Commercieel gezever, ’t is hier elke dag Valentijn, enkel goed voor de economie blablabla….allemaal redenen om Valentijn niet te vieren.  Maar kijk, ik heb er nog nooit aan meegedaan.  Geen idee waarom, het spreekt mij niet aan.  Ik heb er ook geen zicht op of het effectief zo wild (vul zelf de interpretatie hiervan in) wordt gevierd omdat ik er gewoonweg nooit bij stilsta.  Is Valentijn still happening?  Is het ooit gehappend?  Zijn er mensen die hier effectief een avond of een dag verlof voor nemen?  Zelf ben ik toevallig thuis omdat ik een dag verlof plaatste wegens Krokusvakantie.  Ik hoor nu en dan ook al waaien dat februari “vriendenmaand” is, misschien moeten we op Valentijn maar collectief met onze vrienden gaan afspreken?  Oh yeah.  Ik denk dat ik nu de singles wel aanspreek.  Ooooffff, misschien moeten mensen maar eens al hun single-vrienden uitnodigen en samenbrengen, wie weet wordt er wel gematcht?  (Voel ik diezelfde singles nu met hun ogen draaien?)  Zoiets werkte alleszins voor mij en mijn echtgenoot!  Ik herinner me nog goed het kaartje op onze trouw van diegene die ons koppelde: “Matchmaker made a match”.  Alléé, ga jij niet graag met je man gaan dineren misschien?  Ja, tuurlijk, graag zelfs, wie wil er niet met zo’n man gaan eten?  Maar liever niet in het kader waarbij er hartjesballonnen om de leuning van mijn stoel worden gehangen of een violist mijn gesprek komt onderbreken.

Vieren jullie Valentijn?  Met cadeautjes of chocolade?  (mmm chocolade)  Ben je single of ken je veel singles?  Zou je graag gekoppeld worden indien je single bent?  Ik voel hier precies een shitty dinner opkomen.

Honderd jaar worden, het is niet iedereen gegeven. Dinsdagnacht stierf mijn grootmoeder, een eeuw oud. Ik weet dat ik blij moet zijn voor zo’n mooi lang leven en ik ben ook dankbaar voor de 35 jaar dat ik er deel van uitmaakte.  Tezelfdertijd ben ik triest voor het verlies.  Want dat is het.  Een verlies.  Ik troost mij met de gedachte dat haar leven rijk was, misschien niet met tonnen geld en een grote villa maar met familie, vrienden, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.  Ik troost mij met de gedachte dat ze rustig stierf op de verjaardag van pepe.

Weet je, meme leerde ons om tevreden te zijn met wat we hebben.  Dat we van werken niet zouden smelten en ‘je moet goed eten!’.  De basis, daar was ze goed in.  Maar genieten stond ook helemaal bovenaan in haar woordenboek.  Bij haar honderdste verjaardag vorige zomer vroeg ze me regelmatig “heeft iedereen nog genoeg drank?” “je moet schenken hé”.  En we schonken.  Geen water, want ”water is voor de vissen!”  We klonken op honderd jaar waardig leven.  Op het leven zoals het komt en op het leven zoals het is.  Dankbaar voor de vele fijne jaren samen, voor de lach en de kwinkslag.

Bij meme had ik het gevoel dat ik ertoe deed.  Dat ze mij betrok in één of andere samenzwering.  Het zat in de kleine dingen.  Hoe ze na een hartelijk en geanimeerd gesprek met een dame die we tegenkwamen in mijn oor fluisterde “ik ken die madame niet wi!”  Hoe ze ons op haar 97^ste nog toonde hoe een ouderwetse pek werkt tot de dag waarop ze aan mijn kroost wou bewijzen dat ze nog kon springen met haar 99-jarige knieën.  Van de boterhammen met een gekookt eitje tot de chocotoff uit het snoeppotje.  Het moest niet altijd bombastisch zijn.  Die kleine dingen zijn wat haar zo typisch meme maakte en dat bewaar ik, samen met mijn gedachten aan haar.

Jaloezie is mij vreemd.  Zeker als het om materiaal of gadgets gaat begrijp ik niet waarom ik afgunstig zou zijn van iemand.  Ik kan wel heel hard denken van: “Hmm, dat zou ik wel kunnen gebruiken”.  Uiteraard bevind ik me in een bevoorrechte positie want ik hoef het brood niet uit mijn mond te sparen als ik eens iets voor mezelf of mijn geliefden wil kopen.  Handig.  Maar ik ben geen big spender, als het over mezelf gaat zit ik regelmatig op mijn geld.  Gelukkig ben ik vlug content, dus waarmee kun je mij plezieren?  Met veel en ook met weinig.  Sinds ik een Bullet Journal hanteer hou ik voor het eerst echt een wishlist bij.  Die wordt wel nu en dan eens bijgewerkt want ik kijk ook uit naar de items die erop staan of ik ze niet ergens in promo spot.  Ik ben namelijk de soldenqueen.  You name it: I bought it on sale.  Maar met de kerstperiode voor de deur komt de vraag wel eens:  Wat wil je nu ècht?

Ewel, als je naast “veel liefde” en “vrede op aarde voor iedereen” ook nog eens een andere cadeautip nodig hebt:

Parfum Dot – Marc Jacobs

Parfum koop ik bitter weinig.  Ik heb een drietal parfums (waarschijnlijk al meer dan drie jaar), meestal spray ik die zelfs helemaal leeg alvorens een nieuw te kopen.  Deze Marc Jacobs staat al een hele tijd in mijn BuJo onder mijn verlanglijstje, het gebeurt dat ik een parfumerie binnenloop om nog eens te gaan ruiken of ik wel zeker ben van mijn stuk.  Parfum vind ik eigenlijk heel duur voor wat het maar is (gierig, told you so) maar toch ga ik weinig buiten er zonder.

 

 

Een jaarabonnement op Charlie Magazine

De bookzines van Charlie zijn helemaal niet zo gemakkelijk te vinden.  Althans toch niet in de verre westhoek.  Ik weet een boekhandel die ze verkoopt maar ik vergeet altijd om daar te stoppen.  Dus een abonnement ware heel fijn, zeker ook omdat ik zo de online content voor abonnees kan volgen.

 

 

 

 

HP Sprocket White

Dit staat echt helemaal bovenaan mijn verlanglijstje.  Ik zag dit cool ding voor het eerst op een reclame op instagram en dacht echt “waw, me want this!”.  Jawel, ik ben een sucker voor reclameboodschappen.  Het ziet er zo handig uit en hoeveel keer moet ik niet zitten uploaden naar Smartphoto om mijn foto’s geprint te zien.   En de keren dat ik denk: deze foto moet ik ooit eens geven aan die of die persoon als ik ze nog eens tegenkom…

 

Bon Obelisk Fashion Ieper-Poperinge

De outfits uit deze winkel in Ieper en Poperinge kunnen me telkens wel bekoren.  Vooral bij de zoektocht naar een toffe trui of een speciaal kleedje kan ik daar altijd wel mijn ding vinden.  Ze doen in de solden ook altijd hele mooie acties.  You say: “Solden”, I say: “What?!”

Bon So Baggy webshop

Ik ben wat secuurder geworden in het aanschaffen van mijn handtassen.  Laatst zeiden “oude” vrienden (als in: vrienden die ik al heel lang ken, we zijn even oud dus jonge dartele hindes 😉 ) “jaja, jij bent handtassenverslaafde hé.”  Maar dat is bijlange niet meer zo.  Ik koop misschien één handtas om de twee jaar, met sommige tassen doe ik langer.  Dat kan misschien ook veel klinken, maar ik betaal dan ook geen stukken van mensen.  Mijn huidige tas is er één van NICA.  Een nieuw exemplaar zou in de loop van 2018 misschien wel welkom zijn maar het is niet dringend.  Ik kan daarbij dan ook meteen een toffe webshop steunen die gerund wordt door een gedreven dame.

Bon Paperie Webshop

Ik ga daar niet gaan kijken.  Niet.  Het is vragen om miserie.  Alles wat ik reeds via reclame zag passeren deed mijn ogen twinkelen.  Kaartjes, boekjes, prutsgerief om kaartjes en boekjes mee te vullen.  Helemaal mijn ding.  Dus met een cadeaubon voor die webshop zou je mij echt blij maken.

 

 

Boek: Het labyrint der geesten – Carlos Ruiz Zafon

 

Het vierde boek om het vierluik af te sluiten.  Ik genoot zo hard van “Het spel van de engel”, “De gevangene van de hemel” en “De schaduw van de wind” dat ik echt triest was toen het derde boek uit was.  Zo briljant om die boeken door elkaar te laten lopen zonder dat je iets mist als je er één niet las.

 

 

 

 

(bron foto’s: parfum, boek en HP sprocket: bol.com, bon So Baggy: So Baggy webshop, bon Paperie: Paperie Webshop,  foto Charlie: Website Charlie Magazine.

De onderste schakel van mijn rug zit vast.  Het is al een tijdje dat het kriebelt om hier iets aan te doen.  Alsof mijn lichaam nood heeft aan een bepaalde beweging.

Mijn arm tintelt ook soms.  Een zindering vanuit mijn schouder naar de tippen van mijn vingers.

Vandaag kwam dit op de radio:

Ik zat in de wagen.  De volumeknop werd naar rechts gedraaid.  Kon mij niet schelen dat ik aan het rode licht moest wachten.  Als Paul er op komt, dan moet het luider.  Ik begon zetelmoves te doen, misschien zelfs wat handjesgeklap, dat zal ik niet ontkennen.  Alles viel in de plooi. De stijve rug heeft gewoon een tekort aan dansen, een pintje kan de arm kalmeren.  Of een cola.  Mij gelijk, als we nog maar eens kunnen samen zijn met vrienden en wie maar wil.  En ja we hebben allemaal kinderen en die moeten we dan maar eens collectief wegbrengen of een babysit voor regelen want het moet gewoon.  Nog eens een gewoon, ouderwets dansfeestje, zo’n feestje waarop we de muziek kennen, en niemand raar opkijkt omdat je meebrult met Paul Severs.

Het ijle niets.  Waar meestal honderden gedachten gretig en aan speedtempo door mijn hersenpan razen is er nu al enkele weken: niets.  Geen openstaande tabbladen bij mij.  Als de stilte neerdaalt en er tijd is om de gedachtestroom te volgen, als het lukt om mistroostige gedachten af te couperen of om ideeën uit hun ei te laten breken, dat zijn zalige momentjes in de dag (of in de week, laat ons eerlijk zijn, als ouderfiguur wordt mijn gedachtegang wel meerdere keren onderbroken, als het niet constant is als we allen samen zijn).  Het is iets dat ik echt mis sinds ik moeder ben: dat mijn gedachten de mijne zijn.  Dat ik niet eerst honderd vragen moet beantwoorden van “waar ligt die blauwe robot die ik op vakantie gekregen heb bij de frietjes” tot “Mama!  Komen!” en “Mama, kijk!” (57X per voormiddag).  Ik moet dan soms een moment afdwingen om even mijn hoofd te kuisen.  De gedachtengolven te trotseren.  En nu merk ik het soms als ik alleen ben in de wagen of op de momenten dat de kinderen in de opvang/op school zijn en ik tijd heb om zelf mijn dag te organiseren.  Niets.  Geen gedachtestroom.  Ik zie alles rond me maar er komen geen ideeën.  Er komen geen opmerkingen.  Geen commentaren.  Weinig te zeggen, nog minder te verkondigen. Reflecties die ik vroeger uit mezelf maakte moet ik nu forceren, het lukt me wel, maar het komt niet meer onaangekondigd.  Ik nam de laatste weken voldoende rust, bouwde bewust enkele activiteiten af.  Is deze periode een keerpunt?  Word ik wel nog genoeg getriggerd?  Moet ik meer buitenkomen?  Is het tijd voor iets nieuw?  Of moet ik juist genieten van deze tijd waarin het veel te kalm is in mijn hoofd.  De ergernis die ik anders voel als ik mijn gedachten geen kansen kan geven is nu omgezet in een soort angst: wat als de molen niet meer op gang komt?  Ik voel me momenteel nogal saai eigenlijk, ik zou mezelf niet willen tegenkomen op een feestje.  Tegelijkertijd weet ik wel ergens dat het zal keren, en de idee dat ik dit zelf kan aanpakken is voor mij momenteel voldoende.

Bij het teruglezen van de post van een jaar geleden dacht ik “djeezes, er is eigenlijk veel en ook niet veel veranderd”.  Alles wat ik daar schreef is nog steeds van toepassing, het hevige kindje dat altijd maar rechtdoor gaat, het boefbeerken dat houdt van rabbelen in de zetel met broer: gewoonweg exact hetzelfde.  Komt daar nu bij dat hij keihard erop los tatert “kijk mama, mooie kraan” of hoe hij hartverscheurend om “Iljaaaaa, Iljaatjeeuh” riep toen ik zijn grote broer afzette voor een activiteit van de jeugddienst tijdens het paasverlof.  Ze kunnen niet met elkaar en niet zonder elkaar.  De onderlinge liefde spat ervan af maar het keert zo vlug om in afpakkerij.  Die kleine is ook niet bang om zijn vier jaar oudere broer een mot te verkopen als het hem niet aanstaat.  Rechtdoor zegt ‘m.

Toegegeven, zijn heftige karakter is redelijk vermoeiend.  Zo is een dagje met Linus thuis niet echt ontspannend te noemen dezer tijden.  Toch weet hij dagelijks mijn hart tot pulp te herleiden, so cute I wanna squeeze his little face off.  En hey, heavy of niet, we moeten weten dat hij er is hé, een cliché, weeral.

Het schattigst is zijn totje als hij knikt en “ja” roept op zowat elk aanbod van voeding.  Of hoe hij “goed” antwoordt als we hem vragen “hoe is’t Linus?”. Hij kan extreem grappig dansen, ik doe er spontaan bij mee.

Klimmen is zijn middle name.  Erbij vallen gebeurt jammergenoeg ook veel te veel.  Zo werd hij in januari reeds genaaid aan zijn kaak en begin deze maand verloor hij een stuk tand bij valpartij.  “Dat is zo’n kind” hoor ik veel.  Ik moet ze gelijk geven;  dat is zo’n kind.  “Je gaat daar nog mee op de spoed zitten hoor!”.  Ik vrees er ook voor.  Dat is zo’n kind.  Maar wel een heel schoon kind.  Een jarig kind.  Ons kind.

#Linuslove.  Al twee jaar.

In Knack las ik vorige week een artikel over kieskeurige singles, hoe ze zoveel eisen stellen aan een potentiële partner en de zoektocht daarmee onmogelijk maken.  Ergens kan ik die kieskeurigheid wel goed begrijpen.  Als ik bedenk hoe ik het zou aanpakken als ik alleen zou zijn, ik zou niet direct weten waar ik een man moet gaan vinden.  Ik schrik altijd als gescheiden mensen na enkele maanden alweer iemand anders hebben.  Blijkbaar is een nieuwe partner dan toch vlot te vinden?  Ok, het internet is nu wel een heel toegankelijke plek en misschien kun je daar wel iemand vinden die gelijkgestemd is als je het een kans geeft.  Niet dat ik van plan ben om van man te wisselen.  Neeneen, deze kanjer blijft van mij.  Ik zou al goed gek moeten zijn om zo’n prachtkerel te laten schieten.  Niet alleen ziet hij er goed uit, excuseer: supergoed ;-), hij heeft nog eens heerlijk karakter.  En je gaat zeggen: ze is daar weer met haar gestoef over haar verrukkelijke man.  Maar verdikke zeg, ik ben content dat ik zo’n man heb.  Eén die er is voor mij als het nodig is.  Eén die mij gerust laat als ik daar nood aan heb.  Ik veronderstel dat het niet simpel is om met zo’n karakter als het mijne samen te leven, maar hij slaagt erin om dat te doen werken.  Omgekeerd aanvaard ik ook veel van hem en zo blijft het tandwiel draaien.  Dit, waar je voelt dat de basis van je relatie zo’n sterke fundering is voor alles wat rond je draait, is zo kostbaar.  Vandaag is hij jarig.  Van zijn 35 jaar mag ik al 11 jaar meevieren.  En daar ben ik best heel trots op.  Gelukkige verjaardag keptje!

Het moet al zeker vijf of zes jaar zijn nu.  Dat ik van mezelf niets moet.  De persoon die ik ben zorgt ervoor dat ik doorbol, dat mijn leven zijn leven gaat.  Ik hoef daar geen extra inspanningen voor te doen wat de druk aanzienlijk verlaagt.  De introvert in mij maalt de dingen zelfstandig weg.  De pragmaticus lost problemen op als ze zich voordoen en de planner bekijkt hoe het in de dichte toekomst eraan toe zou kunnen gaan.

Vandaag is geen goede dag.  Het wegmalen lukt me niet, problemen zijn er altijd en voor plannen heb ik weinig zin.  Het is het hoogtepunt van een langere periode waarin dit zichzelf al een tijdje opstapelt.  Waarbij sommige dingen maar niet afgewerkt geraken, waarin de oneindigheid van andere zaken niet te  relativeren is en waarbij elk prikje in die luchtballon teveel is.  Ik voel hoe de spanning niet meer mag toenemen en moet dringend de overbodige stoom aflaten.

Ik wil knutselen met mijn zoon, neen, knutselen dat doe ik eigenlijk niet graag.  Omdat ik het nooit doe, en zo nooit zijn gezicht zie als hij bezig is.  “teveel rommel”

Ik wil uit gaan eten met mijn man, maar ik ontzie mij de rompslomp met thuiswachters of rondrijden om de kinderen weg te brengen “we blijven gewoon thuis”

Ik wil boekjes lezen met mijn peuter, maar tegelijk staat het eindeloze huishouden in de weg  “ik plooi eerst wat was”

Ik wil een date met mijn 4 schoolvriendinnen.  “geen courage om een doodle te starten”

Ik wil declutteren “verdikke die kapaza-mensen kunnen zagen, een Bumba-bus van 3 euro, moet je daar serieus de afmeting van weten?”

Ik wil onze garage opgeruimd zien “maar waar moet ik hier eigenlijk beginnen?  En waarom hebben wij eigenlijk drie boormachine-achtige dozen?”

En één telefoontje later is alles anders.  Er moet eigenlijk helemaal niet gememd worden over hoe de dingen soms allemaal teveel zijn.  Voor sommige mensen is hun leven uitzichtloos, lijden ze pijn, zoveel dat de uitzichtloosheid ervan ondraaglijk is.  De mensen die achterblijven moeten nu omgaan met een verlies, met de idee dat hun dierbare wou afscheid nemen van zijn leven en tegelijk kaderen dat dit zijn wens was.  Dat zijn pijn dit leven oversteeg.

Ik her-evalueer.  Alles baadt ineens in een ander licht.  Wat wij hebben is geweldig.  Hoe kunnen drie volle wasmanden nu ineens een last zijn?   Hoe kan ik me ergeren aan iets waar ik gewoon zelf een oplossing voor kan zoeken.  Wat is dat nu eigenlijk, een beetje kruimels vegen en een opvangplanning voor de paasvakantie maken?  Alles is zo relatief.  Mijn gedachten gaan uit naar hen in die rare periode.  Ik glimlach naar mijn zoon en bekijk zijn lijfje, dansend, gezond.  We zijn de gelukkigste mensen op de wereld wij.