400 dagen #Linuslove

“Onderweg naar Frankrijk”, dat stond deze voormiddag gepland in mijn bullet journal.  Drie daagjes op bezoek bij de kasteelvrouw en haar gezin, proeven van de Franse zomer, bijpraten.  Ik heb het gisteren afgebeld.  Linus is niet in zijn sas.  Al enkele weken is hij een wispelturig rakkertje met een gigantisch gevoel voor slechte timing.  Niettemin blijft het een geweldig manneke met de meest aanstekelijk lach.

Ik noem hem regelmatig “Wallace” van Wallace and Gromit, met zijn dikke kaakjes ziet hij er net zo uit als hij lacht.

wallace

 

img_20160801_070820.jpg
witte linten aan een kinderstoel…wie vindt dat eigenlijk uit?

 

Nu hij net 15 maanden is geworden is het steeds meer duidelijk aan het worden dat we met een stevig karaktertje te maken hebben.  Die jongen weet wat hij wil.  De weg om het te bekomen is niet altijd duidelijk voor ons, maar hij gaat er volle bak voor.  Mijn echtgenoot zegt dat hij mijn karakter heeft, ik weet het niet zo goed.  Ilja heeft wel zijn papa’s karakter, daar zijn we ondertussen ook wel al uit.

img_20160801_071505.jpg

Uiteraard is alles interessant, alles behalve het aangeboden speelgoed.  Zo is het superleuk om de salontafel te beklimmen om van daarop de zetel te bereiken.  Het lukt nog niet altijd even goed, maar stoelen, de poef, de schommel en de glijbaan, die vormen al geen uitdaging meer.  Het zwembad in Center Parcs was dan weer een fantastische uitlaatklep voor hem, toch moesten we ogen op ons zwemgat hebben, hij deed stoten waar zelfs vreemde mensen stonden van te kijken, recht voor onze ogen.  En wij maar achtertjoolen om te voorkomen  dat hij nog maar eens met een bloedlip of een bult op zijn voorhoofd eindigt.

Sociaal is hij wel.  Hij zal niet direct in iedereens’ armen springen maar als je op zijn hoogte gaat terwijl hij op de grond zit heb je meestal wel touche!   Hij kent ook geen schaamte om bij vreemde mensen eten te gaan schooien.  Een dame die een koekje uitdeelt in het park aan haar kinderen, een papa met een ijsje, hij heeft het altijd gezien en kruipt er volle bak en met een verbeten blik naartoe.  Met zijn twee ankerende handjes zit hij voor ze en als ze eventjes niet kijken zou hij het zelfs gewoon uit hun handen durven trekken.  Boefbeerken.

En stappen?  Neen, nog steeds niet.  Misschien heeft dat wel met zijn frustratie te maken, al komt hij overal waar hij wil zijn, als het niet al kruipend is dan conduirt hij zijn moeder wel om hem te brengen.Of hij doet het op zijn eigen manier:

Ik moet het niet rooskleuriger voorstellen dan het is: we maken momenteel een moeilijke periode door met hem.  Hij kan nog niet praten behalve: mama, papa, poesje (elk dier dat enigszins op een poes gelijkt), jaja (Ilja), en Boele (de hond van mijn schoonouders, dat is een uitzondering op de poesjes-regel).  Dus duidelijk maken wat er scheelt is niet simpel. Om de één of andere mysterieuze maar helse reden weent hij heel veel als we in de auto zitten.  Een rit van 100km kan drie kanten uitdraaien: hij valt in slaap (zalig!  boeken lezen! rond je kijken! niksen!)  hij blijft wakker maar is content rond zich aan het kijken of hij beurelt de 100km bij elkaar.  De laatste twee weken is het echter altijd het laatste geweest.  Als we op voorhand incalculeren dat naar Frankrijk rijden zo’n 3 tot 4 uur in beslag neemt en hij maximum 2 uur aan een stuk slaapt overdag, dan hebben we nog steeds kans op 2 uren getier in de auto.  Mijn linkerschouder doet nu al pijn van telkens zijn voetjes te pakken, beertjes aan te bieden, een flesje water 100 keer op te rapen terwijl hij op de achterbank ongelukkig zit te wezen en zichzelf zowaar uit zijn autostoel tracht te maneuvreren.  In Nederland vorige week ben ik gewoon gestopt achter een tuutje in de winkel voor hem in de hoop dat hij daarmee misschien rustig zou kunnen zijn, maar zoals ik reeds schreef hij wil het absoluut niet, hij weigert zelfs om het in zijn mond te steken.

Deze ochtend gingen we naar zee, hij was lekker rustig in de auto, amuseerde zich in het zand en wou graag stappen aan de handjes.  Bij terugkeer is hij in slaap gevallen, we genieten van de momenten waarop het geen gestresseerde boel is en we eens gewoon naast elkaar kunnen zitten op een dekentje zonder dat iemand zich over Linus ontfermt of hem achterna zit.  Tijdens de lastigere momenten lachen we veel weg.  We weten ook wel: alles gaat voorbij, ook deze periode waarin hij zo grappig klein is.  En ook dit zal ik missen.

img_20160801_104751.jpgimg_20160801_104527.jpg

Aan de andere kant: het is een manneke in volle groei, hij kan heel vrolijk zijn en komt regelmatig knuffelen.  Zijn Wallace-lach is om bij te smelten en zijn bruine kijkers kunnen iedereen verleiden.  Hij heeft een wijzend vingertje waarmee hij alle speciale dingen in de wereld aanduidt.  Want hey, een vogel in de lucht, een blaadje aan de bomen of voor het eerst echt de zee zien: dat blijft iets speciaals.  Net als hij.

img_20160724_103753.jpg

Ik schreef 100 dagen geleden ook een update-post, ook 200 en 300 dagen geleden was er zo’n postje.

“Ik heb dat nu nog nooit gehoord!”

Kelly schreef deze week blogpostje over hoe haar Flo Flo werd.  Toen we Ilja’s geboorte aankondigden heb ik voor de zekerheid “een zoontje” gezet op het kaartje.  Ilja is namelijk een jongens èn meisjesnaam.  In Nederland wordt Ilja regelmatig aan kleine juffrouwtjes gegeven.  Hoe we erbij kwamen?

We gaan terug naar het jaar 2006.  Mijn lief en ik zijn ongeveer 3 maanden samen, het is zomer, het is warm er is niets te doen behalve uitgaan, lanterfanten, slenteren en in zijn geval: muziek gaan spelen.  Het was de meest onbezorgde tijd, ik zou er wel eens een paar daagjes naar willen terugkeren.  Op een beachfestival in één of andere Belgische badstad, die details ben ik helemaal kwijt, wandelen we over het festivalterrein als iemand mijn lief goeiedag zegt.  Hij zegt mooi “goeiedag” terug, achter zijn rug richt hij zich tot mij “verdikke, ik ken die kerel wel maar ik ben zijn naam vergeten.  Ik weet wel dat hij een heel mooie naam heeft”.  Ik reageer langs mijn neus weg: “Het is toch nooit geen Ilja zeker?” waarop hij verbaasd uitroept:”Jawel! Hoe weet jij dat?” Gewoon, omdat ik dat ook een heel mooie naam vind.  Daar op dat moment werd beslist: als we ooit een zoon gingen krijgen dat we het kindje Ilja gingen noemen.

Toen ik weer zwanger werd was het moeilijk.  We hadden nooit echt moeten zoeken naar namen gezien we redelijk vlug wisten dat de boreling een zoon ging zijn en die naam dus al 5 jaar vastlag.   Als mama van een zoon was ik uiteraard een klein beetje gebrand op een dochter.  De eerste 18 weken wisten we nog niet wat het ging zijn.  De namen waren ook nog niet beslist, verre van zelfs.  Op een avond in oktober was er op deze streek “Lichtfront” Mijn lief was die avond een fakkeldrager en ik volgde het spektakel op WTV  vanuit de zetel thuis, met Ilja slapend in zijn bed.  Er werden interviews afgenomen op de verschillende locaties waar iets werd georganiseerd voor dit evenement.  Op een gegeven moment gaat men vanuit de studio over naar de reporter ter plekke: Lauwke Vandendriessche en dan werd ik een klein beetje koekoek in mijn zetel.  Hoe mooi was de naam Lauwke? en hoe goed paste die bij Ilja?  Mijn fakkeldrager kwam thuis die avond en toen hij de naam hoorde was hij ook meteen verkocht.

En dan bleek het een jongen te zijn…

Terug naar af.  Ik heb het lang niet geweten.  Maakte enkele lijstjes waar verschillende namen opstonden en weer sneuvelden.  Imre was een kanshebber, maar het zoontje van vrienden heet zo, ik moet altijd aan hem denken bij die naam, het paste niet in mijn hoofd.  Linus stond ook op mijn lijstje.  Ik gaf het aan mijn man hij zei meteen:”Neen, geen van heel die lijst, smijt maar weg, ik hoor niets graag!”  Terug naar af.  Hij ging zelf aan de slag, nam er een laptop bij en begon te zoeken naar namen.  Ineens roept hij: “Linus!  Dat vind ik nog een mooie naam!”  Mo wuk eigenlijk?? Toen ik zei dat die naam ook op mijn weggegooide lijstje stond kon hij dat moeilijk geloven.  Ik pikte die naam op in The Bridge.  Het is een Scandinavische naam die mooi past bij het Slavische Ilja.  Althans dat vind ik toch.  Ilja wordt nogal vlug Illievanillie genoemd.  Linus wordt soms Linus Bambinus genoemd.  Of ik verwar ze met elkaar, dat gebeurt ook regelmatig “Ik ben wel Ilja hé mama”, sorry Linus.  Euh Ilja.

en jij?  Hoe komt jij aan de naam van je kind?  Ga je je misschien je dochter Lauwke noemen?  Laat het mij zeker weten dan 🙂

De 11 geboden van de 11-maander

  • Gij zult op uw sokken sabbelen.  Altijd en overal als ze bereikbaar zijn.  Hangen ze aan uw voeten, haast u, trek ze af en sabbel eraan.  Liggen ze in de wasmand, pluk ze eruit, steek ze in uw mond en ga er zo kruipend en sabbelend mee op pad.  Sokken = sabbelen.
  • Gij zult u optrekken aan alles waar ge u aan vast kunt houden.  De zetel, de tafel, de stoelen.  Ook uw moeders’ broekspijp, ook al betekent dat dat ge uw vlijmscherpe nagels in haar kuitvlees moet planten, optrekken zult ge!
  • Bij het overgeven van melk zult ge dat steevast op een verborgen plekje doen, liefst ergens in een hoekje.  Daarna wentelt ge u erin en kruipt zo met uw beklisterde melkkleren verder door het huis.  Het mooiste aan dit gebod is het afloeren van uw moeder terwijl ze met een schotelvod  uw melkkwak zoekt.
  • Als uw pamper vol is zult ge stampen op het verzorgingskussen, zo hard mogelijk met uw beide benen.  Uw moeder vindt het fantastisch om half op u  te liggen om die spartelaars te bedwingen bij het weggooien van uw boeltje.
  • Met een verse trui aan is het een kwestie van competitie van hoe vlug hij wordt ondergespuugd.  Momenteel staat uw record op 45 seconden.  Dat moet en zal beter kunnen.
  • Als ge erin slaagt om op de schoot van uw moeder te belanden terwijl ze aan het eten is, is het de bedoeling om zoveel mogelijk eten uit haar bord te stelen.  Ook als dat een volledige gekookte aardappel is.
  • Uw broer dient om over te klimmen, aan zijn haar te trekken en zijn speelgoed af te sabbelen.  Voor wat anders?
  • Als ge in uw autostoel zit en uw moeder is druk doendig aan het rijden, dan zult ge gele snotteklakken niezen.  Daarna likt ge die op, dat hoort zo.  Al zegt het half-paniekerige gezicht van uw moeder iets anders!  Oplikken: het is een gebod!
  • Elfmaanders spelen met de dvd-collectie van hun ouders, met een ontsnapte smartphone en met de inhoud van hun moeders’ handtas.  Niet met babyspeelgoed.  Babyspeelgoed is voor pussy’s.
  • Was hoort niet aan het wasrek.  Was hoort op de grond.  Ge zult die er één voor één afgooien en er een brullend, afkeurend geluid bij maken.
  • Als één van uw ouders op uw broer ruttelt zult ge u erbij zetten en meeruttelen.  Handgebaren en al.  Dat is uw taak vanaf nu.

img_20160306_082323.jpg

Meisje van 33

Laatst sprak ik nog eens af met “de meisjes”.  Ik ben met mijn 33 jaar nog niet eens de oudste van de bende, dus van “meisjes” kunnen we misschien niet meer spreken.  We waren zelfs geen meisjes meer toen we elkaar leerden kennen, toch blijf ik dat groepje consequent: “de meisjes” noemen.  Toen ik rond me keek in de bistro waar we -met de meisjes, ahja- hadden afgesproken zag ik ineens een schilderij dat me bekend voorkwam.  Gemaakt door een andere vriendin en tentoongesteld vlakbij mijn stoel.  Mijn meisjes-vriendin nam deze wazig foto om door te whatsappen.

img_20160222_103817.jpg

  “Ik ken die artieste”, dat is toch redelijk cool om uit te spreken vind ik.  (Hihi, laat mij toch eens!

De afweging tijd spenderen <-> geld spenderen werd vorige week weer gemaakt toen ik mijn auto bekeek.  Ik was hem veel te weinig.  Ik zie alleen dat hij vuil is als ik de koffer dichtsla en mijn vingers zwart zijn.  Vorige dinsdag parkeerde ik nogal ongelukkig op onze oprit.  Sinds ik parkeer met de neus naar de straat moet ik meer op de sensoren betrouwen.  Dit eindigde deze week nogal euhh…vrats…met een boenk tegen de gevel.  Ilja zei meteen “heb we nu een accident gehad?”  Neegt, kindje neegt, al ging ik toch met een klein hartje mijn gevel gaan inspecteren.  Laat ons zeggen dat de carwash ook nodig was om de rode baksteen van de trekhaak te wassen.

 

img_20160222_103437.jpg

Toen ik een uur na de wasbeurt om de kinderen vertrok zag ik dit:

img_20160222_104125.jpg
FUCKERSSS!!!

 

En neen, het stof van mijn dashboard heb ik niet afgenomen, niettegenstaande mijn echtgenoot mij daar regelmatig over aanspreekt.

Ik ontdekte ook lieve aardappelen in mijn voorraadkot:

img-20160219-wa0001.jpeg

Deze aardappel eindigde liefdevol in WAP (Worst met Appelmoes en Patatten)

img_20160222_103628.jpg

Mijn nieuwe tafellaken kwam toe.  Het was een beetje spannend (oeh, wat heb ik toch een excited leven!), want zo’n items online kopen is altijd risky business.  Er zijn zo van die dingen waarvan je denkt “maar waarom heb ik dat nooit eerder gedaan?”.  Zoals dat muffe grijze tafelkleed van op de keukentafel de deur uitgooien en dit lichte, kleurrijke exemplaar opleggen.  Precies een nieuwe vibe in de keuken!

img_20160220_173230.jpg
“oh neen, zo’n zakken onder mijn ogen” (ik laat in het midden wie die uitspraak deed, we hebben er allebei precies van 🙂 )

 

Mijn broer was “in het land”.  Ahja, sinds hij in Amsterdam woont is hij officieel emigrant.  Het komt gewoon op hetzelfde neer voor ons, we geraakten vroeger al niet in Gent om af te spreken en nu ook niet in Amsterdam.  Maar het lukt wel eens, no worries.  Ondertussen aten we samen bij onze ouders verse frietjes met stoofvlees.

En zondag moest ik jammergenoeg afzeggen voor Run Blogger Run in Oostende.  Linus begon op zaterdagavond te hoesten als een oud pepeetje en zette dit krachtig en luidruchtig door tijdens de nacht.  ’s Morgens, met slechts enkele uren slaap op de teller, wou ik mijn lief niet achterlaten om met een kleuter en een zieke baby naar de dokter te tjoolen.  Bij de dokter van wacht was hij dan weer kiplekker en vond hij het allemaal heel amusant zo’n onderzoek.  Gniffelen, stampen met zijn voeten en kraaien van plezier.  Absoluut niet hoesten, ah neen, dat had hij al genoeg gedaan thuis.  Gelukkig gooide hij toch nog een rocheltje op en spuugde hij na het onderzoek de vloer van het kabinet onder.  Hij moest toch ergens tekenen van ziekte vertonen?  Het verdict luidde: een grote verkoudheid.  Vandaag zag ik echter enkele kleine blaasjes op zijn vel, ofwel zie ik scheel, maar ik vermoed dat de waterpokken ook gearriveerd zijn.  Such fun!

 

300 dagen #Linuslove

Een bijna 10-maander in huis, het is hier de normaalste zaak van de wereld geworden.

linusmama

Tijdens een familiefeest werd deze foto van mezelf (met crazy eyes) genomen, ik was aan de praat met mijn nicht, Linus zat waar hij graag zit: op mijn arm, gefascineerd naar haar te kijken.  Zijn ogen zijn al zo donker als de mijne.  Stiekem ben ik trots als iemand zegt dat hij op mij gelijkt.

img_20160216_201422.jpg

Ik noem hem aapje, wrikkelgatje of bandietje.  Het gebeurt maar zelden dat hij nog eens zijn hoofdje op mijn schouder legt, altijd alert, altijd de blik in de richting van iets interessants, iets wat hij misschien kan pakken.  Pikkedieven is zijn grootste hobby, alles wat los ligt moet eraan geloven.  Door zijn grijpgrage handjes besef ik dat er detergent in het kastje onder de gootsteen staat.  Blijkbaar liggen er kabels naast de zetel en het is niet de eerste keer dat ik een stuk krant uit zijn mondje moet prutsen.  Leg het hele huis vol speelgoed waar hij zichzelf niet mee kan verwonden, hij zal ergens een klein stukje plastic vinden om mee te spelen.

Hoe hij in een maand zoveel is veranderd, ongelooflijk.  Eén maand geleden kroop hij nog maar pas, nu zit hij zelfstandig, trekt zich op, zet zich op zijn knietjes om dingen beter te bewonderen.  Ik zag hem zelfs al een maneuver uitvoeren alsof hij ieder moment een perfecte handenstand zou uitvoeren.  Regelmatig zie ik nu ook meer zijn achterkant dan zijn voorkant:

img_20160216_103430.jpg

Rondcrossen in dat karretje is voor hem het nieuwe voeten-eten.

img_20151225_111706.jpg

Bij zijn overgrootmoeder moet hij telkens op de schoot en daar zit hij goed.  Er is daar ook steeds een halsketting om te molesteren.

img_20160216_174530.jpg

Hij kijkt naar de wereld zoals wij hem zelf niet meer ervaren.  Alle nieuwe dingen worden grondig bestudeerd, een sproeier in bad is een buitenaards ding.  Of een ding waar er drinken uitkomt in zijn geval.  Hij hapt naar de straal en slikt gretig totdat zijn dorst is gelest.

Grote broer is zijn held.  Hij dient om op te klimmen, om aan zijn sokken te sabbelen en om samen mee op de wip te gaan.IMG_8196

Linus, de laatste 300 dagen waren fantastisch, je lach doet zorgen als sneeuw voor de zon smelten, je kunt kraaien van plezier, maar ook brullen als een beest!  Nu gaat het in rechte lijn naar je eerste verjaardag!

Benieuwd hoe hij is veranderd?  Hier kun je de 200 dagen #Linuslove lezen.  Ook toen hij 100 dagen oud was schreef ik een postje

Friyay!

Het is altijd zo vroeg, die vroegens bij ons.  Tegen dat het 8u is heb ik er al bijna 2 uren dienst op zitten.

Vanmorgen, terwijl ik een bewoner aan het scheren was, zei hij “’t Is vanavond weekend!”.  Hell yeah dacht ik.

“Wat ga je doen vanavond?” vroeg ik toen ik bijna bij  zijn oren kwam met het apparaat.

“Naar een film kijken!  Onder een dekentje!”.  (oh boy dat klonk geweldig!)

“Hell yeah!” riep ik.  Deze keer luidop.  “Ik ga juist hetzelfde doen!”  waarop een high five volgde.  (Ik blijf fan van high fives, ik ben van mening dat dat een statement ondersteunt).

Nog eens twee uur later was het voor mij al zo ver.  Weekend!  Vroegens zijn dan toch niet zo nadelig.

De jongens werden opgepikt, het deken werd aangeslaan door mijn twee pagadders.  Foto’s nemen is een echte strijd geworden met die twee:

Achteraf werd er kwijl van voorhoofden gewreven, fruitpap uit de zetel gefrot en occasioneel kun je mijn grijpende, tegenhoudende hand wel ergens tegenkomen op één van de andere wazige foto’s.

Njah!

 

Hoe ik zelfs de stoerste mannen kan doen smelten

“Gelieve u aan te melden met uw wagen voor het vervallen van het huidige keuringsbewijs”.  Na enkele weken de groene uitnodiging te negeren werd het misschien toch wel eens tijd om mijn wagen te laten keuren.  “Gelieve de wagen aan te bieden in zindelijke staat”.  Hmmm.  Risky business in mijn geval.  Ik trok na schooltijd op afspraak naar de keuring.  De afspraak maken bleek onnodig, in de rayon “zonder afspraak” stond er niemand.  Gelukkig mocht ik vlotjes aanschuiven en jaja, Poetin stond daar weer.  Deze keer met nog drie andere mecaniciens.  Twee van de vier hadden om 16u30 gedaan met werken en schoven mijn wagen door aan hun collega.  Het was plezier alom daar aan het einde van de shift.  Mecanicien 1 commandeerde zijn collega:  “En doe maar een beetje voort hé, dat madamtje moet straks naar huis met haar twee kindjes, en pyjamatjes aandoen en eten geven, ik weet wat dat is!”  Mecanicien 1 bleek een nieuwe papa te zijn.  Poetin riep nog “het was leuk toen je ze maakte, maar nu is het één en al werk hé madamtje!”  Oh yes, ik had de machorayon gekregen.  Such fun!  Linus deed wat hij altijd doet als het te lang duurt: hij begon te wenen.  Ik waarschuwde mijn mecanicien over de zindelijke staat van mijn wagen.  Gevuld met één wenende Linus, één 4-uurtjes-etende-waarommende- Ilja, een wandelwagen, een draagmand, drie zakken boodschappen en 16 liter fruitsap was “zindelijke staat” misschien wel met een korrel zout te nemen.  Mijn mecanicien had er alle begrip voor en lachte zijn tanden bloot.  Ik haalde voor de zekerheid de baby er maar uit en ook Ilja wou graag bij mij blijven.  We schoven door, kind één troostend en kind twee honderdduizend vragen beantwoordend.  Aan het einde van het verhaal bood de mecanicien aan om mijn wagen vooraan te parkeren “zo ben je gemakkelijk met je kindjes, moet je ze niet nog een keer in- en uithalen”.  Oh, thoughtful!  Ik moest echter nog mijn portefeuille uit mijn mestachterbank halen, ik denk niet dat hij van plan was om ook nog eens voor mij te betalen.  Ik stak hem de baby toe: “Wil je hem eens pakken?” Hij aarzelde: “mijn handen zijn vuil”, dat vond ik geen argument, a little autosmeer never killed anyone.  Hij pakte hem uiteindelijk vast en instant begon het…babypraat!  “Ewel kleine broer, waar ben jij nu?”.  Na wat gerommel (en stiekem gegniffel) op de achterbank stak ik mijn handen uit om hem terug te pakken.  Zeker tien tellen bleef ik zo staan, die man was gesmolten.  Ik zweer erbij, één grote plas testosteron daar op die keuringsvloer.  “A woedjiewoedjie, oh, het is lang geleden dat ik nog zo’n kleintje heb vastgehad, die van mij zijn al 10 en 12!”  Nadat hij mijn auto net niet IN de kassa had geparkeerd bedankte ik hem voor alles.  En zeker om mijn auto goed te keuren!

Mijn laatste week…

Aijh, het zit er bijna op voor mij.  Maandag ga ik er weer tegenaan.  Ik bracht de laatste week echter niet truntend door.

Maandag

aka de dag dat ik 33 werd.  We aten uiteraard spaghetti ’s avonds, op mijn verjaardag kies ik mijn lievelingsgerecht.  Vooraf gegaan door een Gin&Tonic.  Althans, dat was de bedoeling, mijn lief had echter het verkeerde Tonicwater gekocht.  Een glas witte wijn dan maar.  En een chipekeChipekes zijn altijd een goed idee.

Dinsdag

wpid-wp-1440686062852.jpeg

Op Verbeelding las ik een recept voor een simpel maar smakelijk gerechtje.  Mijn zoon was er helemaal verknocht aan, ik moest schermen voor de portie die ik voor zijn vader aan de kant hield of hij smulde die ook op.

In de namiddag had ik een afspraak bij Kind en Gezin.  Achteraf zag Linus er zo uit:

wpid-wp-1440742496682.jpeg
Ik ben niet teerhartig maar als ik een plakkertje zie op die babybilletjes…oh!

’s Avonds ging mijn lief naar een vergadering.  Het regende katten en honden.  Toen patatje en kleine pudding in bed zaten speelde ik mediacentertje.  Moest ik het bij een ander zien, ik lachte ze vierkant uit.  Met de laptop op schoot, de iPad in de buurt, mijn gsm ergens onder mij en de televisie aan.  Zo zit ik in de zetel als hij er niet bij is.  Ik lees blogs, ik scroll instagram, kijk “Vind je lief” op de tv en ik whatsapp met wie tijd heeft.  Het is een getuut alom, maar ik vul graag mijn avond zo.  Al hou ik het romantisch en steek ik er een kaarsje bij aan.

wpid-wp-1440686292313.jpeg
…een rommelmarktbuit trouwens…

Woensdag

Na mijn mama-Ilja-dagje van vorige week werd het ook tijd om de grootste man in mijn leven eens voor mij alleen te hebben.  We trokken onder ons tweetjes naar Sluis waar we startten met een Gin&Tonic (subiet krijg ik nog een alcoholprobleem) in een plekje waar het vooral heel gezellig zitten is.

wpid-wp-1440777131385.jpeg
Het lijkt alsof ik een wreedaardig litteken op mijn voorhoofd heb lopen…

De scampi’s smaakten voortreffelijk en na het shoppen keerden we gewoon daar terug voor onze koffie.  Ik was er de vorige keer al helemaal verliefd op geworden en nu wakkerde de vlam alweer aan: hun servies!  Oogverblindend.  Had ik nog geen man, ik trouwde met dat servies.

wpid-wp-1440686834721.jpeg
Het was iets verderop te koop in een winkeltje. Alleen jammer dat het ook oogverblindend duur was. (’t Zou een kostelijk huwelijk zijn)

Na mijn verjaardag heb ik besloten om het komende jaar meer kaartjes te versturen.  Ik sloeg meteen mijn voorraad in bij Hema.  Met een zwak voor notitieboekjes kon ik het weer niet laten om er ééntje mee te doen.  Kun je eigenlijk ooit genoeg notitieboekjes hebben?

wpid-wp-1440687357191.jpeg

Donderdag

Las ik ’s morgens in de krant eindelijk goed nieuws: Christophe komt terug. -haaahhhh-zucht van verlichting- Ik erger me de laatste tijd enorm aan Studio Brussel!  Er wordt vaak irritante of ronduit slechte muziek gedraaid en de presentatie op de ochtendshow doet me meer aan De Grote Chiro-show denken. Toch kan ik nog steeds heel blij zijn om de zoet gevoisde stem van Christophe “Lambi Bambi”.

wpid-wp-1440686445905.jpeg
Toch één van de betere presentatoren op de radio. Was ik al niet getrouwd…ja…je weet het wel.

Volgens de gazet zijn er ook al 1000 mensen ingeschreven voor de Ieper Trail op 18 oktober.

wpid-wp-1440687044095.jpeg

Linus had een wenvoormiddag in de crèche en Ilja ging ook naar de opvang.  Voor het eerst was ik een voormiddag alleen thuis en kinderloos.  Het was mighty silent in huis en ik profiteerde ervan om te gaan lopen.

wpid-wp-1440687476238.jpeg
als ik bij die Ieper Trail nog enigszins toonbaar over de meet wil komen kan ik maar beter een beetje trainen. Wie komt supporteren?

Vrijdag

Vandaag was ik alweer een halve dag kinderloos.  Ik profiteerde er deze keer van om te gaan shoppen.  Eens zonder buggy of zonder kleuter aan de hand, het deed vreemd om in mijn wagen te stappen zonder dat ik eerst twee andere gordels moet vastklikken (of ’t is te zeggen: één vastklikken en één checken of hij vastzit).  Ik had nog een bon van Berca, wat bleek…daar is niet zoveel te vinden dat op iets trekt.  De juf van Ilja had gevraagd om ouderwetse turnpantoffels te kopen.

Meer oldskool dan dit geraakt het niet zeker?
Meer oldskool dan dit geraakt het niet zeker?

Ilja kwam na 16u thuis met deze badge op zijn trui:

wpid-wp-1440773829611.jpeg

Linus stelt het goed in de crèche, hij kwam ook goedgezind thuis.  Als ik hem even later op de mat laat spelen zie ik hem ineens dit doen:

wpid-wp-1440776039275.jpeg

…van ruglig naar buiklig draaien…say what? Ik schrok mij een accident dat hij dit al kan.  Bij nader checken op het wijze internet blijkt dat heel normaal te zijn voor zijn leeftijd.  Ik ben gewoon vergeten hoe dat allemaal gaat en wanneer het gebeurt!

En deze avond sluit ik nog af met een uitje met mijn vriendin die volgende week ook weer aan de slag mag!

Zondagskinderen

“Is uw kindje op de grond gevallen, mevrouw?” vroeg de spoedarts

“Neen, hij lag daar al”

Oei, dit kwam niet goed over….

“Op de speelmat, te spelen, daarom lag hij op de grond” haastte ik me nog met mooipraten.

Het ene moment was het leuk, jongens samen op de mat en werden er foto’s getrokken.

wpid-wp-1439787381326.jpeg

Een beetje later besloot ik 3 meter verder in de keuken brood te maken.  Het moment daarna was het een gebleit ongehoord.  Ik ging kijken nog met mijn zakje gist in de hand, Ilja zat geschrokken naast de mat en Linus lag te wenen.  De oudste kon moeilijk herhalen wat er was gebeurd.  “Hij heeft hard gebonkt”.  Oei oei…maar ik heb geen bonk gehoord…  Toen ik hem oppakte bleef hij luidruchtig wenen.  Soms stopte het wel eens, dan probeerde ik zijn aandacht te krijgen, iets wat goed lukte, ook al zag hij er niet zo supertevreden uit…Even later was het wenen voorbij en leek Linus weer de oude.  Ik deed de speelmat voor de zekerheid aan de kant en legde hem in zijn park.  Het werd pyjamatijd voor Ilja en ik stimuleerde hem om zich om te kleden.  Mijn oog hield ik op Linus die stil maar tevreden was.  Nu en dan kwam er toch een schreeuwtje, dat was raar.  Ineens weer veel gebleit.  Het was geen hongerbleiting, het was geen vermoeidheidsweentje, het was geen ik-verveel-mij-entertain-mij-weentje….het klonk als “ik heb pijn!”  Ik probeerde rondwandelen, neerleggen in de zetel en boven hem hangen, hem tegen mij leggen, niets leek echt te werken, het wenen bleef doorgaan.  Ik observeerde hem, hij bleef alert.  Terug in het park kalmeerde hij, lachte zelfs even.  Na een tijdje (Ilja zat al YouTube-filmpjes te bekijken van The Pink Panther) probeerde hij een speeltje te grijpen.  Met één hand.  De andere arm bleef liggen.  Dacht ik dat nu?  Of was dat nu effectief zo?  Ik gaf het speeltje in zijn andere handje, hij greep het niet.  Hoe meer ik keek, hoe meer ik het gedacht kreeg dat hij zijn rechterarm niet gebruikte.  Ik checkte zijn vingers, die bewogen (oef).  Ik checkte zijn benen, die stampten normaal (oef).  Toen ik het armpje even ophief viel het neer op de matras en begon hij te huilen.  Er was echt iets mis met die arm.  Dacht ik.  Mijn gevoel zei: niet goed.  Ik zette de Pink Panther op pauze en vroeg nogmaals “Is er iets gebeurd met Linus’ arm?” “Ja, maar het was per ongeluk”.  Goed.  Tijd om de papa terug te roepen van zijn repetitie en mijn ouders op te trommelen. “Er is iets met Linus’ armpje, kun je komen?”  Ik ontkleedde hem om de arm van dichterbij te bekijken, zag niets abnormaals al was ik het niet zeker.  Zijn verzorgingstas werd gemaakt, het was bijna etenstijd voor hem, ik zorgde dat ik alles bij had en wachtte.  Toen iedereen arriveerde vertrokken we naar spoed.  In de wachtzaal lachte Linus naar zijn papa en zolang hij stillag bleek er geen probleem.  We werden gelukkig vlug geholpen.  Een vriendelijke verpleger begeleidde ons en stelde enkele vragen.  De spoedarts kwam ter plekke en voelde aan zijn armpje.  Ze deed een bepaalde handeling en riep “Opgelost!”.  Blijkbaar was de elleboog eventjes uit zijn plek.  Na een enorm bleit-salvo kalmeerde hij.  De verpleger legde uit dat ze dit een “zondagsarmpje” noemen.  Ik had er nog nooit van gehoord maar was gewoon blij dat het opgelost was.  Eens terug op het spoed-bed begon hij weer zijn oude zelf te worden.  Lachen, kraaien en blij dat we hem entertainden.  Zwaaiend met beide armen vanuit de Maxi-Cosi vertrokken we na vijf minuutjes terug richting thuis.  Met de schrik er vanaf, een nieuw verhaal en het voornemen om de mat enkel voor Linus te houden.

Achteraf bleek dat mijn vader aanvankelijk dacht dat Linus iets aan zijn darmpje had.  Ik was blijkbaar toch niet zo duidelijk geweest aan de telefoon.

#Linuslove

We hadden het nooit zo durven dromen.  De combinatie van de twee broertjes blijkt wonderwel enorm goed mee te vallen.  Waar we vreesden voor jaloezie, negativiteit naar de baby toe of zich buitengesloten voelen, blijkt dat momenteel nog steeds totaal afwezig bij Ilja.  Hij is sinds dag één grote broer van Linus en nu 10 weken later voelt hij zich meer en meer verwant.  In het begin bekeek hij het vanop een afstand, hij kwam wel eens kijken maar de interesse bleek niet zo geweldig groot.  Hij sprak over “de baby”.  Nu beseft hij meer en meer dat Linus een echt persoontje begint te worden, ééntje met een karaktertje.  Maar hij maakt deel uit van zijn team, en “de baby” heeft een naam!  Als we ergens naartoe gaan: “Linus moet ook mee” of als Linus er niet bij is:”Waar is Linus?” Bij het opstaan zegt hij mooi goeiemorgen en bij het slapengaan krijgt ook kleine broer een kusje.  Ligt het aan het leeftijdsverschil van vier jaar?  Ilja beseft ook al heel goed dat het kleine monstertje nog niet veel kan en dat hij moet wachten tot hij groter is om met hem te spelen.  De ruzies zullen dan ook wel niet uitblijven vermoed ik, maar voorlopig geniet ik van mijn twee zonen.  Elke leeftijd met zijn charmes.

wpid-wp-1435907465702.jpeg

“En Linus zal dan tandjes krijgen van jou hé mama?”