeshandschoen slingeren in de hal tussen wat stofnetten. De uittocht was weer met veel zwier en zwaai. Er staan twee overvolle manden geplooide was die maar eens naar boven moeten geraken en de living ziet eruit als een ontploft speelgoedkeukentje. Kortom: alles lijkt weer als voorheen. Alleen…’s avonds ben ik fit vrouw en ’s morgens moet ik mezelf uit mijn bed pellen. Mentaal sta ik scherp maar mijn lichaam is nog niet in de juiste groove en dat mag stilaan gaan veranderen want ik hou ervan om een ochtendmens te zijn. It’s my thing! De meeste plannen worden normaal gemaakt bij mijn eerste drie kaffietjes. Ik ben het niet gewoon om de hele voormiddag eigenaardige spasmes te verrichten met mijn wenkbrauwen om mijn ogen minder moe te doen voelen. Ik hou ervan om ’s avonds tegelijk met mijn boek ook de dag dicht te klappen. Er is een halve maand weggehapt terwijl we op reis waren en het was fantastisch, maar het feit dat we nu ergens in het laatste deel van maart zijn zorgt ervoor dat ik “uit mijn smete” ben. Drie kaffietjes. Het komt allemaal goed. Maar eerst drie kaffietjes.
Ik weet niet of ze nog altijd bestaan: De Manhattan-studio’s bij den VTM. Ze spraken altijd tot mijn verbeelding. Wat was er zo speciaal aan die studio’s en waar stond dat befaamde “Menhetten” eigenlijk voor? Ewel. Ik weet het ondertussen waar Manhattan voor staat: het staat gelijk aan “geschift”. Dat is zowat het enige woord dat ik elke dag tijdens mijn citytrip naar New York gebruikte. (En “oh my god” volgens mijn lief ook.) Op elke hoek van de straat was er wel iets te beleven, was het geen skyscraper waar je jezelf een nekhernia bij bezorgde, het was een flagshipstore en omdat je er zeker geen koffie tekort zou komen: een Starbucks. (Thank you New York). Alles is er gewoonweg GIGANTISCH. You name it, they have it! Supersized, like everything there.
De 10-daagse reis was opgedeeld in drie deeltjes. Tijdens het eerste weekend gingen we op hotel in Hell’s Kitchen. Het klinkt angstaanjagend maar de ligging bleek ideaal om de binnenstad te verkennen. Op maandag verkasten we naar de Upper West Side nabij Central Park waar mijn achterneef een appartement huurt. Woensdagavond trokken we weg uit The City naar New Jersey op logement bij mijn achternicht tot en met zondag. Er waren dus vijf volle dagen New York City en vier familiedagen in New Jersey.
En hoe het is geweest? Op zijn Astrid Coppens: “Amazing”. Ik bekom nog altijd een beetje van de jetlag. Het zomeruur ging daar dan ook nog eens in, iets wat ik eigenlijk wel wat eigenaardig vond aangezien het hier pas aanstaand weekend ingaat. Dus met andere woorden: ik krijg er twee keer van langs in twee weken. De foto’s worden as we speak ingeladen op mijn laptop en dan volgen er wel enkele verslagjes die ik onder één bepaald thema zal onderverdelen op de blog. Wie liever geen reisverslagjes leest (guilty!) kan ze gewoon netjes overslaan al zal hier uiteraard niet geblogd worden alsof het voor een reiswebsite is, maar op mijn typische West-Vlaamse nuchtere manier, je kent het wel ondertussen…
Eén ding kan ik je wel meegeven: de kinderen waren blij om ons terug te zien na 10 dagen. Linus vroeg me gisterenochtend: “Woon jij hier nu weer?”
Ik woon hier nu weer ja, en ik bracht 3 kg extra vlees mee.
Hoeveel keer heb jij “’t Is koud hé” moeten horen deze week? Ik wed zo’n 67 keer bij ons. Het zal niet veel minder zijn. De extreme koude, gecombineerd met een peuter die de hele week koorts had tot 40 graden. Plak daar nog eens een glijbaan bij op vrijdag en er werd vanalles afgeblazen of verzet. Wat ik wel, niet of bijna niet deed deze week….
Wel maar bijna niet:
Ik ging quizzen op zaterdagavond. Een buikgriep bij mezelf hield me niet tegen maar de concentratie was niet altijd even hoog. Zo kon ik mezelf wel voor de kop slaan dat ik deze twee tistens niet kon benoemen:
Serieus, er hangt een postkaartje met hun kopjes erop in mijn keuken! Niettemin eindigden we toch ergens 19e op de 35 en ging ik naar huis met een cadeaubon van Dag en Nacht.
Niet:
Ik had gepland om op maandag naar Action te gaan achter kleine geschenkjes voor de kinderen. Ik maakte een soort aftelkalender voor als we op reis gaan. Op sommige dagen krijgen ze een klein pakje en laat den Action daarvoor nu wel eens de meest geschikte winkel zijn. Maar Linus was ziek thuis bij mij. De webshop van de Hema to the rescue dan maar. Het was al een tijdje geleden dat Linus op mijn vrije dagen de hele tijd bij mij was en ik besefte nog maar eens hoe weinig ik gedaan krijg als hij bij mij is. “Wat ben je aan het doeeeeen??” is zijn favoriete vraag.
Wel:
Op dinsdag ging ik naar Elbow in De Lotto Arena. Samen met mijn ouders en mijn broer gingen we eerst eten bij Kartini in Antwerpen. Dikke aanrader, je gaat er echt niet met honger naar buiten. Was het maar normaal in onze cultuur om doggybags te vragen… En Elbow. Jah. Moet ik hier echt een lofzang gaan afsteken voor Guy en zijn bende? Van de eerste noot tot de laatste meefluiters: het was formidabel! Een heel kort filmpje:
Door de lange files rond het sportpaleis (ook Kendrick Lamar trad op die avond) was ik pas om 2u thuis. De wekker is genadeloos om 6u30 dan, maar het was het waard!
Niet:
Al mijn uren gewerkt. Dankzij een collega kon ik een middag thuisblijven om voor Linus te zorgen. Vijf dagen kinderopvang voorzien is niet evident. Door de hulp van oma’s en opa geraakte ik al ver. Ik weet wel dat ik via CM nog steeds iemand kan oproepen om te komen babysitten maar ik heb daar eigenlijk nog geen ervaring mee. Jullie wel?
Niet:
Naar mijn kappersafspraak geweest. Zieke peuter in huis weetjewel. Gelukkig kon ik de afspraak nog verzetten om -nog voor we op reis gaan- mijn lokjes te laten bijwerken. Ik zal misschien wel met lompe schoenen rondlopen in New York, grijs haar vind ik een no go 🙂
Niet:
Met mijn vriendinnen in een nieuwe zaak gaan eten in Ieper. We moeten toch elk plekje in de stad kennen?? Door de ijsgladde wegen werd er echter vooral ge-whatsappt vanop afstand en bleven we allen gezellig binnenshuis. Het heeft geen zin om de baan op te gaan als dat niet echt nodig is vind ik.
Volgende keer misschien:
Geblogd rond [ouderzonden]. Ik heb wel ergens een draft staan maar eerlijk gezegd was de goesting ver te zoeken deze week om er aan door te schrijven. Blogsgewijs doe ik niets tegen mijn goesting dus geen [ouderzonden] deze week. Voila.
en binnenkort…
Ik kijk reikhalzend uit naar: warmer weer, kinderen die blaken van gezondheid en een zalige trip naar New York.
Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?
Afgunst, jaloezie, nijd, het zijn niet alleen vreselijke woorden op zichzelf maar ook hun betekenis vind ik verachtelijk. Iemand die tevreden is met wat ie heeft is niet jaloers denk ik, daar schreef ik eerder ook al over. Ik kan wel bewondering tonen voor iemand maar jaloersheid is mij vreemd. Je bent goed in iets, je bent minder goed in iets, nah, das het leven. Wat ik bewonder in andere ouders maar daarom niet persé zelf wil kunnen:
Creativiteit. In elke betekenis. Soms zie ik mensen geweldig imposant voorlezen. Of ze knutselen zich suf. Ik geraak niet verder dan een beetje schilderen of een kasteel maken van een schoendoos. Hell, ik kan zelfs niet recht knippen.
Energie. Sommige ouders lijken tomeloze energie te bezitten “We gaan hiken met de kinderen” of “Dat is leuk voor hen, dat doen we! Nu direct!” Sommigen maken er zelfs een klein sprongetje bij (of denk ik dat alleen maar?). Ik val pal achterover als iemand enthousiast roept: “ik heb de hele middag met Lego gespeeld samen met de oudste!!”. Ik ben eerder van het “ze zijn rustig, ik laat ze rustig spelen terwijl het goed gaat”-type.
De gave om aan kinderen duidelijk te maken wanneer “neen” “neen” is. Ik zie soms ouders waarbij “het één keer zeggen” volstaat….ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?
Geduld. Mensen die mij een beetje kennen zouden misschien wel denken dat ik de rust zelve ben. Naasten die mij eerder goed kennen weten dat ik al eens mijn shit verlies met mijn twee kinders. Er doet regelmatig één van de twee moeilijk en de dagen waarop de ochtenden vlot verlopen zijn zo talrijk als sneeuw op de eerste kerstdag. Dan kan ik wel eens bewonderend kijken naar mensen die helemaal zen en rustig zo’n situatie aanpakken. Het werkt ook gewoonweg veel beter dan tegen het plafond schieten, maar het is soms sterker dan mezelf. Kijk, het is nu zo, en het zal wel keren. Alles gaat voorbij, ik ben ervan overtuigd dat er een tijd zal aanbreken dat ik met heimwee op deze peuterpuberteit terugkijk. En misschien is dat wel één van mijn kenmerken waarop anderen afgunstig zijn:er is een Elsa aan mij verloren gegaan! Let it go, let it go!
Gewandeld: Met mijn drie mannen. Het was eindelijk aangenaam weer om het kleine toertje te doen. Een drietal kilometer in de omgeving van ons huis waarbij we de kinderen kunnen afleiden met een paardje, “de kakabloemen” (breek mijn bek niet open) en oranje palen onderweg. Ik kan mijn kinderen enthousiast maken om tegen een oranje markeringspaal te gaan tikken. Parential doubts? Welke parential doubts?
Gesport: Tijdens het krokusverlof was er weer een Gezinsbond-activiteit “Turnen met oma en opa”. Net op tijd vond ik nog een tweedehands trainingspakje in de kast van Linus, it fitted like a glove!
Gerimpeld: Badjesvoetjes. Ik kan het niet laten om daaraan te fikkelen! Ik kreeg deze week een hele uitleg over hoe die rimpeltjes ontstaan maar ik ben ze vergeten. So far voor veel informatie hier.
Gewerkt: ook in de krokusvakantie moest er gewerkt worden. Weliswaar in een andere sfeer want ook de bewoners hadden vakantie. We trokken naar Het Ezelpad waar we ezels kamden en eten gaven. Hoewel ik steeds fan was van ezels moest ik mijn mening over “de domme ezel” wel bijstellen. Integendeel: blijkbaar zijn dit heel slimme dieren die sterk beïnvloed kunnen worden door iemands persoonlijke vibe.
Gespot: een sprinter in de wolken. Zie je hem ook?
Deze slideshow vereist JavaScript.
Gelopen: de vakantie is altijd tricky om weg te geraken. Zeker tijdens de donkere maanden is het niet mijn favoriete bezigheid om ’s avonds nog te gaan lopen. Geef mij maar de ochtenden. Maandagmorgen vertrok ik tegen wil en dank want het regende. Desalniettemin had ik er deugd van. Ik weet nochtans dat ik achteraf altijd content ben maar dat blijk ik soms wel eens te vergeten als ik mij klaarmaak.
Gereserveerd: Regatta wandelschoenen. Ik heb er geen foto van. Niet alleen omdat ze spuuglelijk zijn. Het was pas het vorige weekend dat we beseften dat we met één paar goeie schoenen misschien niet zouden overleven in New York en New Jersey. Regen valt overal weet je wel. Het mag er vandaag misschien 21 graden zijn, binnen twee weken kan het sneeuwen. Fashionable of niet, kan mij niet schelen, mij ga je niet zien lopen met natte voeten dus bestelde ik een paar Regatta wandelschoenen want de maat 41 die ik aanpaste in de winkel was te klein. I kid you not. Te klein. Nu nog twee van die wandelstokken en ik kan er tegenaan. (Nee, zover zal ik het niet drijven.)
Iemand ervaring met goede wandelschoenen? Of gewoon plaatsvervangend beschaamd om mijn modeblunder?
Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?
Eerst en vooral leg ik me erbij neer dat ik mijn partner niet meer volledig voor mezelf heb. Onze aandacht voor elkaar wordt verdeeld over nog twee andere mensen. Neem dat maar heel letterlijk, de keren dat wij een gesprek starten en tegelijk een beentje aan een Lego-popje moeten zetten, dat er een ruzie escaleert in de living of er iemand zo enorm dorstig is terwijl we voor de derde keer het gesprek proberen te hervatten….ik hoef ze niet te tellen, want het is eigenlijk een constante. Maar: daar hebben we zelf voor gekozen. Dat betekent echter niet dat wij elkaar altijd op de tweede plaats zetten. Ik zag al heel wat gezinnen uiteenspatten en ik probeer krampachtig om dit te vermijden. Door mijn flexibel uurrooster en het type job dat hij uitoefent komt het wel eens voor dat wij midden in de week ’s middags samen lunchen (om het met een fancy woordje te zeggen). Een avond onder ons getweeën iets gaan eten is ook altijd een verwennerijtje. Ilja is altijd in de wolken als zijn favoriete thuiswacht komt en het voelt als een verademing om eens niet te vegeteren in de zetel met Netflix. Binnenkort trekken we voor 10 dagen erop uit naar The City That Never Sleeps. Ik denk dat het belangrijk is om aan kinderen duidelijk te maken dat -voor hun aanwezigheid- hun ouders een partnerschap waren en dat nu nog steeds zijn. We tonen soms hilarische foto’s van toen wij pas samen waren. Jong en onbezorgd, met blutse kaakjes en een strakke buik. Ik vind ook dat je elkaar moet loslaten, niet alleen in je relatie met elkaar maar ook in het gezin. Mijn nood aan regelmatige uitstapjes zonder mijn kroost loopt recht evenredig rond zijn ideeën rond het uitwerken van zijn bijberoep zonder dat wij ons daarin moeien. De kinderen zijn maar al te goed op de hoogte “dat mama met haar vriendinnetjes op stap gaat” of “dat papa gaat fietsen zonder ons”. Die mogelijkheden creëren en elkaar stimuleren om het te doen werken: het is niet altijd evident in combinatie met een gezin maar het geeft energie. En laat nu net dàt iets zijn dat je dubbel zo hard nodig hebt in een menage met kleine kinderen.
Shout your heart out 