Het enige wat ik zie is een mondje dat beweegt en een vragend gezichtje. De verleiding om “ja doe maar” te zeggen is groot maar ik besluit om de koptelefoon toch van mijn oren te halen. Je weet maar nooit met die kleine mannen, vorige week vroeg één van de twee of hij met alcoholstift op zijn gezicht mocht tekenen. Het duurde meer dan anderhalf jaar om te beslissen over zo’n dure aankoop maar nu ik de muziek door mijn oren hoor knallen is het nog maar eens duidelijk dat ik meer mijn gut moet volgen als het op zo’n zaken aankomt. Beter langer wachten en iets kwalitatief kopen dan impulsief een goedkoop model aan te schaffen denk ik. Ik ben verre van gesponsord voor deze post maar ik voel toch een lichte lofzang opkomen voor mijn Quietcomfort die me op 2 dagen al zoveel plezier heeft verstrekt. Het geluid is loepzuiver en alle achtergrondgeluiden worden weggefilterd. De noise cancelling-functie waar ik hem in eerste instantie voor kocht heeft er al een paar keer voor gezorgd dat ik serieus opschrok door mijn huisgenoten. Geluidjes dichtbij kun je wel horen, maar momenteel ben ik aan het luisteren naar klassieke muziek terwijl ik dit tik en ik kan met moeite mijn vingers op het klavier horen. Muziek krijgt ineens zoveel meer intensiteit en ik geniet er echt van om gericht te gaan luisteren. Vrijdagavond maakte ik een avondwandeling met een podcast. Ik kon de tractors zien afkomen en het geluid werd gefilterd tot een zacht gezoem, alsof ze elektrisch reden. De stemmen van Elizabeth en Gretchen bleven echter mooi overeind waar ze anders compleet overstemd worden door het voorbij denderende gejengel. Ik zou deze koptelefoon echter niet opzetten om te fietsen, dan wordt het echt gevaarlijk.

Soit, genoeg geprezen. Schrikken jullie ook soms als je op de kalender kijkt? Gisteren kon ik niet geloven dat we ineens 18 april waren, ik heb echt gedubbelcheckt. Half april ineens? Is het omdat alle dagen op elkaar gelijken? Ik dacht eerder van niet want ik blijf toch dat week/weekend-ritme in me dragen. Vanaf morgen is het weer even de klik maken met schoolwerk en de kinderen zullen ook naar de schoolopvang gaan vanaf volgende week, we kunnen het niet meer kunnen combineren met onze jobs in de zorg om hen thuis te houden. Ze kijken er alvast keihard naar uit al vrees ik wel een beetje voor het afscheid na 5 weken onafgebroken samen zijn met (één van) ons. Stiekem denk ik zelfs dat ik het ook moeilijk zal hebben om hen af te zetten. De risico’s zijn ineens weer veel groter op die manier gezien ik Linus wel eens aan een deurklink zie likken. Aan de andere kant moet ik het gewoon loslaten. Waar ik het soms wel moeilijk mee heb: als je met twee ouders in de zorg staat is het sowieso al niet evident om het rond te krijgen, maar als grootouders niet meer ingeschakeld mogen worden en je allebei op zondag moet werken sta je wel met een probleem. Ik mag officieel één iemand laten op bezoek komen om te thuiswachten maar zoiets wordt al vlug een kostelijk uitstapje naar het werk. Gelukkig is het tot nu toe al altijd gelukt om te schuiven en te wisselen (met veel dank aan de collega’s!) al zien we elkaar als koppel niet veel. We zijn gemiddeld één avond in de week ’s avonds samen thuis, op de andere avonden wordt er afgewisseld. (En ik denk dat ik zojuist heb ontdekt waarom de weken zo snel voorbij gaan).

En hoe is het met jullie? Hopelijk nog geen zieken in jullie nabije omgeving!?

Het gaat beduidend beter met me dan dinsdag laatst. De rotdag werd omgekeerd. Ook toen de regering woensdag besliste om de maatregelen nog twee weken aan te houden. Voor mij vallen deze regels mij niet zo zwaar momenteel, ik ervaar wel dat het niet te onderschatten is met constant twee kinders in huis en ik doe ook wel eens van nervous breakdown maar het blijft precies momenteel binnen de perken. Ik ben het ondertussen reeds gewoon dat ze hier constant zijn. Vooral voor mijn werk maakt de lockdown een groot verschil uit en voor iedereen daar hoop ik met heel mijn hart dat alles binnenkort normaal kan worden. Voor personen met een beperking is een vaste structuur nu eenmaal de beste optie. Tegelijk vrees ik om binnenkort weer opgeslokt te worden door de drukte die er pre-corona speelde op het werk, maar daar wil ik niet teveel bij stilstaan. Er waren de voorbije dagen weer enkele momentjes van geluk en kleine neepjes liefde van de kinderen.

• De geur van het regenwater waar de kinderen mee speelden op de koer gisteren. (We vangen ons regenwater op in zo’n buitentonspellement). Door de warmte van de zon op de stenen kwam die typische geur naar boven die je alleen maar kent als “de geur van regen op een hete zomerdag”. Ik wist niet dat je die kon ensceneren.
• Koffie, all day every day. Er vloog gisteren een tas leeg over mijn keukentablet, de koffie droop in mijn kasten waardoor ik tien minuten bezig ben geweest om alles uit te kuisen, maar toch….koffie….
• Linus die tijdens een zoomsessie de slappe lach kreeg toen hij Frankie trachtte te tonen aan onze contacten. Wat ze zagen waren enkel twee opengesperde kattenvoetjes en een verschrikte kattenkop doordat hij het beest zo hoog moest houden.
• Na anderhalf jaar twijfelen, potjes aanmaken en weer leegmaken in YNAB , mezelf wijselijk doch streng toe te spreken om het geld niet uit te geven, blijven dromen, blijven zoeken naar acties heb ik gisteren uiteindelijk toch een noise cancelling headphone besteld. Mens, je wil niet weten wat zo’n aankoop met mij doet. Hij wordt hopelijk vandaag geleverd (althans de mail die ik daarnet nog kreeg). Ik kan honderd redenen geven waarom maar vooral “het is hier nooit stil” is de belangrijkste. Van de twee redenen waarom ik hem niet zou kopen is “wie geeft er nu 300 euro uit aan een koptelefoon” de belangrijkste.
• “Less is more” blijft wel het thema van het jaar. Ook al is dit in strijd met het bovenstaande puntje. Tegelijk besef ik dat ik de laatste maanden vooral meer kwalitatieve aankopen deed en het feit dat ik minder impulsief naar bol.com surf maakt ook dat we ècht veel minder geld uitgeven dan vroeger. Bol.com took all my money last year.
• We boekten onze Nederlandtrip van deze zomer om naar een vakantie in eigen land. Vorig jaar trokken we naar de Kalmthoutse Heide en ook dit jaar gaan we naar dezelfde plek. Ik hou de originele vakantie achter de hand voor een andere keer want ik keek er wel naar uit. Het lijkt me de veiligste optie om geen buitenlandse reizen te boeken. Gelijk hoe had ik met de echtgenoot ook een bongobon verzilverd om tijdens het zomerverlof er nog eens met ons twee op uit te trekken. We zullen zien of die trip kan doorgaan of niet, ik maak er mij niet druk in.
• Na al dat minimaliseren tijdens het voorjaar kunnen we onze wagen binnenrijden in onze garage. Elke duw op het bakje van de automatische poort vanuit mijn wagen voelt als een een overwinning. Het feit dat ik vlotjes kan binnenrijden is het meest onwaarschijnlijke van heel ons declutteravontuur. Onze garage was namelijk jaren en jaren een opslagplaats voor alles waar we geen weg mee konden. Op een gegeven moment moesten we zo hard schuiven met materiaal om tot aan de poort te geraken dat er kleine weggetjes ontstonden. You name it, it was there. Nu zijn er zelfs rekken waar enkel een dekentje op ligt of kunnen we onze modderige wandelschoenen laten drogen op een legplank. Hoofdschuddend blijf ik het herhalen: het is een mirakel.

• In dezelfde trend: de voorraadkast (waar ik het eerder al over had) opnieuw aanpakken. Ook in de kookschuif was het een bijeenkomst van items die over datum bleken te zijn. Ik vond een pakje risottorijst dat al sinds 2015 over tijd was. Voel ik nu wat schaamte? Bwahja, misschien toch een beetje.

• 

• 

• Ik waste mijn ramen en nu zie ik soms niet meer duidelijk of onze achterdeur open staat of niet omdat ze zo proper zijn (speekselmedaille voor mezelf). Het is pas als ik zo iets doe dat ik besef hoe hard het nodig was. Die constante waas die om ons huis hangt bleek dus gewoon lack of householdingskills.

Maar mijn zoetekes, don’t worry, ik verander niet zomaar in een geluksgoeroe. Laat uw wierrookstokken maar in uw hammock liggen. Er blijven uiteraard ook ergerniskes spelen en dat zal nooit veranderen. Wie leeft er dan ook zonder zich eens goed te ergeren?

• Zo erger ik me dood aan mijn laptop. Meer bepaald aan het feit dat hij slakketraag is. Echt, tegen dat deze tank opgestart is is de helft van mijn kindervrije ochtendtijd (6u30 tot 7u15) voorbij. En dat eeuwige blauwe draaiende rondje. Dat rondje staat symbool voor alles wat rottig is in het leven.

• De overdosis lawaai door tractors op de velden in de buurt, verbouwingen aan beide kanten naast ons huis en meeste van al: het feit dat we bij het maken van onze kinderen hun volumeknop zijn vergeten te fabriceren. Echt, die twee gasten maken lawaai voor tien. Straks krijg ik de politie aan de deur op verdenking van samenscholingen in de tuin.
• Een veel te dik fictie-boek. Ik lees Grand Hotel Europa en dat is zo danig dik dat ik gewoonweg al weken aan een stuk erin bezig ben. Pas op, het is een geweldig boek maar het feit dat ik enkel fictie lees voor ik ga slapen zorgt ervoor dat het eindeloos doorgaat. Ik verlang naar andere personages.
• Mijn vel. Doordat ik al enkele weken in behandeling ben voor hormonale schommelingen in combinatie met de paaseieren van vorige week is mijn vel momenteel een ramp. Een mijnenveld zou je het kunnen noemen. Terug naar de puberteit dan maar?

Vandaag is geen topdag. Om de één of andere reden kan ik weinig in perspectief plaatsen en lijkt alles me te enerveren. Het is best aantrekkelijk om de maalstroom in mijn hoofd te voeden met elk ergernisje dat erbij komt tijdens de dag. Tegen ieder ander zou ik zeggen:”Het is best OK om je eens rot te voelen, dit is geen gewone situatie en daar moeten we allemaal mee omgaan, soms zijn we boos, soms voelen we ons vreemd”. Maar tegen mezelf zeg ik “godverd-mme zeg, k-tdag”. Terwijl ik verder werk aan de puzzel die ik gisteren begon raak ik eigenhandig mijn gedachtestroom aan. Het voelt als koteren, ik krijg mijn vinger maar net onder mijn negatieve gedachten om ze te keren, ze zijn glibberig maar ik kan ze lospeuteren, kleine f-ckers. Het helpt om aan de positieve momenten te denken. Zoals de wandeling naar de bakkerij vanmorgen. Ik ergerde me eerlijk gezegd aan het constante getater van de kinderen, ik hou zo hard van stilte en dat lijkt me niet gegund de laatste dagen. Gisteren keken we samen naar Lego Masters op VTM en ze zijn tot op vandaag nog steeds laaiend enthousiast. Toen we gisterenavond tijdens het eten aan het nakaarten waren was het duidelijk dat Linus serieus op mijn woorden had gelet want tijdens de wandeling vanmorgen zei hij: “Wij denken dat die langenekken eruit gaan vliegen hé de volgende keer, ze snoeften de hele tijd dat ze het gouden blokje gingen winnen”.

En de puzzel, die is best ontspannend. Duizend stukjes rust die in elkaar gestoken mogen worden. De ene keer lukt het vlot om het stukje te vinden dat ik nodig heb, de andere keer moet ik er wel een paar keer om vloeken. Een goeie representatie van mijn dagdagelijkse gedachtepatroon.

Ken je dit? Je kijkt naar je kinderen die zich van niets bewust zijn. Ze spelen een onschuldig spel met de bal. Iets dat je totaal niet begrijpt maar waar zij blijkbaar hele theorieën over hebben. Er stroomt een vlaag liefde over je, als kippenvel bij een aangrijpend liedje. Tegelijk slaat je gedachtegang over. Je ziet je kind in je gedachten achter de rollende bal aanhollen, rechtstreeks de straat op. Terwijl je zijn naam brult zie je een wagen afkomen vlammen en alle komende gedachten zijn: remmen die maar niet lijken te remmen, getier en bloed.

Is dit voor andere ouders ook herkenbaar? Die gedachten vullen mijn hersenpan wel eens en ik weet dat ze surrealistisch zijn en tegelijkertijd ook niet. Mensen verliezen hun kind. Dat heb ik bij vrienden dichtbij meegemaakt, het is mogelijk. Zelfs als ze geen kind meer zijn.

Een helikoptermoeder kun je mij allerminst noemen, toch ben ik voorzichtiger dan sommige andere ouders die ik ken als het om acrobatentoeren gaat bij hun kinderen. Ik kan wel eens huiveren als ik kleuters alleen zie lopen op de stoep vele meters voor hun ouders. Aan de andere kant ken ik ouders die bij de minste schram denken dat ze naar de spoeddienst moeten.

Brené Brown schreef er een treffend stukje over in “De kracht van kwetsbaarheid”.

Met die ene pagina verklaart ze mijn doemdenkerij. Al sinds mijn kinderen geboren zijn heb ik van tijd tot tijd gedachten waarbij alles catastrofaal verkeerd loopt. Toch beïnvloeden die mijn gedrag tegenover hen niet in die mate dat ik hen beperkingen opleg. Het zijn niet mijn doemgedachten maar een realistische kijk op wat ze wel en niet aankunnen die bepalen dat ik mijn zoon van 8 niet alleen op de fiets naar de bakkerij zend drie kilometer verderop. Hij is daar simpelweg niet klaar voor. De kleuter van (bijna) 5 geeft me nog steeds een hand als we langs de openbare weg stappen, niet alleen omdat hij dat zelf wil, maar omdat ik merk dat hij wel eens durft rond zich te turen en zo zijn koers verliest. Hij kan nog niet inschatten dat een wagen uit een zijstraat kan tevoorschijn komen.

Vroeger sprak ik heel vaak de woorden “’t Is goed voor under weerstand” uit als ik ze zag poken in een kattenstront of als ze een verstorven M&M in hun mond stopten terwijl ze dachten dat ik niet keek. Maar in Corona-tijden valt deze uitspraak me zwaar. Mijn kinderen die bij De Post buiten wachten, een wild hoestende man die hen veel te dichtbij kruist terwijl ik bij het loket sta aan te schuiven. In gedachten scheld ik die man de huid vol (en dat is nog maar de gekuiste versie van mijn gedachten). Loslaten, het is gebeurd. Mijn kinderen, ze debbelen aan alles dat ze onderweg tegenkomen, gisteren zag ik Ilja grassprieten kauwen zoals Lucky Luke wel eens doet. Loslaten. (en “Uitspuwen!” en “Iets met kattenpis!”). Massaal handjes wassen en loslaten, gewoon loslaten. Het is een dunne lijn tussen “laat ik hen kind zijn” of “bescherm ik hen tegen mogelijke dreigingen van buitenaf”. Er zullen altijd doemgedachten de kop opsteken, dat heb ik aanvaard, maar nu meer dan ooit maak ik de afweging of deze wel of niet hun groei, hun kind-zijn belemmeren.

Van vegeteren in de zetel naar als een bezetene in enkele uren tijd het hele huis kuisen. De corona-periode is een bangelijke rollercoaster waar momenteel nog geen einde aan blijkt te komen. Gevoelens van frustratie, gelatenheid, blijdschap en dankbaarheid wisselen zich in een razendsnel tempo af. De onderhuidse stress probeer ik van me af te wandelen met de kinderen. Ze zijn wonderbaarlijk flink in deze periode. Waar ik op een gemiddelde vakantiedag toch minstens 12 keer tijdens ruzies moet onderhandelen omdat ze er alleen niet uit geraken, was er vandaag slechts 1 interventie nodig. Misschien doet het vele samenzijn hen wel deugd, tenslotte hebben ze enkel elkaar om de dag door te komen.

Vandaag stapten we 6,6 km, het was de eerste keer dat de kinderen vragende partij waren om nog langer te wandelen.

Linus Scissorhands groeit terwijl we erop staan kijken, de fantasie stroomt rijkelijk en stokken verzamelen is het hoogtepunt van elke wandeling.

Als hij niet achter ons aan slentert is Ilja overal aan en bij. Hij denkt diep na en stelt me regelmatig vragen waarop het antwoord “Vraag het aan je vader” is.

Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat deze periode nog lang zal nazinderen in mij. We doen keihard ons best om alles te doen werken maar de impact op ons lijf en ons gemoed is groot. We spelen met agenda’s en overleggen over uurroosters. Er wordt constant afgewisseld in het werken/zorgen voor de kinderen. Zo deed ik zondag, maandag en dinsdag laatavonddienst en is de echtgenoot vanavond, donderdagnacht en vrijdagnacht weg om te gaan werken. We leven van zaterdagavond naar zaterdagavond. Gelukkig is onze relatie solide met een stevige fundering. Het vertrouwen is zelfs versterkt want ik liet hem mijn haar kleuren. 😉

De zon streelt mijn vermoeidheid, mijn ogen zitten iets dieper dan anders.

Gelukkig is er nog Maria om ons te behouden van alle krankzinnigheid.

Hoewel er momenteel bitter weinig gebeurt in ons leven is deze periode zo speciaal dat ik ze niet meer wil vergeten. Dat het niet is van “Ahja die keer dat we niet buiten mochten, dat was een paar weken denk ik”. Vorige week nog vertelde ik aan Ilja dat dit ook voor ons iets is dat we nooit eerder hebben meegemaakt en hoewel ik doodmoe ben van alle veranderingen koester ik deze dagen. Het klinkt tegenstrijdig en dat is het ergens ook. Het is best lastig om alles te combineren, neen, het is f*cking lastig om alles te combineren, maar toch….dit komt nooit meer terug….denken we? Hopen we? Een verslag van een random vrije dag in een lockdown-week: woensdag 1 april 2020…

6:59

Ik probeer nog altijd om op te staan voor de kinderen. Al is het maar om even van dit te genieten. Mijn living bij zonsopgang.

7:10

Mijn broer en zijn vriendin Melissa blijven niet bij de pakken zitten. Samen met enkele andere schrijvers zetten ze een online literair magazine op poten. “Een digitaal literair magazine in tijden van quarantaine”. Ik scrol door de teksten en lees uiteraard eerst die van hen. (Je kunt het magazine trouwens hier kopen voor de luttele prijs van 3,33 euro)

7:25

Ik hoor trappellende voetjes om 7u15, de wekker is gegaan en de stuiterbal van het gezin komt me vergezellen. “Gaan we samen onder het dekentje mama?” Wie kan daar ooit neen tegen zeggen? De andere teksten in het magazine hou ik voor de volgende keer. Cuddles go first!

10:31

Met deze tas breekt ook even mijn gemoed. Ik schrijf het wrange gevoel ’s middags uit mijn lijf in een blogpost die waarschijnlijk wat wenkbrauwen doet fronsen. Wat ik schrijf is kwetsbaar maar ik kies er liever voor om open te zijn dan om hier happy happy quarantaine joy te roepen.

13:59

In één hoekje op mijn koer is het windstil. Ik parkeer er mijn stoel en leg mijn voeten op de bank terwijl ik naar de opname van de Facebooklive van Werk en Leven luister. Als ik even later recht sta schrik ik dat Frankie onder mijn stoel zat. Ook Quiro de buurhond had dit blijkbaar opgemerkt, er wordt een minutenlange staringcontest georganiseerd tot Frankie het opgeeft en loom naar onze garage slentert zonder op of neer te kijken.

15:22

Onze dagelijkse wandeling. Het beeld dat ik veelal voor me zie en hoor: Linus kwetterend aan de hand van zijn papa. We variëren door verschillende routes te kiezen in de buurt van ons huis. Ongelooflijk maar Bardi, ik merk nog dagelijks nieuwe dingen op.

Ilja kiest er meestal voor om te dwalen. Hij slentert wat achter ons en is meestal compleet in gedachten verzonken. Samen met enkele armbewegingen grimast hij zijn gedachten weg. Soms komt hij naast me wandelen en vertelt een volledige aflevering van Oggy en De Kakkerlakken na. Soms voel ik hem naast me mijmeren en slaan de gelijkenissen met mezelf me keihard in het gezicht.

18:04

“De kracht van kwetsbaarheid” van Brené Brown. Ik ben een voorvechter van imperfectie en dit boek is alleen maar een bevestiging van dit gedachtegoed.

18:45

Als Linus in bed zit prepareer ik een schooltaakje voor Ilja. Hij is de herhalingsbundel van school een beetje beu en lezen staat sowieso op de planning. Uit het fantastische “Lampje” stel ik over enkele hoofdstukken een tiental vragen waardoor zijn begrijpend lezen wat gestimuleerd wordt. Over het feit dat ik het dan ook zelf moet herlezen kan ik enkel Cruijffs-gewijs zeggen: Elk nadeel heb zijn voordeel.

20:00

Met enkele Shitty Dinner-genoten organiseren we een Zoomsessie. Een uurtje pratelen is best wel ontspannend en ik het doet deugd om iedereen terug te zien. Misschien herken je zelf ook Tiny, Bert, Renilde en Kelly?

22:59

Ik ga veel te laat slapen, de verse lakens ruiken naar zomerlucht en in no time soes ik weg. Tot ik besef dat ik de chauffage liet opstaan. Geen echtgenoot om uit bed te duwen om het voor mij te doen aangezien die aan het werk was….gelukkig slaap ik al bijna tegen dat mijn hoofd voor de tweede keer het kussen raakt.

Ik herinner me nog goed het lusteloze gevoel van toen ik eens vier dagen met Ilja in het ziekenhuis zat. Hij was 6 maanden en hield zich vooral bezig met zwaaien met zijn armen, bijten in het infuus dat ze hem hadden aangelegd en charmant glimlachen naar iedereen die boven hem hing. Ikzelf kon me niet focussen op een boek of op een tijdschrift, laat staan dat ik iets kon neerschrijven. Het was een verloren gevoel, verloren dagen en toen we thuiskwamen was mijn huid geel. Het leven denderde voort. Er zijn gelukkig geen ziekenhuisopnames meer geweest maar dat lusteloze gevoel heb ik ook nooit meer ervaren. De vrije tijd is er alsmaar schaarser op geworden. Als ik al eens een vrije middag had was er voornamelijk keuzestress. “Wat ga ik eerst doen?”. In huidige quarantainetijd zit er ook een bepaalde hoeveelheid stress onderhuids te prikken. Er is niet dat opgejaagde gevoel dat ik wel eens heb als ik teveel aan mijn hoofd heb. Eerder een sluimerende ruis op de achtergrond. Alsof je ergens in de verte muziek hoort spelen maar je niet honderd procent zeker kan lokaliseren waar de radio staat. Het lukt wonderbaarlijk goed om mijn kinderen bezig te houden en ik blijf het volhouden om hen les te geven. Toch ben ik elke avond doodop. De koek is momenteel niet goed verdeeld. Mijn inbox stroomt vol met goedbedoelde adviezen om onze tijd samen productief door te komen maar ik doe zelfs de moeite niet meer om die mails nog te lezen. Er stromen spelletjes van de Chiro, karate-oefeningen, opdrachten voor De Techniekacademie binnen. Daarnaast worden we overstelpt met schoolmails waarbij de kinderen gevraagd worden om te skypen met de leerkrachten, op Facebook post de turnleerkracht vrolijk lachend elke dag video’s van turnoefeningen. Ik ben dankbaar voor de hulp en ik installeer apps voor zot de laatste dagen. Maar iedere keer als ik een kleuterpuzzelstukje help zoeken of een wiskunde-oefening met mijn rekenmachine verbeter (shhttt) brokkelt er een stukje van mijn koekje af. Er is weinig tijd om er van te proeven, ik weet zelfs niet echt hoe het smaakt. Kijken naar YouTube-filmpjes van mensen die hun kamer declutteren kalmeert me. Onderwijl schrok ik het laatste deeltje van mijn koekje binnen, niet mindful maar mind-full.

Twee koolmeesjes bewegen zich nerveus door de tuin. Ze vliegdansen om elkaar heen, korte schokkerige danspassen, hun nest de enige bezorgdheid in hun vogeltjesleven. Als ik Linus erop wil wijzen verschansen ze zich in de struiken. Ze willen zijn curieuze blik zoveel mogelijk mijden. Ik beloof om hem terug te roepen als ze zich weer vertonen. Hij keert terug naar zijn nieuwe vriend Samir die alles weet.

Ondertussen glijdt de dag verder. De vermoeidheid jaagt door mijn lijf nadat ik de voorbije week vulde met lesgeven, moederen, wandelen, middagmalen bereiden, het huis op orde zetten, was doen….Ik hoef dan nog niet eens te werken als ik thuis ben, de thuiswerkers met kleine kinderen kunnen vast wel een hart onder de riem gebruiken. In de zorg werken is uiteraard ook geen lachertje maar het is een welkome afwisseling op dagen die alleen maar op elkaar gelijken.

Mijn kamerjassen wapperen aan de waslijn. Weekendwasjes. Ze voeren een strijd met de snakkende wind, het lint uit mijn rode kamerjas moet het onderspit delven en wentelt binnen de kortste keren door het grasplein. De graaiende armen van de peignoirs, vuisten makend naar de wereld, tegelijk ondersteboven gevangen aan de lijn. De gelijkenis met ons huidige leven kan niet meer opgaan.

Ilja kleurt zijn nieuwe held Cole uit Brawl Stars in, vanmorgen vroeg hij me of hij de afwas mocht doen. Zo hebben die Corona-days toch nog hun voordelen, de kinderen leren meer huishoudelijke taakjes. Linus heeft zich nog nooit goed kunnen alleen bezighouden en draait wat rond me. Ze gingen vanmorgen zonder morren mee naar de apotheek over en weer. Een uur wandelen, de rugzak mee om de boodschappen in te herbergen. Het voelt alsof we nooit iets anders deden op zaterdag. Linus vertelt honderduit over de film die hij op TV zag, over een jongen wiens schoenen veel te klein waren voor hem, ze scheurden rond zijn voeten: “Bigpoef“. Ik knipoog naar Ilja die de fout van de kleine doorheeft maar hem toch laat doorratelen.

Straks zou ik wel wat non-fictie willen lezen, gisteren schreef ik me weer in voor een abonnement op Kobo via Bol.com. “Fokking Druk” van Thijs Launspach werd er gratis aangeboden bij het abonnement. Ik volg ‘em al een tijdje via sociale media. Het boek leest als een trein en ik vind er heel wat gelijkenissen met een vijftal andere boeken die ik het voorbije jaar las over technostress en burn-out. Voer voor een volgende blogpost.

Ik heb niet veel meer te bieden dan deze simpele woorden en aardbeihartje voor iedereen! Hang in there!

Ondertussen zijn we halfweg quarantaineweek 2. De dagen lijken zo hard op elkaar dat ik soms op het werk aan bewoners moet vragen welke dag we nu juist zijn. Tijdens het normale ritme is de eerste vraag die in mijn hoofd popt ’s morgens “Moet ik vandaag werken?” nu kan ik er soms de eerste vijf minuten gewoonweg niet op antwoorden. Soms wel, soms niet, soms word ik simpelweg wakker op het werk, zoals deze gisterenochtend na mijn inslaapdienst.

Enkele random snapshots van de voorbije week, ik zou in mijn gsm moeten snuisteren om na te gaan wat wanneer werd getrokken, maar in feite maakt dat toch geen moer uit:

Als je op het linkje hierboven klikt kun je zien hoe ik goed kan commanderen bij het maken van het party-middagmaal voor straks.

En ik zette mijn minimalistische gedachtegoed even opzij en bestelde toch een cadeautje bij een lokale handelaar.

Wordt het een scheidingsgolf of een babyboom na de Corona-crisis? Ik vrees een beetje voor het eerste. Nooit eerder was het zo duidelijk hoe belangrijk een goeie relatie is tussen partners. Wie drie weken op elkaars’ lip moet zitten zonder overeen te komen, het moeten keiharde tijden zijn! Ik ben dankbaar dat ik een goeie relatie heb, dat ik mijn zorgen kan delen met mijn partner in quarantaine-crime. Maar het lijstje is langer dan dit:

Negen zaken waar ik dankbaar voor ben nu:

• Dat mijn kinderen enigszins een partnerschap gevonden hebben in plaats van elkaar constant af te katten zoals ze vroeger zoveel deden. Ok, er zijn wel nog ruzietjes maar in vergelijking met vroeger zijn die peanuts.
• Gestolen lees-uurtjes in de ochtend bij zonsopgang.

• De zon zelf. Als ik me bedenk hoe mistroostig de regenachtige krokusvakantie was, zo blij ben ik nu met een simpel streepje zon.
• Dagelijkse wandelingen met mijn kroost. Gisteren stapten we 7,6 km, achteraf was de kleuter nog altijd in vuur en vlam! Die kleine geraakt nooit uitgeput!
• Tijd voor mijn kinderen. Ik hoef niet van thuis uit te werken waardoor de tijd die ik met hen spendeer wel kwalitatief is. Uiteraard moet ik dan wel het huis uit om te werken, dat voelt altijd een beetje als “het veilige nest verlaten”.
• De fantasie van mijn kleuter die alle kanten uitvliegt. Creatief met stoelen terwijl de Roomba rondrijdt.

• Beseffen dat er activiteiten zijn die je als vanzelf deed en die zo waardevol zijn: een koffie bij meme, een bibliotheekbezoek, wandelen in een provinciedomein. Tegelijk weet ik dat de euforie hier rond zal vervagen eens het normale ritme zal terugkeren. Die eerste weken zal alles weer als lentefris voelen, zouden we dit gevoel kunnen vasthouden?
• Virusvrij zijn.
• Waar ik vroeger regelmatig tot zwaar aan mijn moederschap durfde te twijfelen ben ik nu milder voor mezelf. Kinderen les geven, een gezonde maaltijd op tafel zwieren, hen stil houden als hun papa nachtdienst heeft gehad. Daarnaast zelf nog gaan werken en zorgen dat de frigo gevuld blijft. Het lukt en ik doe het goed. (WE doen het goed).

En oe ist met jullie?