Aangezien we ons de voorbije maanden vooral rond de kerktoren hebben bewogen ontdekte ik binnen een straal van 10 km weer enkele pareltjes die ik gerust nog eens onder [westhoektip] kan plaatsen. Misschien blijven jullie deze zomer ook in eigen land? Breng anders eens een bezoekje aan Zonnebeke als je naar De Westhoek zou afzakken. De gemeente ligt hier op een vijftal kilometer vandaan maar bood me reeds enkele keren een waar vakantiegevoel!

Het kasteelpark

In het centrum van Zonnebeke, zowat vlak onder de kerktoren ligt het kasteelpark. Ik ben aangenaam verrast hoe lieflijk het ginder is, het is één van de meest verzorgde (gratis) parken die ik reeds bezocht. Het is duidelijk dat hier veel werk in wordt gestoken. In het kasteelpark vind je de herdenkingstuinen die aansluiten bij het Memorial Museum Passchendaele 1917 volgens mijn echtgenoot een prachtig oorlogsmuseum, minstens evenveel de moeite waard als het IFFM. Zelf ben ik er nog niet geweest! De peace gardens zijn stuk voor stuk innemende herdenkingstuinen. Via het kasteeldomein kun je verder stappen richting het Polygoonbos.

• 

• 

Over de herinneringstuinen schreef ik in 2019 ook al iets.

Wandelen in de buurt

Zonnebeke biedt heel wat wandelingen aan op hun website. Dinsdag ging ik net iets verderop in de buurgemeente Geluwe wandelen. Het Boerenkrijgwandelpad biedt 7,8 km zicht op de verschillende kerken in de buurt, kijken zover je maar kan dus. Je start in het gehucht Terhand. Ik had er nog nooit van gehoord, het was zo klein dat ik er met moeite mijn auto kwijt kon. (Blijkbaar bevond ik me al in de Leiestreek en niet meer in De Westhoek….oei en nu? 😉 )

• 

De wandeling is een mix van offroad en on road met de nadruk op het laatste. Ik hou meer van off road wandelingen maar voor rolwagengebruikers is deze wandeling wel haalbaar, mits wat hulp hier en daar. Wat me vooral opviel waren de vele verbouwde boerderijtjes. Een mix van oude en nieuwe elementen in een woning, dat vind ik nog altijd aantrekkelijker dan een nieuwbouwwoning al was het soms wel vreemd om op de daken van krakkemikkige schuren ineens zonnepanelen te spotten.

Zonnebeke ligt op een 8-tal kilometer van Ieper en herbergt ook in hun deelgemeente Passendale het Tyne Cot Cemetery. Dit mag je zeker niet overslaan! Weet je wat, boek ineens maar een heel weekend. Misschien in de vakantiewoning van Els? Ik kan eindeloos doorgaan met blogposts vol [westhoektips] ik heb het nog geeneens gehad over de andere kant van de streek. Misschien na ons verlof deze zomer? Oed je mo vaste!

Wie bezoekt deze zomer onze uitgestrekte Westhoek? Join us, we have cookies.

Meer info: Toerisme Westhoek

Geïnspireerd

Bij het zien van de nieuwe keuken van mijn sister from another mister werd ik geïnspireerd om mijn eigen keuken anders in te delen. Door de hoge kasten bij ons was het voor de kinderen niet zo evident om de tafel te dekken of de vaatwas te ledigen zonder dat één van hen op een stoeltje moest staan. Nu stak ik alle keukengerief voor dagdagelijks gebruik op kinderhoogte. Het ziet er in eerste instantie niet zo evident uit maar de tijd zal het uitwijzen.

• 

• 

En waarom zet jij je plastic potjes niet in elkaar? Ik ben nogal een freak als het op mijn “tupperware” komt. Als het deksel niet meer past of het is verdwenen dan gaat het potje de keuken uit. Ik heb dus een beperkt arsenaal plastic potjes in mijn kast en een deel in de diepvries. Door ze gesloten op elkaar te stapelen in plaats van in elkaar hou ik beter overzicht. Ik declutter ook heel regelmatig mijn keukengerief waardoor ik sinds enkele maanden veel meer kastruimte overhoud.

Gelezen

Mild Ouderschap van Nina Mouton. Een aanrader als je het even niet meer weet met je kinderen. Of als je zoals ik geïnteresseerd bent in pedagogie en psychologie. Het boek gaat veel dieper in op de materie die Nina tijdens de lezingen aanhaalt wat het best wel pittig maakt bij momenten. Ik had het iets luchtiger verwacht maar was echt aangenaam verrast door de psychologische insteek, niet alleen naar kinderen toe maar ook naar ouders.

Gemasseerd

Martine kwam langs om ons beide een massage te geven. Zeker voor herhaling vatbaar met een nek en een rug die koeketoe zat.

Geshopt

Shoppe, shoppe, shoppe, neen, dat was het niet. Toen ik in de derde winkel voor de evenveelste keer mijn handen moest ontsmetten had ik het al gehad met dat shoppen. Ik liet mijn boodschappenlijstje voor wat het was en keerde naar huis met enkel broodnodige slippers voor mezelf en een nieuwe trui voor mijn echtgenoot. Het is zover. Ik koop nu ook kleren voor mijn vent als ik de stad in ga. #domesticlife

Ik kocht online een geschenkje voor ons kersverse buurmeisje. Scrollend door de geboortelijst kwam er toch één en ander ineens terug. Verdeeldoosjes voor poedermelk, een babycook of badcapes. Een eetstoel, plastic lepeltjes of een badthermometer. Allemaal items waarvan ik vergeten was dat ik ze ooit bezat. En my god wat heb je toch veel gerief met zo’n klein prutsje in huis.

Geblunderd

In het verleden werd ik wel al eens Liesellomp genoemd. Er breekt wel eens iets als ik het in mijn handen krijg. Vorig jaar nog liet ik op het werk de kerststal vallen. Bye bye Jesus. Deze week liep ik tegen een verkeersbord aan tijdens een wandeling met een bewoner. Ik kijk meestal naar de grond als ik aan het babbelen ben tijdens een wandeling waardoor ik het tijdelijke verkeersbord niet zag aankomen.

Gechilled

Toen beide kinderen vrijdag naar school waren (Halleluja! De stilte in huis!) ben ik in de namiddag schaamteloos in mijn zetel gekropen met een boek. Ik werd net op tijd wakker om hen op te pikken. Van een powernap konden we niet meer spreken, dit was echt slaap inhalen. De chronische zakken onder mijn ogen waren wel ineens verdwenen.

In dezelfde categorie van gechilled: gelazyhousewifed. Fishsticks in de oven met wortelpuree. Kindvriendelijk, eenvoudig en gemakkelijk opgeruimd!

Gebeureld

Op Frankie de mottige kater. Hij blijft dit doen, of ik nu vriendelijk of beurelend vraag om te stoppen, maakt geen sikkepit verschil. Binnenkort moet ik me een boek zoeken over Mild Kattentemmen.

…waar behangpapier in de hal overrated is.

….waar kruimels vermenigvuldigen als je even je rug draait.

…waar de deur van de badkamer “op een kwartiertje moet staan”.

…waar polkadotjes alom vertegenwoordigd zijn.

…waar de kleinste vriend vandaag mocht vertrekken naar de kleuterklas (en waar dringend moet gekeken worden voor ander schoeisel!).

…waar de oudste zoon soms eens mag Whatsappen.

…waar ik regelmatig uit trek om te wandelen met een vriendin.

….waar ik de aanwezigheid van vrienden en familie serieus begin te missen.

Alles buiten!

• Ze deden me wat aan in de lockdown: het recyclagepark sluiten! De plek waar we in het voorjaar wekelijks naartoe trokken, soms 5 keer per weekend. Het minimaliseren en declutteren is zo wel eventjes stilgevallen. Ook de intentie om geen onnodige dingen meer binnen te slepen is tijdens de lockdown een uitdaging. We waren een lange tijd aangewezen op online shoppen en laat dat nu net iets zijn dat ik trachtte te vermijden. Ik werk sowieso met een weekmenu dus ik ging wel bewust naar de supermarkt maar gelijk hoe was ik toch altijd geneigd om tijdens de voorbije weken iets extra mee te brengen “want ik wou niet voor verrassingen komen te staan thuis” Ik moest ten alle tijde vermijden dat ik nog eens extra naar Den Aldi moest tjoolen. Waar ik vroeger wel eens op mijn gemak tussen de rekken struinde ben ik nu altijd in een slechte bui als ik daar buiten kom. Ik erger me blauw aan alles en iedereen en ik probeer zo vlug mogelijk binnen en buiten te zijn. Het coronavirus heeft mijn winkelervaring verpest.

• Digitaal heb ik wel gedecluttered. Gisteren heb ik 11173 e-mails gewist. Neen, dat is geen zever.

Behalve nu en dan eens het luik “reclame” leegmaken deed ik sinds 2004 niets met mijn inbox. Ongewenste e-mails in “primair” werden wel systematisch gewist, maar al de rest bleef gewoon staan. Meer dan eens kon ik door in de berichten te zoeken belangrijke informatie over iets terugvinden. Maar deze week kreeg ik een bericht dat mijn 15GB bij Google vol zat en ik dringend iets moest ondernemen om mijn opslagruimte te verhogen. Ik ging door de laatste 200 mails en plaatste wat echt niet weg mocht in een aparte map. De rest ging onherroepelijk weg. Inbox Zero, het biedt wel rust. En nu ben ik befreakt elke keer als een mail binnen komt om hem onmiddellijk te wissen of hem te parkeren waar hij hoort want ik wil dit blijven behouden:

Minimaliseren van overbodig materiaal

• Linus groeide tijdens de voorbije 11 weken uit zijn puzzels. Hij smeet zich ineens op de puzzels die we hadden en we kwamen al vlug tot de conclusie dat we er nodig hadden met meer stukken. Even geluisterd bij een vriendin en daar konden we er enkele lenen. Momenteel zitten we aan 150 stukken-puzzels maar deze zijn moeilijker te vinden. Binnenkort kan ik wel eens langsgaan in de speel-o-theek. De kleinere puzzels gaf ik weg aan familie met kindjes die net iets jonger zijn. Iedereen content en weer wat plaats en ademruimte op de kamers van de jongens.

• Aangezien ik hem al meer dan een jaar niet meer had gebruikt verkocht ik ook de broodmachine.

Nadenken over aankopen – vermijden van impulsshoppen

• Nadat ik stopte met mijn opleiding wisselden de echtgenoot en ik onderling van laptop (gezien hij ook een opleiding volgt). Maar de oude laptop waar ik sinds toen op werkte begaf het. Kunnen we het bolwerken met één laptop, tjah…..Ilja krijgt preteaching en volgt ook typlessen, ik blog als een razende zottin en tokkel erop los. De echtgenoot zit in de examens en moet heel wat taken maken. Terwijl ik riep: “We gaan een nieuwe moeten kopen!” dacht hij minimalistischer en hoorde eens rond. Schoonpapa kwam to the rescue met een tweedehands exemplaar!

• In het najaar (of was het al het voorjaar, wie weet het nog dezer dagen) was ik aanwezig op een lezing van Nina Mouton over Mild Ouderschap. Haar boek kwam uit in april en ik was razend benieuwd. Vroeger ging ik het meteen besteld hebben maar deze keer wachtte ik -met succes- af tot de bibliotheek het aanbood.

Sparen voor duurzame aankopen

• We zitten op ons terras met een luxeprobleem We wonen tussen de velden en elk zuchtje wind voelt hier dubbel zo hard aan waardoor onze parasols regelmatig omwaaien. De zuid-gerichte tuin vangt ook de hele dag door de zon en in combinatie met onze grote ramen kan de temperatuur hier zowel binnen als buiten hoog oplopen (#firstworldproblems). We denken erover om een zonneluifel te installeren op ons terras al zijn er nog duurdere oplossingen die ook het windprobleem tegelijk kunnen oplossen. Ynab laat het niet toe dit jaar om wilde constructies te maken en tegelijk heb ik geen zin om een hele zomer parasols te rapen. Stof tot nadenken!

Mijn kinderen houden zich deze voormiddag wonderbaarlijk goed bezig. Dit is de derde blogpost die ik schrijf deze ochtend. De andere twee wentelen ergens in draft. Als er één ding duidelijk is geworden in de laatste weken is het wel het feit dat ik schrijvend vanalles verwerk. Er is een klein lichtpuntje aan het einde van deze corona-tunnel. In mijn eerste post vanmorgen beschreef ik mijn eerste gedachten toen we gisterenavond hoorden dat de scholen binnenkort weer heropenen. Ik voelde letterlijk een last van mijn schouders glijden. Als ik mezelf had opgenomen dan was daar zeker en vast verschillende keren “haaah!!!” op te horen. Pas toen werd bevestigd dat er een einde aan zit te komen besefte ik hoe zwaar het was geweest de voorbije weken. We zijn er zonder veel kleerscheuren doorgekomen en ik vermoed dat dit ook wel te maken heeft met het feit dat het telkens verlengd werd. Ook het goeie weer was een heel belangrijke factor. Maar hadden ze mij op 13 maart gezegd dat het 11 weken ging duren, dan ging dit veel moeilijker te slikken zijn.

De tweede blogpost ging over het feit dat ik in mijn Feedly binnenkort volgende blogtitels voorspel: “Zoveel lessen die ik uit de lockdown heb getrokken” of “Wat ik meeneem na de lockdown”. Don’t worry, als jij zo’n blogpost schrijft, dan kom ik hem met veel plezier lezen! Ik schreef vanmorgen dat ik daar eigenlijk nog niets aan had toe te voegen. Ik verwacht logjes vol reflecties. Over hoe mensen het anders gaan aanpakken in de toekomst, misschien hebben sommigen echt goeie inzichten gekregen. Ik besef dat de lockdown nog niet voorbij is en dat het leven voorgoed verandert, maar die kinderen terug in de klas, dat is voor mij de grootste opluchting en ik vermoed dat ik niet alleen ben. Hier ben ik voornamelijk bezig geweest met de weken door te scharten. Een echt inzicht over wat ik geleerd heb kan ik niet benoemen al was een quotiënt trekken en wanneer je welke hoofdletters gebruikt in de taal wel interessant om op te frissen. (Met dank aan de preteaching in het derde leerjaar.) De dagen gingen open en toe. Met vallen en opstaan. Met mental breakdowns maar ook met evenveel liefdevolle blikken naar mijn kinderen. Ik denk dat velen vooral de drukte in hun agenda onder de loep gaan nemen. Wie van een bomvolle weekendagenda naar twee lege dagen over ging zal in het begin wel gezweet hebben. Velen missen waarschijnlijk sociale interacties en hun collega’s. Uiteraard is mijn situatie lichtjes anders. Zo ben ik nooit gestopt met werken. Ik ging niet van een eivolle kantoortuin naar telewerken. Ik werd niet van de ene op de andere dag op technische werkloosheid gezet. De sociale interacties die ik anders op het werk had bleef ik behouden, mits hier en daar serieuze aanpassingen, mondmasker inclusief. Omdat we sinds eind februari alletwee in een flexibel uurrooster werken werden de sociale evenementen tijdens het weekend sowieso nog strenger bewaakt dan daarvoor. Een jaardoel in mijn 19 for 19 was “minstens één dag in het weekend blanco houden”. In 2020 gaat het jaarthema over “Less Is More” waar de blanco weekenddagen perfect bij aansluiten. Bij The Minimalists hoorde ik de prachtige uitspraak: “Uncalendering my life“. Onbestaand in het Engels en dat benoemen ze daar ook maar ik noteerde het in mijn bullet journal omdat het me aansprak, omdat ik het al maanden aan het doen ben, stoppen met volproppen. Ons leven is dit jaar al vol genoeg zonder dat we er nog eens extra aan gaan toevoegen. Het is voldoende waardevol en ik hou van rust op mijn rustdagen. Voor mij geen zeven afspraken die ik netjes achter elkaar in plan. “Neen” zeggen was nooit eerder zo gemakkelijk. Met onze flexibele uurroosters is het sowieso niet evident om het hele weekend vol te stampen. Tijdens de 11 weken met onze kinderen thuis zijn we twee volledige weekends samen thuis geweest. De andere 9 moest één van ons altijd minstens één dag van het weekend werken (of slapen na een nachtdienst). Na de zomervakantie zal er meer ritme in ons weekendschema komen maar ik denk dat ik er geen tekening moet bij maken. I love it blanco.

Dus deze derde blogpost is er ééntje waarin ik schrijf over mijn blijheid dat er toch wat einde in zicht is. Eéntje waarin ik bitter weinig diepgaande reflecties maak. Misschien moet ik daar in een vierde post eens langer over nadenken. Of misschien is het genoeg geweest voor vandaag 😉

Ik ben een kapstok. Dat heeft niets met mijn grootte te maken of met mijn lange benen. Ik ben zo’n staande kapstok met van die kapstokarmen. Ik droom er wel eens van om een lege kapstok te zijn. Met vrije armen en een open blik. Er wordt veel op mij gehangen, zeker dezer dagen, nu het soms killig kan zijn maar ook soms knallend zomer. De winterjassen, de zomerjassen, de regenjassen en de windbrekers. Soms eens een extra trui en mijn handtas. Een occasionele fluojas. Iedereen smijt het op mij. De kinderen mikken wel eens, want de armen zijn op veel plekken nog te hoog. Ze staan bij mij en roepen “Kun je helpen?”. Soms hoor ik hen niet goed en dan proberen ze van ver een aanloop te nemen, ze springen omhoog en laten los, in de hoop dat ik -wat er op mij afkomt- opvang met mijn kapstokarmen. Soms vliegt er iets op mijn hoofd en zie ik niets meer. Ik begin rond te draaien en probeer het kledingstuk tollend uit mijn gezichtsveld te krijgen zodat ik weer adem krijg. Ik roep er mijn echtgenoot bij en smijt wat kleren in zijn richting, ook al hangt zijn kapstok ook al goed vol. Op goeie dagen hangen alle jassen netjes en mooi in evenwicht. Iedereen hing ze bedachtzaam op onder ons toeziend oog. De kleren zijn goed verdeeld over onze kapstokken. Er zijn evenveel dagen waarop het een complete warboel is aan mijn kapstokarmen. Jassen kriskras door elkaar, sommigen met het lusje over de armen, anderen waarbij de kap loskomt, je kent dat wel, zo’n kap met van die drukknoopjes die altijd maar half aan de jas zelf nog hangt. Ik probeer ze netjes te hangen terwijl de jassensmijters me zwaaiend voorbijzoeven. Ik klik de kappen terug op hun plaats of ik smijt ze door naar mijn man “daar kan ik niets mee aanvangen”. Soms begin ik van mijn kapstokvoeten te maken “Jassen mooi op mij hangen!” “Niet allemaal aan één kant alsjeblieft! Mijn armen worden moe!” Mijn man roept mee en neemt ondertussen items over. Soms vergeet ik tijdig te roepen en liggen er ineens twee of drie truien op mijn hoofd, het tollen helpt ineens niet meer voldoende en ik val om, met jassen en al. Ik moet recht geholpen worden als een sumoworstelaar op de mat. We beslissen om enkele kledingstukken eraf te halen en discussiëren over wat we ermee gaan aanvangen om ze uiteindelijk samen op te plooien en in de kast te leggen. De winter is nu toch voorbij.

Zaterdag 9 mei

Mondmaskers koken is één van mijn bezigheden op een vrije dag. Ik draag ze al een tijdje op het werk. Helaas is zelfs tijdens zo’n eenvoudige activiteit alweer duidelijk gebleken dat ik een bad housewife ben èn dat ik bitter weinig iets met wit draag! Komt daarbij dat je zo’n mondmasker dat in rood-witte vlekken is maar moeilijk kan wegmoffelen onder je trui. Nah, whatever.

• 

• 

Zondag 10 mei

Moederdag was werkendag voor mij. En dezelfde dag besefte ik dat ik mijn kinderen bijna niet meer kan dragen zonder mijn rug te breken.

• 

• 

Dinsdag 12 mei

Na een eerder vermoeiende dag met de kinderen thuis kon ik in mijn zetel ploffen, “Working Moms” bingen, de echtgenoot was net vertrokken om aan zijn nachtdienst te beginnen. Zit ik daar rustig met mijn tv-bakje en mijn sarzeke over mij, passeert er een koe op het veld aan de overkant van de straat. Het beestje was ochère helemaal gedesoriënteerd aan het rondstaren. Ik dacht erover na om haar op mijn oprit te lokken maar aangezien ik geen koe-lok-skills bezit heb ik het maar gelaten. We wonen pal tussen de boerderijen dus de filou kon van elke kant zijn gekomen. Al vlug stroomden de hulpdiensten aka de baasjes toe om het dier terug naar de stal te jagen. #onlyinthewesthoek.

Donderdag 14 mei

In mijn kopje was het minder evident deze week. Vooral de maatregelen die getroffen werden op school hakten er wat in. Toen ik de kinderen naar de noodopvang bracht zag ik een speelplaats met nadars, linten, pijlen. Kinderen die veel te ver van elkaar zaten om hun boterhammetjes op te eten. Toch kon ik gemakkelijker dan ooit omdenken. Misschien hebben al die vreemde omstandigheden ervoor gezorgd dat ik me minder vlug laat slieren in negatieve gedachten. Althans ik merk toch een verschil met de beginweken van de lockdown.

Vrijdag 15 mei

De carwash is weer open! Ik geef lichtjes schaamtelijk toe dat ik te lui ben om mijn auto zelf te wassen. Ik ben er ook bar slecht in: strepen en vale vlekken voor duust. Meestal rijden we zelfs binnen in de carwash maar deze keer was de wachtrij te lang uiteraard. Gelukkig is de echtgenoot nog preciezer dan ik en konden we weer blinkend doorrijden.

Dagelijks tjool ik buiten met mijn kinderen. Ilja is moeilijker te motiveren, maar hij geeft achteraf altijd zijn ongelijk toe. Of hij toont het door zottecontent van een berg te rollen brullend “beste wandeling ooit!!“

Zaterdag 16 mei

Op “Later als ik groot ben” leerde Ilja iets over chirurgen. De oog-hand-coördinatie en zijn fijne motoriek werden meteen op de proef gesteld bij de oefening die daar werd voorgesteld.

Zondag 17 mei

Net zoals een wandeling alleen is ook een ritje met de scooter een aangename manier om de gedachten even te verzetten. Zoeven tussen de velden en halt houden aan mijn favoriete plekjes in de buurt…

Oe ist in jullie bubbel?

Printers. Echt, bestaat er een printer die altijd doet wat hij moet? Ja, een nieuwe. Maar vanaf dat je er enkele weken mee aan de slag gaat begint het….

• “Cassettes vrijwel leeg”. Vrijwel leeg. Dat is te vaag man, ofwel zijn ze leeg, ofwel zijn ze nog voldoende vol om te printen. Vrijwel leeg, daar ben ik niets mee.
• “Printer niet gevonden”. Sta ik daar voor een blok van een printer samen met de laptop. Ik doe alles zoals ik altijd doe. Maar op één of andere manier werkt het niet. Printer says no.
• Ik duw op het icoon van de printer. En dan….niets. Geen pop-up op mijn scherm die me verdere instructies geeft.
• Een oranje driehoek op het scherm van de printer. Hij pinkt. Kan vanalles zijn. Zoek het uit. You’re on your own
• “Storing in het papierlaadvak”. Laatst moest ik heel het ding openzetten om een blad van de scheurdood te redden. Het was niet gescheurd maar het zag eruit als mijn kleerkast: net voldoende netjes om niet te strijken.
• “Printer klaar”. Ahja, goed, waarom doe je dan niets? Dan gebeurt er iets bij mij dat misschien herkenbaar zal klinken. Ik weet dat het niet goed is wat ik doe. Ik zou het iedereen afraden die ermee begint, maar toch kan ik het niet laten. Ik klik meerdere keren op “Afdrukken”. Geen goed idee als je een bundel van 25 bladeren wil afprinten….geen goed idee. Als de printer ineens toch in gang schiet en 100 verse bladeren uitspuwt komt de volgende melding tevoorschijn:
• “Laad papier”. Het is pas als ik de trip naar de printer heb afgelegd om mijn blaadjes op te halen dat ik het zie staan, want op mijn laptop merk ik die boodschappen nooit op. En dan maar hopen dat er nog papier is….

Ik begrijp het niet. Hoe moeilijk kan het zijn om een printer gebruiksvriendelijk te maken. Zet daar de volgende drie knoppen op:

• “Printen”. Voor als je wil printen. Zoals iedereen.
• “Al die andere shit die niemand gebruikt”: Voor de mensen die wèl met een printer kunnen werken en daar allerhande goocheltrucs mee uithalen zoals enveloppen of naamstickers printen.
• “Hotline”: Kwestie van nodige jobs te creëren kan dat tellen. Ik wed dat iedereen wel gebaat zou zijn met een knop op het ding “Bel Jos de printerkoning” of “Christa, het afdrukgenie”. Je duwt daarop als je een probleem hebt, Jos of Christa kijken wat er gaande is en zeggen wat je moet doen. Ze waarschuwen je ook als je het papier laadt: “Zou je niet eens je voorraad checken? Misschien iets voor op je boodschappenlijstje?”

“Wij geloven niet in Jezus hé?” Onze kinderen gaan naar een katholieke school en krijgen dus godsdienst. Ze zijn echter beiden niet gedoopt omdat wij niet geloven. Ik heb me niet zo heel erg veel voor die keuze moeten verantwoorden, vooral omdat ik meestal counter met “Waarom dopen jullie de kinderen wel?”. Onze kinderen weten ook – als ze echt graag gedoopt willen worden – dat ze dit kunnen laten doen in het zesde leerjaar als ze dat willen. We stellen kritische vragen maar laten ook veel zaken open. Ilja is er echter heel nuchter in en volgt momenteel onze redenering al besef ik wel dat het heel wat vraagt van een achtjarige jongen om tegen zijn ouders in te gaan. Het gesprek hierover is echter nooit afgerond en laat dat nu juist de bedoeling zijn.

Als we het er ooit over hebben in gesprekken met vrienden dan hoor ik wel heel regelmatig het volgende terugkeren: “Ik geloof niet in God, maar ik geloof wel dat er ièts is”. Ik ga niet in discussie met mensen over hun geloof. Ik ken mensen die gelovig zijn, ik ken atheïsten, zolang mensen zich goed voelen bij die overtuiging, wie ben ik om dat te gaan tegenspreken? Die verhalen vind ik ook interessant om te horen, waarin geloven mensen dan juist en hoe vormt zich dat in hun gedachten en uiteindelijk in hun acties?

Zelf heb ik me daar lange tijd geen uitgesproken gedachten over kunnen vormen, gewoon omdat ik er niet uit was. Er was niet echt ièts waarin ik geloofde maar wat was het dan wel juist dat ik voelde? De laatste tijd (is het doordat ik meer mijn gedachten neerschrijf?) kan ik het precies beter verwoorden. Althans, in mijn eigen hoofd dan.

De basis van mijn geloof ligt bij mezelf. Ik geloof in mezelf. Ik geloof erin dat ik een goed persoon ben en dat dit zal nazinderen na mijn dood. Ik ga niet naar de hemel. Ik ga niet reïncarneren. Ik wil graag verder leven in de mensen die mij gekend hebben. Deze gedachte ondersteunt de reden waarom ik vandaag graag een goed persoon ben. Waarom dit voor mij in mijn leven waardevol is. Ik wil dat mijn kinderen (eventuele kleinkinderen) later kunnen terugblikken op mij en kunnen zeggen “dat heb ik van mijn (groot)moeder”. Ik wil dat mijn vrienden en familie over mij mijmeren en kunnen zeggen van: “Ze was een goed persoon”. Ik word intriest als ik verhalen hoor met als beginzin: “Over de doden niets dan goeds, maar….”, ik mag er niet aan denken dat mijn naam daar later in zal volgen.

Ik zag het vandaag voor me in de kringen die het water kan maken als je er een steen in gooit. Als je in een vijver cirkels creëert samen met andere mensen dan raken die kringen elkaar op een gegeven moment. De cirkels veranderen het wateroppervlak en het duurt een hele tijd voor het water weer stil is. De cirkels die we zelf veroorzaken kunnen klein zijn, maar ze kunnen zich ook wijd uitspreiden, de hele vijver kan erdoor daveren. Als anderen hun steen gooien dan vermengen de cirkels. We kunnen kiezen om kleine steentjes te gooien en de cirkels minimaal te houden. Soms smijten we zware takken en spatten er heel dikke druppels omhoog. Er zijn dagen dat we de cirkels van anderen verdringen door de kracht van die van ons. Soms regent het op onze cirkels waardoor ze er gestippeld gaan uit zien. We zullen niet verder leven in anderen door de zwaarte van de steen die we gooien. Door de grootte van de tak die we in het water zwieren of door de kracht die we nodig hadden om het wateroppervlak wild of juist stil te maken. Sommige mensen zullen meer kringen maken dan anderen. Sommige mensen gaan nooit in jouw water cirkelen. Maar in mijn ogen leven we verder in anderen door het feit dat onze cirkels ooit die van hun geraakt hebben.

Gebudgetteerd:

Het potje “boodschappen” was de voorbije maand iets in het rood gegaan. De eerste van de maand maak ik altijd mijn budget op voor de komende maand. De corona liet zich in andere potjes wel op een positieve manier voelen in mijn budget, geen schoolkosten, geen dining out, weinig benzinekosten, weinig opvangkosten. Dus ik kon netjes schuiven. De kostprijs voor onze mentale gezondheid daarentegen? Ynab en ik zijn sinds 2020 weer ultragoeie vrienden. Het is door dit programma dat ik perfect kon inschatten dat we het tijdelijk met minder inkomsten gingen rond krijgen. (Toen ik op 1 mei naar Den Aldi wou vertrekken besefte ik dat deze dag gelijk elke dag een feestdag was. Of was deze feestdag er één zoals elke andere dag?)

Ge-oogrold:

Het valt op dat mijn kinderen minder sociale interacties hebben. De verhalen die ze me komen vertellen zijn er veelal over de filmpjes die ze zien op YouTube of Netflix. “En weet je mama, die roze Minions zijn de gevaarlijkste!” Elke dag krijg ik een relaas van een volledige aflevering van Zig en Sharko of Huizenherrie. Ilja volgt ook het Karrewiet nieuws, ik kijk meestal mee als ik thuis ben. Dat is de enige nieuwsuitzending die ik volg. Voor de rest probeer ik op regelmatige basis informatie op websites te raadplegen maar ik ga niet dwangmatig gaan refreshen.

Geboeft

Om te compenseren dat we zoveel wandelen (en zoveel alleen zijn met de kinderen) komen er wel al eens extra taartjes in huis. Ik herken direct een loophole! Maar niet gevreesd: de afwezigen krijgen er ook altijd ééntje.

Geschreven:

Misschien al gemerkt dat ik als een razende zottin aan het bloggen ben geslagen. The crazy blogster! Corona-motivatie? Meer tijd om mijn eigen gedachten rond te maken? Nochtans niet evident met al die Minions-fimpjes die hier in geuren en kleuren worden verteld. Zelfs deze blogpost, ik maak standaard 7 Ge’s maar ik had er met gemak nog een stuk of 5 kunnen bij zetten. Ik kan er nog altijd mijn vinger niet opleggen waarom ik zo’n schrijfdrang heb maar het doet mij deugd en als er mensen zijn die het fijn vinden om mee te lezen, dan is dat meegenomen.

Gewandeld:

Die zit er altijd in hé. Zal ik après-corona nog wel zoveel van wandelen houden? Gelukkig mogen wij als gezin met een kind dat jonger of gelijk aan 5 wel de wagen nemen, zo konden we wel eens het geweldige Stiltepad opnieuw doen.

Vanaf deze week mogen anderen gelukkig ook eens de wagen nemen om te wandelen want ik ken ondertussen elk putje en bultje van elke invalsweg naar mijn huis. #kleinbeetjekotsbeu

Gebarsten:

Het beschermingsglaasje op mijn smartphone is nog maar eens gesneuveld. Voor de derde keer ofzo. Wat kan ik zeggen: klungel eerste klasse. Gelukkig geen barst in het scherm zelf. Of in mijn ziel.

Geïnformeerd:

Mijn oudste zoon wil een TikTok-account. Ik informeerde wat rond bij vrienden waarvan ik wist dat hun kinderen er (misschien) één hebben. Ik ken de app ook wel via mijn werk. De beste manier om het te leren kennen is het zelf installeren denk ik. Don’t worry, ik ga jullie niet bestoken met mijn dansmoves, maar nu ben ik wel iets beter geïnformeerd. Veel sites geven aan dat deze app ook door jongere kinderen wordt gebruikt, (officieel pas vanaf 13 jaar). Ik had altijd gedacht dat mijn kind pas binnen enkele jaren stappen in de wereld van de sociale media ging zetten, maar ik denk dat ik echt mijn kop uit het zand moet halen. Met heel concrete afspraken en volledige transparantie wil ik het wel eens proberen.

Nog ouders met dit dilemma in de zaal?