Laatst sprak ik nog eens af met “de meisjes”. Ik ben met mijn 33 jaar nog niet eens de oudste van de bende, dus van “meisjes” kunnen we misschien niet meer spreken. We waren zelfs geen meisjes meer toen we elkaar leerden kennen, toch blijf ik dat groepje consequent: “de meisjes” noemen. Toen ik rond me keek in de bistro waar we -met de meisjes, ahja- hadden afgesproken zag ik ineens een schilderij dat me bekend voorkwam. Gemaakt door een andere vriendin en tentoongesteld vlakbij mijn stoel. Mijn meisjes-vriendin nam deze wazig foto om door te whatsappen.
“Ik ken die artieste”, dat is toch redelijk cool om uit te spreken vind ik. (Hihi, laat mij toch eens!
De afweging tijd spenderen <-> geld spenderen werd vorige week weer gemaakt toen ik mijn auto bekeek. Ik was hem veel te weinig. Ik zie alleen dat hij vuil is als ik de koffer dichtsla en mijn vingers zwart zijn. Vorige dinsdag parkeerde ik nogal ongelukkig op onze oprit. Sinds ik parkeer met de neus naar de straat moet ik meer op de sensoren betrouwen. Dit eindigde deze week nogal euhh…vrats…met een boenk tegen de gevel. Ilja zei meteen “heb we nu een accident gehad?” Neegt, kindje neegt, al ging ik toch met een klein hartje mijn gevel gaan inspecteren. Laat ons zeggen dat de carwash ook nodig was om de rode baksteen van de trekhaak te wassen.
Toen ik een uur na de wasbeurt om de kinderen vertrok zag ik dit:
FUCKERSSS!!!
En neen, het stof van mijn dashboard heb ik niet afgenomen, niettegenstaande mijn echtgenoot mij daar regelmatig over aanspreekt.
Ik ontdekte ook lieve aardappelen in mijn voorraadkot:
Deze aardappel eindigde liefdevol in WAP (Worst met Appelmoes en Patatten)
Mijn nieuwe tafellaken kwam toe. Het was een beetje spannend (oeh, wat heb ik toch een excited leven!), want zo’n items online kopen is altijd risky business. Er zijn zo van die dingen waarvan je denkt “maar waarom heb ik dat nooit eerder gedaan?”. Zoals dat muffe grijze tafelkleed van op de keukentafel de deur uitgooien en dit lichte, kleurrijke exemplaar opleggen. Precies een nieuwe vibe in de keuken!
“oh neen, zo’n zakken onder mijn ogen” (ik laat in het midden wie die uitspraak deed, we hebben er allebei precies van 🙂 )
Mijn broer was “in het land”. Ahja, sinds hij in Amsterdam woont is hij officieel emigrant. Het komt gewoon op hetzelfde neer voor ons, we geraakten vroeger al niet in Gent om af te spreken en nu ook niet in Amsterdam. Maar het lukt wel eens, no worries. Ondertussen aten we samen bij onze ouders verse frietjes met stoofvlees.
En zondag moest ik jammergenoeg afzeggen voor Run Blogger Run in Oostende. Linus begon op zaterdagavond te hoesten als een oud pepeetje en zette dit krachtig en luidruchtig door tijdens de nacht. ’s Morgens, met slechts enkele uren slaap op de teller, wou ik mijn lief niet achterlaten om met een kleuter en een zieke baby naar de dokter te tjoolen. Bij de dokter van wacht was hij dan weer kiplekker en vond hij het allemaal heel amusant zo’n onderzoek. Gniffelen, stampen met zijn voeten en kraaien van plezier. Absoluut niet hoesten, ah neen, dat had hij al genoeg gedaan thuis. Gelukkig gooide hij toch nog een rocheltje op en spuugde hij na het onderzoek de vloer van het kabinet onder. Hij moest toch ergens tekenen van ziekte vertonen? Het verdict luidde: een grote verkoudheid. Vandaag zag ik echter enkele kleine blaasjes op zijn vel, ofwel zie ik scheel, maar ik vermoed dat de waterpokken ook gearriveerd zijn. Such fun!
Een bijna 10-maander in huis, het is hier de normaalste zaak van de wereld geworden.
Tijdens een familiefeest werd deze foto van mezelf (met crazy eyes) genomen, ik was aan de praat met mijn nicht, Linus zat waar hij graag zit: op mijn arm, gefascineerd naar haar te kijken. Zijn ogen zijn al zo donker als de mijne. Stiekem ben ik trots als iemand zegt dat hij op mij gelijkt.
Ik noem hem aapje, wrikkelgatje of bandietje. Het gebeurt maar zelden dat hij nog eens zijn hoofdje op mijn schouder legt, altijd alert, altijd de blik in de richting van iets interessants, iets wat hij misschien kan pakken. Pikkedieven is zijn grootste hobby, alles wat los ligt moet eraan geloven. Door zijn grijpgrage handjes besef ik dat er detergent in het kastje onder de gootsteen staat. Blijkbaar liggen er kabels naast de zetel en het is niet de eerste keer dat ik een stuk krant uit zijn mondje moet prutsen. Leg het hele huis vol speelgoed waar hij zichzelf niet mee kan verwonden, hij zal ergens een klein stukje plastic vinden om mee te spelen.
Hoe hij in een maand zoveel is veranderd, ongelooflijk. Eén maand geleden kroop hij nog maar pas, nu zit hij zelfstandig, trekt zich op, zet zich op zijn knietjes om dingen beter te bewonderen. Ik zag hem zelfs al een maneuver uitvoeren alsof hij ieder moment een perfecte handenstand zou uitvoeren. Regelmatig zie ik nu ook meer zijn achterkant dan zijn voorkant:
Rondcrossen in dat karretje is voor hem het nieuwe voeten-eten.
Bij zijn overgrootmoeder moet hij telkens op de schoot en daar zit hij goed. Er is daar ook steeds een halsketting om te molesteren.
Hij kijkt naar de wereld zoals wij hem zelf niet meer ervaren. Alle nieuwe dingen worden grondig bestudeerd, een sproeier in bad is een buitenaards ding. Of een ding waar er drinken uitkomt in zijn geval. Hij hapt naar de straal en slikt gretig totdat zijn dorst is gelest.
Grote broer is zijn held. Hij dient om op te klimmen, om aan zijn sokken te sabbelen en om samen mee op de wip te gaan.
Linus, de laatste 300 dagen waren fantastisch, je lach doet zorgen als sneeuw voor de zon smelten, je kunt kraaien van plezier, maar ook brullen als een beest! Nu gaat het in rechte lijn naar je eerste verjaardag!
Benieuwd hoe hij is veranderd? Hier kun je de 200 dagen #Linuslove lezen. Ook toen hij 100 dagen oud was schreef ik een postje.
Twaalf uren later ledig ik de tasjes die ik evenveel uren eerder heb klaargemaakt. In het crècheboekje staan de boodschappen van de verzorgsters: 9u45 geen koorts, 11u30 wel koorts, perdolan gegeven, 14u geen koorts. Geen idee wat er met hem scheelt, al enkele dagen zijn er op en aan kleine koortsopstootjes. De bananendoos van de kleuter keerde netjes leeg terug. “Fits every size”. Ik testte het al verschillende keren, het ding heeft gelijk. Nog nooit betrapte ik die doos op het-niet-herbergen-van-een-banaan. Het voelt alsof de voorbije 12 uur in een vingerknip weg zijn. Even voelde het zelfs alsof ik de tasjes nog maar pas aan het vullen was. Sta ik hier gewoonweg al terug? De dag was propvol. Voor ik het besefte zijn er 10 werkuren voorbijgefloept. Vreemd genoeg gaan de langste werkdagen het vlugste voorbij. Mijn staartbeentje doet pijn. Al het hele weekend. Ik weet ineens hoe het komt: vorige week en ook vandaag zat ik teveel neer op het werk om administratie in orde te brengen. Mijn kont protesteert daartegen. Het ging de laatste maanden heel goed met mijn stoutbeen Ik voelde het weinig tot niet, enkel op lange vergaderdagen speelde het wel eens op. Thuisgekomen liggen de kinderen al in bed, opa heeft het allemaal onder controle. De echtgenoot is voor het werk weg, ik weet niet meer naar waar, ik weet zelfs niet meer wanneer hij thuiskomt (bad wife!), misschien als ik lang nadenk komt het wel terug in mijn zinnen, het belangrijkste -opvang tot 20u- was voorzien. Enkele mails staan te pinken, mijn online bestelde tafellakens krijgen als vermoedelijke leverdatum 16 februari toegekend. Ik begin te tellen wanneer de 16e is, mijn horloge – waar ik de datum steeds op bekijk- ligt in de badkamer. We waren vandaag de 18e. Neen. We waren niet de 18e, dat is donderdag. We waren de 18e min woensdag, min dinsdag. De 15e. Yey, morgen misschien de levering? Even later besef ik dat ik de datum ook op mijn gsm kan terugvinden. Blauwe lichtjes op de babyfoon. De baby begint te wenen in zijn bedje. Als ik bovenkom is het wenen voorbij. Hij herbegint net als ik wil ommekeer maken. Hij voelt niet warm aan, ik zoek zijn beertje en duw het zachtjes tegen zijn neusje, hij neemt het gretig aan en kalmeert onder mijn handen terwijl ik over zijn hoofdje wrijf. Zijn haar is zo zacht. Mijn meme vergelijkt het met zijde. Zijdezacht. Ze wil niet dat we het knippen, ook al is het zo lang. Terwijl ik terug naar beneden stap komt het terug bij me op. Mijn lief moest naar een avondcursus georganiseerd in samenwerking met het bedrijf waar hij voor werkt. Hij komt niet superlaat thuis. Misschien kunnen we straks nog naar De Mol kijken, ik check alvast of het aan het opnemen is. Mijn staartbeen doet pijn. Ik wacht.
Er waren koekjes naar het recept van Annelies. De superfood-produkten die ik vorig jaar bij Josie won kwamen nog goed van pas! Supersimpel om te maken en een echte powerboost!
Het koekendoosje kocht ik op een homesale.
Er was een armbandje voor ThinkPink. Madame Stof zette deze verkoop op poten, chapeau!
Nee, dank U voor de organisatie!
Er werd gesnoozed in bed met Linus. Niet op tijd aan de schoolpoort moeten staan heeft zo zijn voordelen. De blauwe pinguïn op de foto heb ik al bijna 5 jaar, ik gebruik hem massa’s veel, hij biedt net voldoende licht om te zien waar je trappelt en net te weinig licht om iemand wakker te maken. Superding!
Ondertussen zijn mijn wenkbrauwen eindelijk weer in orde, vreselijk als ze helemaal uit de kom groeien!
De oudste zoon werd in het werk gestoken. Als je 4 bent kun je toch al eens helpen afdrogen vind ik. Ik herinner me nog dat ik als kind samen met mijn broer moest afwassen, daarna mochten we de kookpot van de pudding uitlepelen op het trapje tussen de keuken en de living.
Nog iemand waarbij het haar uit de kom lijkt te groeien! De trui is oma-made btw.
Ik werd verwend door Danone, die ook de geheime aanbidder bleek te zijn. Zalig zo’n ontbijtpakket! Bedankt Danone en WalkieTalkie! Het smaakte dubbel zo hard op zaterdagochtend na een nachtdienst!
Mijn lief bracht een doggybag mee voor mij (ik ben dan ook zijn bitch!) toen hij met vrienden ging uit eten naar Pizza Hut. Gewoon het feit dat hij me een smsje stuurde “dat hij een stukje voor mij had meegenomen” maakte heel mijn avond goed. Superlief.
Ja, Pizza Hut is nu niet bepaald the real pizza zoals je hem bij de Italiaan eet, maar whatever, ik vind dat lekker!
Mijn zonen gaan sinds vorige week samen in bad. Het is een waar spetterfestijn en het eindigt wel eens met een baby die omfloept of schuim in iemands’ ogen maar fun gegarandeerd!
Naar aanleiding van Lichtmis de voorbije week stond er in de weekendkrant (van vorige week uiteraard) een vergelijking van verschillende pannenkoekenmixen. Ik koop dat eigenlijk nooit zo’n mix, is het dan zoveel meer werk om beslag te maken? Geen idee eigenlijk, zijn die pannenkoeken dan even lekker? ’t Is een test waard vind ik.
In eerste instantie is Lichtmis een feest dat hier niet echt binnen de tradities valt, ik ging het anders wel geweten hebben, als er een reden is om te smoefelen: i’m your woman! Misschien is het meer streekgebonden. De school van Ilja speelt er echter wel op in en organiseert in die periode hun jaarlijkse pannenkoekenverkoop. Uiteindelijk at ik dus wel pannenkoeken op Lichtmis. (Samen met zowat de helft van de mensen in mijn instagramfeed). (De discussie over “bruine suiker” en “potsuiker” voerde ik eerder al.)
Kathleen postte ook al een wist-je-datje-filmpje over Lichtmis en het ontstaan van de pannenkoekentraditie op haar Facebookpagina.
Gisteren werd ik verliefd. Op nog maar eens een kast. In ’t Binnenhuys in Ieper kun je mijn nieuwe liefde bewonderen:
Ik durfde niet naar de prijs te gaan kijken. De winkel was in alle opzichten jammergenoeg te duur voor mijn budget. Maar dromen mag en misschien heb ik ooit zo’n kast in mijn living. (of als jullie een crowdfunding willen opstarten, be my guest hé 🙂 )
De winkel zelf is ook wel een bijou om in rond te lopen.
Oh en je kunt er ook Chai drinken. Ik wist ook niet wat het was tot ik Renilde leerde kennen. She spreads the chai-love on a regular basis, het is ons niet ontgaan. Dus het werd een Chai ontdekking, zo dicht van mijn deur dan nog! Dat ik de volgende keer de Spicy ga proeven! Joak verdikke!
In ’t Binnenhuys kun je ook Flow lezen terwijl je je vergaapt aan het interieur (of kwijlt op de kasten zoals ik). Als ik het boekje zie liggen doet het me er altijd aan herinneren dat ik eigenlijk wel eens een abonnement zou willen nemen op dat blad.
Ik zit ook nog maar eens met een computervraag. Ik had een iTunes-card om te gebruiken in de iTunes-store, ik wisselde die in op mijn account. Als ik nu een CD wil aankopen klik ik op “koop”, maar dan vragen ze telkens mijn kredietkaart-gegevens etc, ik weet nergens waar ik mijn online-budget kan aanspreken? (en ja ik heb al tien keer op die €50 geklikt rechtsboven, dat is dus geen optie 😉 )
De agenda-perikelen probeer ik nu aan te pakken met Google Calendar. Bedankt voor alle tips trouwens! Het is inderdaad te simpel voor woorden, dat staat gewoon al standaard in je gmail-account, simpele duif als ik ben had ik dat nog nooit gezien. Ik wed dat het iTunes probleem ook weer zo simpel als iets is…
Door de week kreeg ik op het werk feedback over mijn schrijfstijl op verslagen. Ik gebruik veel komma’s en maak dus veel te lange zinnen. Ik ontkende het niet, maar ik vraag me wel af of het echt zo storend is? Een werkpuntje dus.
zijn uurrooster (vroege afspraken, dagdiensten, avonddiensten, opleidingen die uitlopen tot ’s avonds laat, klantenevenemententoestanden)
het crècherooster van Linus (halve dag, volle dag, niet gaan),
het opvangrooster van Ilja (naschoolse, voorschoolse of allebei of niet)
wie wanneer onze kinderen opvangt
verenigings- en hobbyleven (vergaderingen gezinsbond, kookles, mountainbiketochten, repetitie)
sociaal leven
eigen leven
Zoals ik reeds aanhaalde hoor ik niet thuis bij de hipsters. Je mag mij gerust een beetje van den ouden stempel noemen, jawel, ik ben zo’n madame die nog naar cd’s luistert en zo’n dikke hoes met van die insteekflapjes laat liggen in de auto. Ook op het gebied van plannen hou ik vast aan mijn ritueeltjes, met andere woorden: ik gebruik een papieren agenda. Ene van de Boekenvoordeel van 3,99 euro. Ik koop al jaren dezelfde agenda, enkel het kleurtje verandert, kwestie van toch eens los te gehen (dit jaar koos ik voor blauw) (serieus, ik zou het moeten op een ander lezen ik denk: “get a life”, maar dat heb ik, hence de drukke agenda). In mijn agenda is er door de jaren ook een soort systeem ontstaan: mijn uren staan in het midden, afspraken staan genoteerd bovenaan (voormiddag), halfweg (namiddag) of onderaan (’s avonds), ze worden steevast in een vierkant gezet zodat ze zouden opvallen. Komt er nog een tweede afspraak in dat kot, dan omcirkel ik die zodat ik het verschil goed zou opmerken.
De ster kreeg ik van mijn kerstruilbuddy! Schoontje hé
De laatste tijd loopt het jammergenoeg wel eens spaak. De agenda’s van mij en mijn vlam zijn al eens minder goed op elkaar afgestemd. Zo kwam het al voor dat er afspraken gemaakt werden die dubbelliepen met andere avondafspraken of uurroosters werden verkeerd overgeschreven. Vandaag was het weer van dat. Een collega vroeg om te wisselen, ik gaf vorige week aan dat ik kon werken in haar plaats, blijkt er iets verkeerd in de agenda overgeschreven waardoor ik toch niet kan werken voor haar. Ambetant! In verschillende opzichten, want dan is het ineens brandjes blussen.
Hoewel ik nog steeds enorm houd van een papieren agenda met een harde kaft en het nodige gekrabbel erin (enkel IK schrijf in mijn agenda, Pieter schrijft lelijk en vermassacreert zo mijn kotje van die dag) ga ik toch moeten overstag gaan voor een elektronische agenda. Ik ben dus op zoek naar een goeie tip hierrond want hey, ik luister nog naar cd’s, remember, ik ben eigenlijk absoluut niet goed in apps en van die toestanden, komt daar bij dat ik aan dikke-vinger-syndroom lijd en ook nog eens in staat ben om een gsm met mijn kaak af te duwen. Dus, de voorwaarden waaraan de agenda moet voldoen:
ze moet te synchroniseren zijn tussen mijn iPad, mijn huawei-android-smartphone, mijn lief zijn iPad, zijn iPhone van zijn werk en zijn samsung voor privé.
al die afspraken die ik hierboven opgaf moeten erin kunnen op een overzichtelijke manier en we moeten er alletwee in kunnen werken.
het moet eenvoudig zijn, as I said: ik ben echt niet goed in die dingen
het mag tegen betaling zijn maar geen stukken van mensen (al denk ik niet dat een app zo duur kan zijn??)
dat ding mag niet de hele tijd reclame en meldingen en van die toestanden geven
het zou handig zijn als je er notities op aparte blaadjes kan bijdoen zoals bvb het weekmenu ofzoiets.
Geleend: Het tweede seizoen van Miranda. Ik zag het waarschijnlijk al vier keer en ik weet dat velen het maar niets vinden, maar ik lig altijd strike. Alleen al voor “Fruit Friends”. Je zou goesting krijgen om jasjes te maken voor uw sinaasappels!
Geschrokken: Toen ik deze middag thuiskwam voor mijn middagpauze moest ik keihard remmen…voor onze eigen poes! Ze liep gewoon de baan op, één doodgereden kat is meer dan genoeg, thankyouverymuch!
Gelopen: twee keer deze week. Het gebeurt bitter weinig dat ik meer dan één keer per week weg geraak maar deze week was mijn uurrooster en mijn crècherooster mij goedgezind. Het start- en eindpunt deze week was telkens de statige Menenpoort!
Getwijfeld: over het lopen. De enige Linus-vrije uren op een week zijn altijd een afweging tussen “gaan lopen” of “rustig naar de winkel gaan zonder dat ik een opzijschuivende baby in het zitje van de winkelkar tracht te stutten met een handtas en een deken”. Deze week kreeg lopen voorrang, mijn hoofd zat propvol werkgerelateerde zaken, ik had moeite om mijn focus te vinden en die ook te houden, elk uur leek een half uur te kort om rond te komen met mijn taken. Op de één of andere manier helpt het om even een uur uit te waaien en met een frisse kop te herbeginnen.
Gehoord: Macklemore & Ryan Lewis.
Call me marina, ik vind dit een supernummer tijdens het sporten. Ik moest me inhouden om niet keihard mijn handen in de lucht te steken bij de vijver, behalve enkele vissers ging er niemand raar gekeken hebben waarschijnlijk.
Gelezen: Julie Otsuka’s “Waarvan wij droomden” – Kris Van Steenberghe’s “Woesten” en momenteel: “Wanneer wordt het eindelijk weer zoals het nooit is geweest” van Joachim Meyerhoff. Drie keer RAAK!
Geërgerd: aan mensen die niets beter te doen hebben dan commentaar te geven op futiliteiten, terwijl ik over mijn oren in het werk zit en zelfs de tijd niet vind om van “braindump” te doen kreeg ik deze week brainless commentaar, het borrelde even in mijn maag, het schoot tot in mijn keelgat en ik ging even inwendig tot helemaal tegen het plafond, maar ik kon me beheersen en reageerde heel begripvol en zonder in de tegenaanval te gaan.
“Valentijn!? Wij doen daar niet aan mee hoor, nooit gedaan eigenlijk!” ik zei het nog tegen mijn vriendin in de auto toen we terugkeerden van een gezellig verjaardagsfeestje bij een andere vriendin.
Het was de laatste avond van de alcoholpauze van drie weken. Het klinkt misschien raar dat we dit invoeren, het is niet alsof wij grote zuipschuiten zijn. Ik dronk stiekem een klein glaasje cava op de avond van de 23e, dus neen, zoals Mrs Brubeck ergens in haar comments beweerde: het is niet helemaal gelukt om het vol te houden. Maar de deadline was de dag erna dus ik vind het nog geen zo’n grote fail! De rest van de avond dronk ik trouwens spuitwater, om de één of andere reden heb ik een enorm droge keel de laatste weken. Wat me wel opviel in de drie weken alcoholvrij leven, ik ging twee keer uit eten en iedereen denkt dat je zwanger bent! Oh ja, en alcoholvrije aperitief, man toch, echt, daar moeten ze meer werk van maken want ik heb het mij echt beklaagd. Proeven die mannen hun creaties niet zelf? Eén keer een bitter glas met een rood/oranje-achtige waterige substantie, en één keer verlepte limonade met een schijfje citroen. Of ben ik gewoon te zindelijk? (wij gebruiken “zindelijk” als we kieskeurig bedoelen. Ik hoor “zindelijk” heel vaak in de context van potjestraining/incontinentie/etc maar ik krijg er altijd een beetje de kriebels van, zindelijk vind ik -in die context- meer iets voor honden eigenlijk.)
Anyway, Valentijn.
Gisteren kreeg ik dit in de brievenbus:
Iemand wil met mij samenzijn deze Valentijn…
Ik appte naar mijn lief “heb jij dit verstuurd?” maar iets in mij wist al dat het niet van hem kwam, ik veronderstel dat hij er zijn naam toch op zijn minst zou onderzetten + we zijn niet van die Valentijnmensen. Hij was not really amused het eerste moment. Had ik een aanbidder? Ik dacht dat het een reclamestunt was maar vond nergens iets van reclame op het kaartje. Misschien was het afgeveegd bij de poststempel?
Vandaag zag ik op Instagram meerdere kaartjes passeren bij andere blogsters. En nog meer vraagtekens. Ik check alvast of ik thuis ben met Valentijn….ineens lijkt die dag wel interessant 😉 (sorry pietje, hahaha)
Het is altijd zo vroeg, die vroegens bij ons. Tegen dat het 8u is heb ik er al bijna 2 uren dienst op zitten.
Vanmorgen, terwijl ik een bewoner aan het scheren was, zei hij “’t Is vanavond weekend!”. Hell yeah dacht ik.
“Wat ga je doen vanavond?” vroeg ik toen ik bijna bij zijn oren kwam met het apparaat.
“Naar een film kijken! Onder een dekentje!”. (oh boy dat klonk geweldig!)
“Hell yeah!” riep ik. Deze keer luidop. “Ik ga juist hetzelfde doen!” waarop een high five volgde. (Ik blijf fan van high fives, ik ben van mening dat dat een statement ondersteunt).
Nog eens twee uur later was het voor mij al zo ver. Weekend! Vroegens zijn dan toch niet zo nadelig.
De jongens werden opgepikt, het deken werd aangeslaan door mijn twee pagadders. Foto’s nemen is een echte strijd geworden met die twee:
Achteraf werd er kwijl van voorhoofden gewreven, fruitpap uit de zetel gefrot en occasioneel kun je mijn grijpende, tegenhoudende hand wel ergens tegenkomen op één van de andere wazige foto’s.
Tijdens de eerste boostyourpositivity-campagne werd er al gevraagd hoe we alles laten bollen en toen schreef ik dit als antwoord. Ondertussen zijn we bijna een jaar verder en is dat befaamde tweede kindje al bijna 9 maanden bij ons. En hoe bolt (of rolt) het nu nog? Vierkantig? Laat ons zeggen: ovaal. Het rolt niet zoals het vroeger deed maar ik vind het nog niet zo dramatisch. De dagen gaan wel open en toe, dat kun je echt wel zeggen. Maar ik deed enkele belangrijke aanpassingen waardoor het haalbaar blijft:
Ik neem een voorsprong op de kinderen.
Ze worden rond 7u15 allebei wakker, meestal tegelijkertijd. Moest ik gelovig zijn, ik deed elke dag een gebedje tot God, om hem te danken voor dit feit. Mijn wekker staat (op vrije ochtenden) om 7u, als ik vroeger wakker word maak ik de keuze: soezen of meer koffietijd. De koffie is mijn start van de dag, addict voor duust. Ik probeer te douchen voordat ze wakker zijn (soms zet ik mijn tasje koffie op het bankje naast het bad). Op de één of andere manier helpt dat om de dag vlotter te laten verlopen: zorgen dat ik klaar ben voor hen. Hey, soms lukt het mij niet en spring ik pas in de douche als de kleinste zijn voormiddagdutje doet.
2. Ik ben tevreden met minder.
Minder geld: Ik koos voor poetshulp. Twee keer per maand komt mijn Slavische poetsvrouw in stilte heel mijn huis kuisen. Dat kost mij geld. Maar ik krijg er veel voor in de plaats, dus ik vind dat goed besteed. Ik werk 4/5e. Als ik fulltime zou werken zou mij dat waarschijnlijk 250 tot 300 euro meer opbrengen (of misschien zelfs meer, ik weet het eigenlijk niet exact). Maar ik zou ook (met mijn uurschema’s) mijn kinderen minder zien en die 300 euro mogen verdelen over mijn beide kinderopvangen. Mijn pensioen, daar denk ik niet aan. Dat is misschien niet slim, ik weet dat. Maar misschien ben ik dan al dood, dat kan ook *insert dramatisch muziekje*.
Minder materiaal: Ik doe niet aan hippe dingen. Hippe dingen kosten tijd en geld. De nieuwste boeken lees ik één of twee jaar na datum, ik leen ze in de bib (of ik vraag ze voor mijn kerst) Kleren koop ik in de solden. Ook die zijn tegen dan niet meer hip. Als ik echt iets nodig heb dan koop ik het wel tussenin, alleen als ik het echt nodig heb. Voor de kindjes krijg ik heel vaak kledij van andere mensen -waarvoor dank-. Er is niets aan die kleren als ik ze krijg, er is niets aan die kleren als ik ze doorgeef van mijn oudste naar jongste zoon. Again: als ik iets nodig heb, dan koop ik het wel. Als Ilja in één week tijd drie keer thuis komt met een gat in zijn broek (drie verschillende broeken welteverstaan), dan ga ik om nieuwe broeken, punt. Ik shop weinig online. Online shoppen doet mij veel te veel spenderen, vooral dingen die ik eigenlijk niet nodig heb.
Minder vrije tijd. Ik probeer (zeg wel: probeer) om de dingen meer direct te doen. Had ik dat gelezen in “Getting things done”? Ik weet het niet meer, het boek was al oud toen ik het las en ik heb het nooit uitgelezen omdat ik het niet zo leuk vond. Maar alles wat ik in 5 minuten kan verwezenlijken doe ik zo goed als meteen. De vaatwas legen om 22u terwijl ik eigenlijk aan het smachten ben naar mijn kopkussen, toch maar even vlug doen. Zo krijg ik de volgende dag geen aanrecht vol vuile koffietassen. De was ophangen om 7u ’s morgens, vlug even doen, dan kan ik dat misschien de volgende dag al in de kasten leggen. Maar hey, soms staat mijn was een hele week droog naar mij te gapen. Dat gebeurt ook. En dan gaap ik terug. Even droog.
Er zijn ook gloriedagen waarop het wasrek leeg is. “Al komen die maar weinig voor…”
3. Ik maak het mezelf gemakkelijk
Samen met de poetshulp werd ook Collect And Go weer ingevoerd. Ok, dat is online shoppen, maar ik maak een boodschappenlijstje en volg dat gewoon terwijl ik de bestelling doe. De kostprijs van het klaarzetten (5,50 euro) heb ik er voor over. Heel vaak heb ik ook ergens een bon gevonden die die kost wegneemt. Of ik bestel ineens het dubbel aantal cola zero-blikjes dan ik normaal doe “omdat je dan geen servicekost betaalt”, ik weet dat dat extra kosten en marketingtrucs zijn: jazeker, maar die blikken drinken we sowieso, als het niet deze maand is, dan wel de volgende maand. (en voor iemand zegt: blikjes kosten veel meer dan grote flessen. In ons geval niet, grote flessen gieten we na een halve fles leeg omdat er geen gas meer op zit)
Het weekmenu werd ingevoerd (oeh, ik ben toch een beetje hip!). Ik probeer één keer per week te winkelen om alle ingrediënten voor één week (of vijf dagen, afhankelijk van mijn uurrooster) te voorzien. Vreemd genoeg spendeer ik sindsdien veel minder geld. Die kleine, tussentijdse boodschappen zijn de dooddoeners voor het budget.
4. Ik stel nog steeds geen verwachtingen of eisen, niet naar mezelf, niet naar anderen rond mij.
Ik weet wat ik aankan en wat niet. Voor de komende periode heb ik mezelf voorgenomen om niet meer van Dinner Party te doen. Vroeger was ik de eerste om te zeggen “kom gerust bij ons eten, ik maak wel iets klaar”. Het gebeurt nog, maar ik zeg er meteen bij “het zal een simpele spaghetti zijn” of ik hou het op verse pistolets met beleg. Soms nodig ik mensen uit voor koffie met taart. Het samenzijn is voor mij nog steeds het belangrijkste. Dinner Party betekent twee dagen op rij: tussen babydutjes door gaan winkelen, menu’s ontleden, tafels opslaan, zien dat je geen tafellakens meer hebt, nog eens gaan winkelen voor de dingen die je vergeten bent, enigszins het huis toonbaar proberen te krijgen, kortom: allemaal dingen waar ik weinig tijd voor heb. Ik noem dat: prioriteiten stellen. Als ik uitgenodigd ben door andere mensen dan verwacht ik ook geen tralala.
5. Het huishouden is een neverevendingstory. Ik leg mij daar zo goed als mogelijk bij neer.
Natuurlijk vloek ik ook wel eens als ik na het eten mijn keuken bezie. Of als ik de dag nadat de poetshulp is gekomen alweer een vol vuilblik kruimels in de vuilnisbak gooi. Ik murmel wel eens als ik kleren in de wasmand gooi en die gewoon terug op de grond vallen omdat er geen plaats meer in is. Als ik hoopjes strijk van de ene naar de andere kant leg godver ik ook. In tegenstelling tot wat sommigen denken ben ik niet altijd zen en chill en relax. Maar soms laat ik de boel de boel en doe ik alleen wat het dringendste is. Het komt wel in orde.
6. Slaap is van groot belang. Slaap is de sleutel tot een goeie dag.
Ik probeer op tijd te gaan slapen. Het helpt dat ik (of wij) weinig tot niet moet(en) opstaan voor de kinderen (auch, jinxed it!). Meestal val ik in slaap in de zetel. Ja, soms is dat al om 21u. Dat is niet zo fijn, maar de televisie heeft echt dat effect op mij, ik val weinig tot niet in slaap achter mijn laptop of met mijn boek in mijn hand.
7. Als er weinig tijd is kies ik niet tussen leuk en leuker. Ik ga voor leuker.
Zo vind ik het heel leuk om blogs te lezen en te reageren. Het geeft me vaak inspiratie om zelf iets te schrijven. Voor dit postje haalde ik de inspiratie hier. Maar schrijven vind ik nog leuker, dan kies ik om zelf iets te posten en het lezen bij anderen eens niet te doen. Zie ik jullie daarom minder graag? Ba neen. Ik zie jullie allemaal nog graag. Ik kom wel terug lezen en commentaar spuien, als ik tijd heb 😉
Shout your heart out 