Shout your heart out

Geërgerd: De laatste weken krijg ik regelmatig commentaar op mijn figuur. Vooral de boodschap: “Jij blijft maar vermageren” komt menigmaal voor. Ik weet dat veel mensen hier opgetogen mee zouden zijn, maar bij mij komt het bizar over omdat het simpelweg geen waar is! Ik ben in de laatste twee jaar zelfs vier kilo zwaarder geworden. Ook al bedoelen veel mensen het goed, ik ben er precies niet door geflatteerd. Ik werd zelfs al “pannenlat” genoemd, dat aanzie ik eigenlijk als een belediging.

Getwijfeld : Er zijn wel al periodes geweest waarin ik in de knoop lag met mezelf. Ze komen en ze gaan. Veelal door wat introspectie en voldoende beweging. De voorbije weken stonden in het teken van: “twijfelen aan de keuze die ik heb gemaakt om mijn schaarse vrije tijd op te offeren aan mijn studie”. Het gaat met ups en downs en ik zou er (NOG) een volledige blogpost over kunnen schrijven maar daar ga ik niemand mee vervelen. Laat ons zeggen dat het er niet altijd even fris aan toe gaat in mijn aarzelende kop de laatste dagen. Tegelijk zijn het ook #firstworldproblems wat me dan opnieuw aan het twijfelen doet slaan, want ik kan verder studeren terwijl er zoveel mensen zijn die het niet kunnen!

Gesnoept: My homeboy Sint-Maarten is geweest maar onze kinderen eten van twee walletjes want ook Sinterklaas komt voor hen (dat komt ervan als je grootouders hebt in verschillende delen van West-Vlaanderen). Dat betekent vooral: dubbel snoepgoed voor ons want als onze zonen in bed zitten trekken wij uiteraard de zak pikkenikken open. Ik smolt de sint-chocolade reeds in een chocomousse to die for, zo moet ik binnenkort niet nóg een nacht optjoolen met een geconstipeerde kleuter. We leren het niet!

Geholpen: mijn sister-from-another-mister kwam langs met een voedselpakket om de blokperiode door te komen. Zo lief! Ook mijn ouders boden hulp aan door de kinderen vandaag op te vangen in de namiddag zodat ik kon verder werken. Ze werden netjes gewassen, in pyjama en met een volle maag teruggeleverd. Hoe chique is dat niet?

Geapplaudisseerd: voor een aantal mensen rondom me. Mijn broer gaat het land rond om zijn nieuwe boek te promoten tijdens lezingen en interviews. Zo kwam hij het voorbije weekend naar de bibliotheek in Poperinge en combineerden we dat met een fotoshoot van ons (kern)gezin. Kelly kwam langs en we troffen het met het weer: een prachtige herfstdag zonder regen. Het resultaat is noemenswaardig prachtig. Zo heb ik ineens ook een mooie foto van mijn ouders.

Voor Josie heb ik geapplaudisseerd want ook zij schreef een boek. Go Run! ligt sinds enkele weken in de winkel èn op mijn salontafel. Het is een lijvig boek met een plezierige vormgeving en Miss Josefien straalde op de boekvoorstelling!

Geërfd: mijn mama deed me de verlovingsring van mijn overleden grootmoeder cadeau. De ring paste me niet en hij was door de jaren wat fragiel geworden. Bij de juwelier liet ik hem omvormen tot een hangertje en kocht ik een halsketting voor erbij. Voor het eerst een “echt” juweel mèt emotionele waarde!

Gefotografeerd: De herfst is volgens mij echt een fenomenale periode om van de zon in al zijn facetten te genieten.

Al enkele weken ervaar ik stress om mijn studie te combineren met de rest van mijn leven. Door een samenloop van omstandigheden zijn mijn studie-uren serieus wat minder dan vorig jaar waardoor ik nogal in tijdsnood zit om rond te komen voor mijn aanstaande examens. Momenteel speelt dat een grote rol in het feit dat ik nu al enkele weken zit te tobben over het al dan niet verder zetten van mijn opleiding. Ik heb bij aanvang van mijn studie voor mezelf enkele regeltjes uitgezet rond de uren die ik voor school werk:

• niet tijdens het weekend, dan maak ik tijd voor mijn gezin
• niet als de kinderen bij mij zijn tijdens de week, dan kan ik me toch niet focussen
• niet ’s avonds, ik ben een ochtendmens, tegen de avond is mijn hersenpan veranderd in een roze mousse.

Ik weet dat deze regels beperkend zijn maar ik ken mezelf voldoende om te weten dat ze gegrond zijn. Doordat ik flexibele uren werk ben ik regelmatig in de voor- of in de namiddag thuis of een volle dag. Deze uren zet ik in als studiemomenten. Niettemin merk ik de laatste weken een boosheid tegenover mijn cursussen. Alsof het de schuld is van mijn opleiding dat ik andere dingen niet kan doen. Je zou denken dat een vrije voormiddag lang is, maar dat is het in feite niet. Om te illustreren:

een gewone werkdag met een avonddienst kan er bij mij als volgt uitzien:

• 6u30: opstaan en koffie, douche, koffie, koffie
• 7u15: kinderen staan op, ze maken zich klaar, ik doe voorbereidingen voor de dag (soms sta ik om 7u30 patatten te schillen….)
• 8u30: kinderen wegbrengen naar school
• 9u-12u: Via de pomodorotechniek sterk gefocust studeren in blokjes van 25 minuten – 5 minuten. Tijdens mijn 5-minuten- pauze ga ik naar beneden en steek ik een wasje in of laat ik een droogkast draaien. Ik doe kleine huishoudelijke taakjes zoals opruimen, het wasrek leeghalen en (zo min mogelijk) klaarleggen voor de strijk. Of ik scroll door Instagram, daar moet ik niet flauw over doen al is mijn Instagram-gebruik drastisch verminderd sinds ik Digitaal Minimalisme las van Cal Newport.
• 12u tot 13u: middagmaal afwerken/ middagpauze nemen terwijl ik wat plannen maak voor de rest van de week (cfr: boodschappenlijstjes, opvang regelen voor de kinderen, doktersafspraken, tandartsafspraken trachten te maken, mijn mailbox verwerken, etc, allemaal kleine pruts-taakjes).
• 13u: vertrekken naar het werk.
• 13u15-13u45: namiddagwandeling doen met een podcast bij mooi weer.
• 14u tot 20u of 22u (afhankelijk van het uurrooster): werken

een gewone werkdag met een vroegdienst kan er zo uitzien:

• 5u15 opstaan, koffie, koffie, koffie, kattewasje, vertrekken naar het werk
• 6u15-12u (afhankelijk van het uurrooster): werken
• 12u-13u: boodschappen doen, middagmaal, wat rusten indien te moe
• 13u30 – 15u40: gefocust studeren met pomodorotechniek
• 16u-19u30: schoolpoort en bezig met avondrituelen/kinderen etc etc
• tegen 21u: in slaap donderen in de zetel

Het is pas sinds ik verder studeer dat ik besef hoe kostbaar en hoe kort mijn dag is. Ik sta op vrije (namid)-dagen altijd om 16u aan de schoolpoort. omdat ik niet wil dat mijn kinderen naar de naschoolse opvang gaan als ik niet moet werken. Als ik ook nog eens een kappersbezoek of pedicure moet plannen of eventueel wat wil sporten verlies ik gemakkelijk twee uur. De rest van het huishouden probeer ik wat anders te plannen zodat mijn uren overdag vrij kunnen blijven. But it ain’t pretty. Wij staan regelmatig na het werk om 20u nog was te plooien of boodschappenlijstjes te maken, ook op dagen dat ik heel de dag thuis was. Met een goed weekmenu kook ik vaak voor enkele dagen zodat ik dat niet allemaal meer overdag moet doen. Maar al die efforts wegen wel door, dat valt niet te ontkennen. Mijn echtgenoot werkt fulltime, heeft een bijberoep en studeert ook verder. Dan heb ik het nog geluk dat ik nog niet zoveel ziektevervangingen heb moeten doen dit najaar op het werk. Mijn poetsvrouw is momenteel ook al een langere tijd afwezig en er is geen zicht op een vervanging waardoor ik mijn kas soms opfret als ik stofnetten zie rondvliegen of als de kruimels zich lijken te vermenigvuldigen terwijl ik mij eventjes omdraai. Kortom: het draait wat vierkant allemaal en ik ondervind veel moeite om mijn cirkels rond te maken.

Er zijn dan ook een aantal zaken erbij ingeschoten. Zoals joggen. Vorig jaar ging ik met gemak drie keer per week 5 tot 7 km lopen ’s morgens. De laatste keer dat ik dat deed was tijdens het zomerverlof. Hoewel ik er nog steeds grote fan van ben liggen mijn Bullet Journal en mijn YNAB stof te vergaren. Nu we een bankoverstap gedaan hebben is het eens het ideale moment om mijn YNAB weer op orde te stellen en er weer eens echt mijn werk van te maken om alles netjes in te geven want het systeem WERKT echt, alleen maak ik er nu geen tijd voor. En dat ligt uiteraard aan mezelf en aan mezelf alleen. Ook mijn vrijwilligerswerk bij Gezinsbond lijdt eronder al heb ik voor mezelf mentaal een hiërarchie van “mate van belangrijkheid” opgemaakt, ik heb me ervoor geëngageerd dus wil ik ook daar iets betekenen, al is het maar iets klein. Voor mijn blog maak ik nog regelmatig tijd al typ ik deze momenteel ook terwijl de kinderen bij me zijn.

Maar ik ervaar moeite om me te ontspannen. De opleiding volg ik voor mezelf, omdat ze mij mateloos interesseert èn omdat ik een tweede diploma wil. Ik heb ook het gevoel dat ik die opleiding goed aankan qua niveau. Aan de andere kant spelen er regelmatig gedachten door me heen in de trend van: “Wil ik wel blijven werken in de sociale sector tot ik 65+ ben?” Ik doe het nu heel graag maar misschien zal ik binnen tien jaar een andere wending willen in het leven. De studie toegepaste psychologie zal me hierbij weinig nieuwe kansen bieden omdat ze eerder aanvullend is aan mijn diploma orthopedagogie. Het blijft een richting waarbij je er moet zijn voor andere mensen. Misschien heb ik wel andere talenten die ik nu moet trachten te ontplooien? Misschien moet ik me wel meer focussen op mijn andere interesses? Wat zijn mijn andere interesses eigenlijk? Moet ik nu tijd nemen om dat te ontdekken? De twijfels schieten door mijn hersenpan momenteel en mijn motivatie zit wat onder het vriespunt.

En ben ik niet gewoon veel te perfectionistisch op het gebied van mijn studie? Hmja, misschien wel, maar ik wil het gewoon ook kennen, ik wil alles gelezen hebben, ik doe die studie om iets bij te leren. Niet om me er vanaf te maken door te gokken op het examen of elke pagina diagonaal te lezen. Zo werkt het niet voor mij. Ik wil het doen, maar ik wil het ook gewoon goed doen.

Kortom: stof tot nadenken.

En er ligt hier al zoveel stof.

Een item op mijn 19 for 19-lijstje is: maandelijks een datenight inlassen. Eerst en vooral: ik hou niet van bucketlists. Ze brengen voor mij alleen maar druk met zich mee. Toch maakte ik zo’n lijstje omdat ik het gevoel heb dat ik de laatste maanden zoveel vergeet en de tijd aan mij voorbij raast. Zo lees ik nu dat ik “blijven joggen” op het lijstje had gezet, omdat ik toen besefte dat het mij zo’n deugd doet om te gaan lopen. Toch is dit er de laatste maanden compleet niet van gekomen! Ik ging heel veel wandelen maar voor lopen heb ik geen tijd gemaakt. Is dat erg? Neen, maar het is zeker iets dat ik in mijn achterhoofd ga houden. Ter info: “Blijven bloggen” staat er ook op en daar is het helemaal goed mee gekomen. Zoals sommige voornemens dus loopt de maandelijkse datenight niet helemaal los, maar we doen ons best. Tijdens de zomer gingen we twee dagen naar Amsterdam onder ons twee, iets wat best wel een prestatie was midden in het verlof. Enkele weken geleden nog gingen we samen naar een optreden en in oktober is het ook gelukt om uit te gaan eten.

Als er dan eens een avondje uit gepland staat is het soms zoeken naar een fijn plekje om op het gemak te eten zonder dat we een rib uit ons lijf kwijt zijn. We zijn geen bourgondiërs en gaan liever twee keer uit gaan eten met een kleiner budget dan één keer met een grotere portemonnee. Een avondje uit kan al vlug duur uitdraaien als je de babysit en het obligatoire dessert meerekent. Ik begon in mijn allereerste bullet journal ooit een lijst met plekjes die me aangeraden werden door vrienden en familie. Als ik een datenight-plekje zoek heb ik het liefst iets waar niet teveel kinderen te vinden zijn. Het klinkt misschien cru maar als ik wil omringd worden door gezinnetjes met kinderen dan ga ik liever naar kindvriendelijke plekjes. Daar neem ik het er met veel plezier bij dat kinderen heen en weer hollen van het speelplein naar de eettafel. Niettemin kijk ik altijd mijn ogen uit als ik van die hele gehoorzame kindjes aan tafels zie zitten op restaurant, ik vrees dat die van ons hier niet echt voor gemaakt zijn….of dat wij hen niet zo goed opgekweekt hebben, laat het ons misschien daarop houden 😉 .

Tot nu toe testten we al enkele plekjes (#nonspon!) en kreeg ik door een oproep via Instagram heel wat tips. Ik bezocht alle websites en bekeek de menukaarten. Wat mij het meeste aansprak en een beetje binnen mijn budget ligt heb ik genoteerd. Dus nu is het lekkerelijstjestijd: handig om in de toekomst nog eens iets te reserveren of om met jullie te delen. Bij de (X)-jes gingen we reeds voortreffelijk dineren, de rest is voor een volgende keer. Vanavond gaan we naar Circus 157 in Dranouter. Hopelijk blijft deze ook op het lijstje staan.

Roeselare: Eethuis de Steeg, Comptoir Magritte (X), Noorderhuis, B’Artiste , Barcelo (x)

Moorsele: Café Orange

Watou: Het Ovenhuis (x), Bar Bernard

Loker: De Rare Vos, Den Heksestoel (x)

Ieper: Ariane, B’Artiest, Dépot, Les Halles (allen x)

Diksmuide: De Lettenburg

Kemmel: Trilogie

Woesten: ’t Fermetje

Dranouter: Circus 157, De Bralle, ’t Folk (x)

Kortrijk: Vesper, Sweet Lime (x), Café Fernand

Ken jij nog portemonneevriendelijke plekjes voor een datenight? Laat gerust een comment achter! (rekening houdend dat we vanuit De Westhoek niet naar hartje Limburg gaan rijden uiteraard, hoe graag ik dat ook zou willen want I ❤ Limburgers).

Zie je die rode zak hangen aan dat metalen vangrailding (ik weet niet hoe je zoiets noemt, in mijn ogen een soort vangrail). Deze foto nam ik op de weg naar Ieper. Al enkele weken hing die zak daar. Aangezien ik in Ieper werk was dit beeld bijna dagelijkse kost voor mij. En iedere keer weer vroeg ik me af: Wat zou dat in godsnaam zijn?

In de eerste week zag het er aanlokkelijk uit. Een rode zak, ze hangt nog mooi vastgebonden aan de bovenkant van die vangrail. Is het een cadeautje voor die mensen die daar wonen? Misschien heeft iemand wel verse appels geplukt en niemand thuis gevonden bij het afgeven? (Going all Roodkapje over here). Misschien stond er ginder wel verse appelmoes op het menu? Maar niemand pikt de zak op. En ik blijf passeren.

Twee weken later….die zak hangt er nog steeds, zij het een beetje meer naar beneden geschoven.

Drie weken later…de rode kleur begint wat te vervagen. Als er effectief appels in zitten vermoed ik dat ze ondertussen effectief al appelmoes geworden zijn.

Zes weken later….niemand pikte de zak op.

Ik begreep het niet. Ik passeer daar dagelijks en die zak valt keihard op. Als je daar vlakbij woont moet je dat toch zien? Is er dan niemand zo nieuwsgierig als ik?

Zeven weken later: als de zak er straks bij het terugkeren nog hangt ga ik stoppen om hem af te halen.…het is echter donker in het terugkeren en ik vergeet het.

Acht weken later. Een volgestouwde dag waarbij ik constant opgehouden word door trage mensen in de supermarkt, verkeersomleidingen, problemen aan balies. Kortom: geen tijd voor niets en opgejaagd tot en met. Ik passeer weer bij dezelfde plek. En dan….beslis ik om het gewoon te doen. Ik stop aan de overkant. Ik moet eerst vijf auto’s laten passeren omwille van de drukke baan en ik pruts de zak los van de vangrail. Hij voelt licht aan maar omdat hij reeds verschillende keren is natgeregend krijg ik hem bijna niet open.

Nee jongens. Dit waren jammergenoeg geen volle blikken.

Dus: iemand besluit om 8 blikken Jupiler binnen te kappen. Hij of zij vindt geen vuilnisbak in de buurt. Er ligt toevallig een rode herbruikbare tas in zijn of haar voertuig. Alle blikken worden er netjes ingestoken. Dan steekt die persoon rustig (of vluchtig?) de baan over (aan de kant van de vangrail kun je moeilijk parkeren) en gaat die rode zak daar vastbinden aan die buis. Daarna rijdt hij of zij weg.

En dan zou je denken: alléé, je nieuwsgierigheid is serieus getemperd zeker? Nu ben je wel geleerd hé!! Ma neen! Ik ben nu weer curieus:

• Waarom doet iemand dat?
• Die persoon had een herbruikbare zak bij zich. Dus ergens moet er toch een klein beetje milieubewustzijn aanwezig zijn. Alleen jammer dat het van korte duur was.
• Waarom de moeite doen om dat daar te gaan vastknopen, het is geen plek waar wandelaars voorbijkomen omdat het een “drukke” (relatief in De Westhoek, mo gow) invalsweg is richting stad. Dus het lijkt me onlogisch dat drinkende wandelaars zich geen raad meer wisten met de blikken en dan maar beslisten om ze ostentatief in het zicht te gaan hangen.
• Als je daarbij woont (dat gebouw dat je ziet daarachter is dus een huis hé): waarom neem je dat dan niet weg?
• Is niemand zo nieuwsgierig als ik?
• Waarom de blikjes mooi verzamelen maar ze niet eens plat knijpen?
• Hoe zat was die persoon na 8 blikken Jupiler? En djeezes, dan ga je toch niet meer rijden!
• Ben ik nu een mooimaker?

Dus het dilemma van de rode zak heb ik in eerste instantie misschien opgelost, maar het zorgde gewoon voor nog meer vraagtekens…

…en een vollere PMD-zak.

Wat is jouw “moment de luxe”?

Net op dit moment. Het middagmaal is opgeruimd, de kinderen krijgen schermtijd en ik heb verse koffie, mijn laptop en rust. De achterdeur staat open voor wat verse lucht en de zon speelt een schaduwspel op mijn tafellaken.

Wat ligt er altijd op je nachtkastje?

Ik heb geen nachtkastje, wel improviseerde ik vanuit een plastic legodoos iets om mijn klokradio op te zetten. Naast mijn bed ligt er altijd één of meerdere boeken (momenteel: “Oker” van Ellen Verstrepen), een doos papieren zakdoeken (die ik eerst als “tissues” had benoemd, maar niemand zegt dat toch?) een dopperfles met vers water, labello, neusspray, muggenspray en als ik slaap: mijn smartphone ondersteboven en op stil.

Hoe lang sta je ’s ochtends voor de spiegel?

Nooit lang genoeg. Ik zou best wel wat tijd kunnen inplannen om make-up aan te brengen maar ik ben te lui dus ga ik meestal blanco op pad.

Van welke slechte gewoonte geraak je niet af?

Bibliotheekboetes. Het is alsof de maand mij telkens voorbijsteekt. Zelfs de “verleng tijdig uw boeken”-mails van de bib lijk ik niet in mij op te nemen. Het wordt pas echt schaamtelijk bij de tweede aanmaningsbrief die ik voor mijn echtgenoot altijd wegmoffel in de papierbak.

Wat is je favoriete feelgoodfood?

De paarse doritos, Bugles met kruidenkaas, witte chocoladefiguurtjes van den Aldi gevuld met praliné.

Wat geeft je energie?

Gefocust werken en daarna een lange wandeling met een podcast in mijn oren. Een goed één-op-één-gesprek.

Waarvoor zou je graag herinnerd worden?

Als iemand die er was voor je, ook als je me niet nodig had.

Wat is de soundtrack van je leven?

Hier heb ik absoluut geen idee van. Mijn favoriete nummer dan maar? “One day like this” van Elbow.

Wat is het eerste dat je ’s morgens doet?

De verleiding van mijn smartphone trachten te weerstaan. Lukt nooit trouwens.

Welke hype vind je totaal overroepen?

Aangezien ik op geen hype kan komen heb ik er weinig last van.

Wat was je laatste activiteit op sociale media?

Scrollen door mijn Instagramfeed. En straks: mijn bio updaten met deze blogpost.

Welk talent zou je graag bezitten?

Ik ervaar bijna geen jaloezie op talenten. Wat ik wel graag zou kunnen: alles geven zonder remmingen. Iets in mij houdt me altijd tegen.

Op welk lichaamsdeel ben je stiekem het meest trots?

Als ik het zeg is het niet meer stiekem toch?

Waaraan heb je onlangs teveel geld uitgegeven?

Sint-cadeau’s. De kinderen krijgen één keer per jaar een mooi stuk speelgoed van ons en dan kijk ik eens niet op een frank. Maar uiteraard ga ik eerst alle webshops afspeuren om te zien waar het goedkoopste is! Eens een krempekloot, altijd…

Wat neem je mee naar een onbewoond eiland?

Wat neem ik mee? Wanneer mag ik vertrekken ja!!?

Welke geur maakt je nostalgisch?

Kinderparfum van Oilily, het doet me terugdenken aan mijn kindertijd waarin ik een tijdje obsessief alles van dat merk spaarde. Ik was er compleet gek op maar om budgettaire redenen waren ze begeerd goed. In die winkels gaven ze ook altijd heel felgekleurde grote magazines mee, ik verslond ze en sneed ze aan flarden zoals mijn kinderen nu doen met hun speelgoedboekjes.

Wanneer heb je voor het laatste gehuild?

Vorige week toen ik me in een incapabele moeder vond.

Waarvoor ben je altijd in de mood?

Een wandeling in de natuur. Mijn zestienjarige zelf lacht me keihard uit nu.

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

“Mommy knows best” toen ik pas bevallen was van mijn oudste zoon. Nogal ironisch als je mijn antwoord op de huilvraag bekijkt.

Wanneer ging je voor het laatst op de weegschaal staan?

Vanmorgen. Zoals elke ochtend. En jij?

Inspiratie: “Vragenvuur”. Wekelijks op post in het weekendmagazine van De Morgen.

Hoe loopt het met de opleiding? Een vraag die ik regelmatig gesteld word. Ik ben ondertussen al anderhalve maand weer aan de slag om een cursus te doorploeteren tijdens mijn vrije uurtjes maar deze keer loopt het minder vlot dan de voorbije vakken. Neuropsychologie is killing me softly. Althans het killt mijn courage. Door dat ene vak ben ik momenteel enorm gedemotiveerd. De materie is niet eenvoudig maar ze is dan ook nog eens enorm uitgebreid waardoor het moeilijk is om een overzicht te bewaren. Zeker omdat ik niet constant kan studeren maar in kleine beetjes. Een paar uur hier, een paar uur daar. En wat gebeurt er als je je motivatie moet samenschrapen? Andere dingen lijken ineens veel interessanter. Ik zou direct een lijstje kunnen opsommen van dingen die ik nu veel liever zou doen dan die cursus te memoriseren en ja, zelfs “kuisen” zou ik nu liever doen. Het doet er ook geen goed aan dat mijn huishouden nog maar eens ontploft is, dat ik dringend nog wat voorbereidingen moet treffen voor Sint-Maarten die ons het komende weekend komt verblijden èn dat mijn poetsvrouw AWOL is. De gedachten die dan door mijn kop razen in plaats van de neurologische verbindingen die ik op papier zou moeten bestuderen gaan in een ritmisch tempo als volgt:

• Ik hoef toch helemaal niet verder te studeren? Ik heb een diploma.
• Waarom doe ik dit eigenlijk?
• Ik ga het hier allemaal smijten, fakthisshit!
• Toch wel interessant om te lezen over het puberbrein en hoe het komt dat dit anders marcheert dan een volwassen brein
• Amaai, tot uw 25 jaar groeien uw hersenen nog
• Het zou toch een mooie uitbreiding zijn van mijn huidige diploma.
• Het examen is meerkeuzevragen zonder giscorrectie, ik kan ook goed gokken
• Een cursus van 325 pagina’s voor 3 stomme studiepunten, wie vindt dat uit?
• De zon schijnt verdikke, het heeft al dagen aan stuk geregend en nu schijnt de zon, net nu ik geen courage heb.
• Oh dementie is toch wel interessante materie.
• Ik zou eens moeten kuisen

en maar gaan in mijn kop, malen malen malen.

Maar het hier eens van mij af schrijven is een grote hulp. En straks misschien een kleine wandeling maken voor ik ga werken. En uiteindelijk ga ik toch het examen doen in december, en misschien ga ik zelfs slagen. En als het niet zo is, dan doe ik een herexamen. Maar die cursus neuropsychologie, die ga ik me toch altijd blijven herinneren als een klein fuckertje waarvoor ik mijn vloekwoordengamma serieus heb uitgebreid. Je ziet: je kan levenslang bijleren.

Vrijdagavond stond voor datenight vorige week. Het was een maand geleden dat we nog eens iets met ons twee deden en aangezien de echtgenoot tickets had gekocht voor het optreden van King Hiss die avond besloot ik om gewoon mee te gaan. Ik zou geen questioner zijn als ik me niet eerst in de muziek ging verdiepen alvorens naar de show te gaan en ja: ik was curieus! We dineerden onverwacht heel lekker aangezien we “op de ruttel” een Grieks restaurantje binnenstapten met de vraag of er een tafeltje vrij was. Na een drukke herfstvakantie met de kinderen deed het deugd om mijn gal eens te spuwen en de twijfels die de kop opstaken onderling te bespreken. In ons drukke (ik haat dat woord!) leven is het niet evident om de vinger aan de pols te houden over hoe het met ons is.

En King Hiss? Daar ben ik nog van aan het nagenieten. Mijn lief is eerder voor het ruigere muziekgenre en zoals ik aan één van zijn vrienden uitlegde toen hij vroeg of ik dat ook graag hoorde: “ik kan dat wel eens verdragen”. Ik had echter niet verwacht dat ik achteraf nog zo zou nadenken over de show. In feite was ik een tikkeltje jaloers. Een gevoel dat ik bitter weinig ervaar maar toch stak het de kop op. Zoals die mannen op dat podium staan, alle energie die ze uitstralen, dat is best noemenswaardig. Ik was jaloers op de power, de gedrevenheid die van het podium barstte. Het zag eruit alsof elk bandlid zich keihard amuseerde en dat het zingen/musiceren een ware uitlaatklep is. Het moet zalig zijn om je zo uit te leven. Anderhalf uur alles geven en daarna je zweet oplikken. Ik denk dat je op die manier veel frustraties eruit kunt spuwen op een positieve manier. En het moet gezegd: ik ben fan geworden van King Hiss deze week. Hun attitude, de présence en vooral de liveshow waren hier de aanstoker van. More please!

bron: Youtube en website King Hiss

Misschien moet ik ook een band starten? Crumbs Under The Table ofzoiets? Nog ideeën?

Bij het instappen in de wagen is het voor de 9e keer vandaag “gank”. Bitchen, zagen en fretten op elkaar voor het minste kleinste wat er kan zijn. Wie de deur te hard had dichtgegooid, wie de muziek mag kiezen of wat de ene over de andere gezegd heeft. Mijn maag ligt al de hele dag in een figuurlijke knoop, de ruzies en akkefietjes tussen de jongens werken enorm op mijn gemoed. Als ik de deuren dicht doe roep ik hen beide toe “dat het nu eens mag gedaan zijn met dat gekak op elkaar heel de dag!” De kleinste probeert er nog iets tegenin te brengen maar hij wordt prompt de mond gesnoerd. Het is overduidelijk: mijn pot is overgekookt.

Onderweg raast het in mijn hoofd. De hele weg naar Harelbeke dansen ze in mijn hoofd op een irritant ritmisch deuntje op en neer: irreële gedachten. Die gedachten lachen mij uit. Ze poken me, geven me kleine neepjes met hun venijnige nageltjes. “Zie je wel, je bent niet gemaakt voor het ouderschap” “Je hebt nu twee kinderen, had je dat beter niet gelaten?” “Waarom is dit zo moeilijk voor jou?” “Die gastjes kunnen er toch niet aan doen?” en de carrousel draait opnieuw verder: “Je bent hiervoor niet in de wieg gelegd”. “Pffffftttttt”

Ik begin ze te herkennen maar op moeilijkere dagen is het minder evident om ze halt toe te roepen. Om die gedachten de mond te snoeren, net zoals ik met mijn jongste zoon juist had gedaan. In De Gavers zijn beiden meegaand, ze kennen de afspraak: eerst een wandeling en daarna op het speelplein. In het bos kwettert Linus honderduit. Ilja schuift zijn warme hand in de mijne en blijft aan mijn zijde. Ik wijs hen op waterhoentjes die de grote plas inspringen. Als we dichter bij de oever van het meer gaan zien we dat ze er een ware glijbaan van gemaakt hebben. “De Eendjesglijbaan”. De kinderen zijn verrukt. We zoeken eksters op in Google en volgen de blauwe pijltjes van het 5km lange traject. Samen met de bladeren van de bomen dwarrelen de negatieve gedachten uit mijn hoofd. Het okergele tapijt knispert onder mijn wandelschoenen, de irreële gedachten verpulver ik stap per stap. Wat slecht van start ging verandert in een prachternoene. Ik toon hen hoe ze een spoor kunnen vormen met de stokken die ze verzamelden (geen wandeling zonder stok toch?) en Linus bombardeert zichzelf tot Sint-Maarten, ik heb geluk, ik mag een “meisjespiet” zijn. De emotionele rollercoaster die soms door mij racet als ik over mijn ouderschap tob vraagt zoveel energie. Maar de momenten waarop ik voel dat het best goed gaat, dat ik twee welgezinde rakkers terug in de auto zet keert alles terug om.

Tijdens de terugrit kiest Ilja een oud CD’tje uit het mapje in mijn auto. Even later speelt de debuutplaat van Coldplay door de boxen en wordt het stil in de wagen.

In a haze
A stormy haze
I’ll be round
I’ll be loving you always
Always

Here I am and I’ll take my time
Here I am and I’ll wait in line always
Always

Coldplay – Parachutes

De vorige keer is het compleet fout gelopen. Deze keer ging ze me niet graaien hebben! Met de kattenmand in de aanslag was ik goed voorzien op het bezoek aan de dierenarts. Nu ze ongeveer zes maand oud is besloot ik haar te laten steriliseren. Ik mag er niet aan denken dat ze zwanger thuiskomt en wij hier na de bevalling voor 4 of 5 kattenjongen een thuis moeten gaan zoeken. I’m a sucker for koddige kattenkopjes. Laat staan het verdriet bij de kinderen elke keer als er ééntje moet vertrekken. Neen, met Frankie hebben we genoeg. Het transport naar de dierenarts verliep deze keer veel vlotter dan met Schanulleke indertijd, Frankie zat zo mak als een lammetje in haar bakje naast me.

Na schooltijd ging ik met de kinderen terug om haar uit de ziekenboeg te halen. Bij aankomst in de dierenartsenpraktijk kondigden we vrolijk aan “dat we om Frankie kwamen!” waarop de vrouw van de dierenarts in lachen uitschoot.

“Ja dan hebben jullie alleszins een goeie naam gekozen voor jullie kat, want Frankie is een jongen!”

De kinderen beginnen te joelen:”Frankie is een jongen mama! Frankie is een jongen!” Er gaat even vanalles door me heen. Frankie een jongen?

Just what we needed: another man in the house!

Dus ik ging naar de dierenarts met een hitsige kattin en ik kwam thuis met een gedrogeerde gecastreerde kater.

Het voordeel is: nu moet ik niet meer gaan expliceren waarom we een kattin in godsnaam Frankie hebben genoemd.

De wedstrijdvraag is uiteraard met dit logje opgelost. Er waren heel wat mensen die het juist hadden, maar hier en daar antwoordde iemand ook Chewbacca (rip). Ook Schanulleke (rip) werd genoemd. Onze allereerste kat die we toch een 7-tal jaar hadden heette Marbel.

Proficiat Annick! Je wint twee boeken! Je krijgt binnenkort een mailtje van me! Hou je inbox in de gaten!

Gereserveerd: in de Ieperse bibliotheek reserveerde ik het boek “Sorry dat ik te laat ben, maar ik wilde niet komen” geschreven door Jessica Pan. Volgens de achterflap zou het een relaas zijn van de ervaringen van een introvert die zich een jaar gedraagt als extravert. Ik heb er alvast volgende gedachten/vooroordelen over:

• Zo hard je best doen om je anders voor te doen dan je bent, dat moet vreselijk vermoeiend zijn. Ik veronderstel dat ze met een constant sluimerende koppijn zal rondgelopen hebben.
• Waarom eigenlijk? Alsof introvert zijn iets slecht is?

Gedownload: Echt, lach mij maar keihard uit maar ik heb voor het eerst een ebook gekocht. Ik lees veel online maar een ècht boek? Nog nooit gedaan. Ik neus gewoon graag in boeken en pagina’s draaien hoort daarbij. Maar ik probeer ook te budgetteren en om mijn boekenkast zo klein mogelijk te houden dus kocht ik “Digitaal Minimalisme” van Cal Newport. Het voelt wat contradictorisch om een boek over digitaal minimaliseren te lezen op de iPad of op mijn smartphone, maar kijk, het is nu zo. Ik zou het een pageturner durven noemen maar ik moet dat ombuigen naar een….pageswiper ofzo?

Gesmoefeld: Zure beertjes. Zure beertjes staan gelijk aan comfort food. Comfort food staat gelijk aan: te weinig weerstand tegen verleiding wat dan op zijn of haar beurt weer wordt veroorzaakt door vermoeidheid of stress. Dus ik koop soms zure beertjes als ik wat wil emo-eten. Niet dat ik hierdoor minder stress op mijn werk heb. Emo-eten is in feite geen oplossing voor iets, het verzacht het alleen eventjes. Dat mijn tong er een uur verdoofd door is neem ik er graag bij.

Geblogd: of ik zou moeten schrijven: geconcept. Want er staan allerlei half afgewerkte drafts klaar in WordPress. Iets waarin ik het zurebeertjes-verhaal wat beter uiteen doe onder andere. Maar de blogregel die ik voor mezelf in het achterhoofd hou is: “Zou mijn baas dit mogen lezen?” en het antwoord op die vraag is momenteel nog altijd: “neen”. Ik schrijf ook meestal de intensere stukken eens de stormen gaan liggen zijn. Zegt genoeg of juist te weinig misschien.

Geleerd: ik pik dagelijks nieuwe woorden op. Zelfs bij het studeren van mijn cursus neuropsychologie. Ik las het woord “lommerrijk” en kon er niet meteen betekenis aan verlenen ook al ken ik het woord op zich wel. Lommerrijk betekent: “schaduwrijk”. Nu weet ik niet meer in welke context ik “lommerrijk” uit de cursus haalde, ik heb het vluchtig op een papieren zakdoekje gekrabbeld. Lommerrijk klinkt eerder negatief vind ik. Alsof je te maken hebt met iemand die alles wat laat hangen zo. “Die is zo lommerrijk, hij heeft eens goeie schop in zijn kont nodig”. Of zoiets.

Geschuild: Tussen winkeletalages namelijk. Halloween wordt in Ieper deze periode gevierd. Tijdens weekenddagen lopen er allerhande monsters door de stad. Om de één of andere reden is Ilja meer bang dan Linus voor die figuren. Hij houdt ook niet van programma’s als Nachtwacht. Ook voor Halloween in Bellewaerde of andere pretparken krijg ik hem niet enthousiast. Gelukkig kunnen een ijsje en een wafel altijd troost bieden. En dan vraag ik me af vanwaar de term emo-eten komt.

Geschrokken: Ik ben enorm geschrokken door het plotse overlijden van de mama van een vriendin van me deze week. Het is heartbreaking om te horen hoe ze momenteel afziet door die situatie. Ik wou dat ik het voor haar kon wegnemen.