Waarom ik ooit (her)begonnen ben met Facebook in eerste instantie?  Omdat ik in de besloten groep van de Meststoffen voor jouw blog rechtstreekse informatie kon vragen aan Kathleen die de cursus opstelde.  Of ik ooit informatie heb gevraagd?  Niet dat ik mij kan herinneren.  Ik zit ook in de besloten “YNAB voor beginners“-groep, opgesteld door Kelly.  Ik volg wel hier en daar mee maar post ook nooit iets.  Het plan was om enkel mensen als Facebookvriend toe te laten die mij toevoegen.  Dat is min of meer geslaagd.  Maar door de laatste (drie?) jaar is die besloten vriendengroep toch weer gegroeid.  De Facebookpagina van Shoutyourheartout.com heeft wel enige volgers maar het is niet om over naar huis te schrijven.  Ik beheer hem ook totaal niet goed en maak er te weinig tijd voor om via mijn pagina te gaan reageren op andere blogs.  Allemaal teveel fuzz voor mij.  Tegelijk merk ik de laatste maanden wel een verandering in mijn klikgedrag.  Ik ben meer en meer blijven stilstaan bij de grappige filmpjes, bij de vakantiefoto’s en het leven van mijn 268 vrienden.  Er was hier en daar al weer eens een roloog-moment als ik teveel quotes op wolkenachtergronden zag passeren.  En ik heb meer en meer het gevoel “dat ik geen tijd heb om te bloggen” terwijl ik wel dagelijks zeker een kwartier door Facebook kan scrollen en daarnaast nog eens op verschillende andere blogs ga reageren.  Ahja, want ik had gezien via Facebook dat ze iets geschreven hebben.  The irony just slapped me in the face.  En dat maakt het allemaal zo contradictorisch.  Want ik post zelf mijn blogposts op Facebook en veel mensen vinden de weg naar deze stek via Facebook en spreken mij er wel eens over aan.  Maar aan de andere kant krijg ik weinig interactie met mijn Facebooklezers.  Niet dat dat een verwijt is naar hen/jullie, maar de kern van mijn blog, het schrijven zelf; dat doe ik eigenlijk uitsluitend voor mezelf.  Als je komt meelezen, reageert of ernaar linkt: dat vind ik fantastisch en ik apprecieer het enorm.  Maar Facebook zelf, dat neemt nu even teveel tijd van me en ik vind er geen meerwaarde meer in.  Daarom besloot ik deze week om mijn account weer op te zeggen.  Betekent dat dat ik Facebook haat of er niets meer van moet weten?  Ma neen, ik begrijp heel goed dat dit medium je bereik kan verhogen maar in feite interesseert mij dat niet echt.  Instagram vind ik nog steeds heel entertainend en dat blijf ik zeker behouden.

Bloggen doe ik in eerste instantie voor het schrijfplezier en niet om een BB te worden.  (Die afkorting hoef ik niet uit te leggen veronderstel ik 🙂 )  Als ik nog kan uitvissen hoe ik dat ene messengergesprek met mijn overleden collega kan downloaden….

Ik weet dat er enkele mensen zijn die de blog enkel via Facebook lezen en dit misschien wel willen blijven doen.  Wie graag wil blijven lezen kan dit via de volgknop onderaan rechts op de pagina.  Gewoon even klikken en je email-adres opgeven, ik kan en zal er persoonlijk niets mee aanvangen maar WordPress stuurt je dan via mail een notificatie als er een nieuwe blogpost is verschenen.

En nu ga ik dit op Facebook posten.  Oh ironie.  Maar ’t is het laatste postje.  Althans daar toch.  Shoutyourheartout.com blijft zeer zeker bestaan en in de gestolen halve uurtjes (het zijn al geen kwartiertjes meer) die ik niet meer op Facebook spendeer ga ik schrijven.  De verschillende ideetjes waar ik geen tijd voor heb ga ik eindelijk vormgeven.  Het blijft borrelen.

Daag Facebookvrienden, tot elders in cyberspace of in het echte leven.  (brrr het echte leven 😉 )

 

Ik weet dat Josie heel erg gek is op het onderstaande liedje: “Everybody’s free to wear sunscreen”

Het liedje herbergt enkele supertips voor je toekomstige zelf.  Ik ben geen gigantische fan van inspirational quotes.  Al zeker niet als ze verschijnen op een wolkenachtergrond.  Alsof ze alleen maar in onze diepste gedachten of zo kunnen bestaan.  Geef mij maar een dwaze uitspraak zoals ik soms bij Steven Gielis kan lezen.  In mijn bullet journal hou ik een pagina bij getiteld:  “Sunscreen would be it” geïnspireerd op Baz Luhrmann.  Ik geef bitter weinig tips aan mensen, ik ben nuchter genoeg om te weten dat ik het ook niet altijd weet.  Toch zijn er gedurende de voorbije jaren wel een aantal dingen die ik bijgeleerd heb.  Het is niet bitter veel en het lijstje zal gegarandeerd groeien tegelijk met mijn levenservaring maar de volgende dingen zouden in mijn persoonlijke Sunscreen-liedje kunnen komen:

• “Bij twijfel: doe het niet”.  Ook al zeggen alle wolken inspirational quotes het omgekeerde, twijfel is in mijn geval een slechte raadgever.  Zeker als het over de zware levensthema’s gaat.
• “Neem die dafalgan als je hoofd op springen staat”.  Ook al denk ik dat het wel zal lukken zonder en de pijn wel weg zal trekken.  De pijn trekt in mijn geval nooit weg en hoofdpijn maakt mij altijd zo lamlendig terwijl een bruistablet echt wel soelaas brengt.  Ik moet mezelf er altijd wel “inpraten” omdat ik kotsneigingen krijg van een dafalgan maar het is het altijd waard.
• “Vermijd mensen die energie vreten en je leegzuigen” zo’n types wil ik zover mogelijk uit mijn buurt.  Als dat onmogelijk is hou ik ze op armlengte afstand.  Door de jaren ben ik wel goed geworden in het inschatten van mensen als ik iemand leer kennen.  Gold star for myself!
• “Koop alleen plastic folie van een A-merk”.  Ik draai elke euro om waardoor ik zoveel als mogelijk huismerken aankoop maar voor plastic folie maak ik altijd een uitzondering.  Ik heb teveel geprutst en gescheurd om de goedkopere rollen te ontwarren met alle frustraties van dien.  Hou het vers met Toppits!
• “Als je ongelukkig bent: verander dan iets aan de situatie.”  Hoe moeilijk dat ook is, het leven is echt te kort om er ongelukkig in rond te trappelen.  Moet je daarom direct je job opgeven of je huis te koop zetten?  Neen, veranderingen kun je ook doorvoeren in kleine dingen.
• “Als je deksels van je voorraaddozen niet meer passen: gooi ze dan weg”.  Waarom liggen er eigenaardig vervormde deksels in je schuif?  Omdat je denkt: misschien krijg ik dat ooit wel nog eens op het potje gewurmd.  Omdat je denkt: ik kan dat toch nog gebruiken voor iets?  Maar dat lukt nooit meer.  Meestal smijt ik zelfs het potje ook weg.
• “Kate Bush kan alles even lichter maken”.  Meekwelen maar!

Heb jij ook een Sunscreen would be it- lijstje?  Deel het gerust in de comments of maak je eigen logje erover en link ernaar in de comments, dan kom ik eens neuzen!

 

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Afgunst, jaloezie, nijd, het zijn niet alleen vreselijke woorden op zichzelf maar ook hun betekenis vind ik verachtelijk.  Iemand die tevreden is met wat ie heeft is niet jaloers denk ik, daar schreef ik eerder ook al over.  Ik kan wel bewondering tonen voor iemand maar jaloersheid is mij vreemd.  Je bent goed in iets, je bent minder goed in iets, nah, das het leven.  Wat ik bewonder in andere ouders maar daarom niet persé zelf wil kunnen:

Creativiteit.  In elke betekenis.  Soms zie ik mensen geweldig imposant voorlezen.  Of ze knutselen zich suf.  Ik geraak niet verder dan een beetje schilderen of een kasteel maken van een schoendoos.  Hell, ik kan zelfs niet recht knippen.

Energie.  Sommige ouders lijken tomeloze energie te bezitten “We gaan hiken met de kinderen” of “Dat is leuk voor hen, dat doen we!  Nu direct!” Sommigen maken er zelfs een klein sprongetje bij (of denk ik dat alleen maar?).  Ik val pal achterover als iemand enthousiast roept: “ik heb de hele middag met Lego gespeeld samen met de oudste!!”.  Ik ben eerder van het “ze zijn rustig, ik laat ze rustig spelen terwijl het goed gaat”-type.

De gave om aan kinderen duidelijk te maken wanneer “neen” “neen” is.  Ik zie soms ouders waarbij “het één keer zeggen” volstaat….ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker?

Geduld.  Mensen die mij een beetje kennen zouden misschien wel denken dat ik de rust zelve ben.  Naasten die mij eerder goed kennen weten dat ik al eens mijn shit verlies met mijn twee kinders.  Er doet regelmatig één van de twee moeilijk en de dagen waarop de ochtenden vlot verlopen zijn zo talrijk als sneeuw op de eerste kerstdag.  Dan kan ik wel eens bewonderend kijken naar mensen die helemaal zen en rustig zo’n situatie aanpakken.  Het werkt ook gewoonweg veel beter dan tegen het plafond schieten, maar het is soms sterker dan mezelf.  Kijk, het is nu zo, en het zal wel keren.  Alles gaat voorbij, ik ben ervan overtuigd dat er een tijd zal aanbreken dat ik met heimwee op deze peuterpuberteit terugkijk.  En misschien is dat wel één van mijn kenmerken waarop anderen afgunstig zijn: er is een Elsa aan mij verloren gegaan!  Let it go, let it go!

 

 

Afgunst kadert in de blogchallenge met het thema [ouderzonden].  Ook Onkuisheid, Hebzucht en Hoogmoed kwamen reeds aan bod.  

Commercieel gezever, ’t is hier elke dag Valentijn, enkel goed voor de economie blablabla….allemaal redenen om Valentijn niet te vieren.  Maar kijk, ik heb er nog nooit aan meegedaan.  Geen idee waarom, het spreekt mij niet aan.  Ik heb er ook geen zicht op of het effectief zo wild (vul zelf de interpretatie hiervan in) wordt gevierd omdat ik er gewoonweg nooit bij stilsta.  Is Valentijn still happening?  Is het ooit gehappend?  Zijn er mensen die hier effectief een avond of een dag verlof voor nemen?  Zelf ben ik toevallig thuis omdat ik een dag verlof plaatste wegens Krokusvakantie.  Ik hoor nu en dan ook al waaien dat februari “vriendenmaand” is, misschien moeten we op Valentijn maar collectief met onze vrienden gaan afspreken?  Oh yeah.  Ik denk dat ik nu de singles wel aanspreek.  Ooooffff, misschien moeten mensen maar eens al hun single-vrienden uitnodigen en samenbrengen, wie weet wordt er wel gematcht?  (Voel ik diezelfde singles nu met hun ogen draaien?)  Zoiets werkte alleszins voor mij en mijn echtgenoot!  Ik herinner me nog goed het kaartje op onze trouw van diegene die ons koppelde: “Matchmaker made a match”.  Alléé, ga jij niet graag met je man gaan dineren misschien?  Ja, tuurlijk, graag zelfs, wie wil er niet met zo’n man gaan eten?  Maar liever niet in het kader waarbij er hartjesballonnen om de leuning van mijn stoel worden gehangen of een violist mijn gesprek komt onderbreken.

Vieren jullie Valentijn?  Met cadeautjes of chocolade?  (mmm chocolade)  Ben je single of ken je veel singles?  Zou je graag gekoppeld worden indien je single bent?  Ik voel hier precies een shitty dinner opkomen.

Honderd jaar worden, het is niet iedereen gegeven. Dinsdagnacht stierf mijn grootmoeder, een eeuw oud. Ik weet dat ik blij moet zijn voor zo’n mooi lang leven en ik ben ook dankbaar voor de 35 jaar dat ik er deel van uitmaakte.  Tezelfdertijd ben ik triest voor het verlies.  Want dat is het.  Een verlies.  Ik troost mij met de gedachte dat haar leven rijk was, misschien niet met tonnen geld en een grote villa maar met familie, vrienden, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.  Ik troost mij met de gedachte dat ze rustig stierf op de verjaardag van pepe.

Weet je, meme leerde ons om tevreden te zijn met wat we hebben.  Dat we van werken niet zouden smelten en ‘je moet goed eten!’.  De basis, daar was ze goed in.  Maar genieten stond ook helemaal bovenaan in haar woordenboek.  Bij haar honderdste verjaardag vorige zomer vroeg ze me regelmatig “heeft iedereen nog genoeg drank?” “je moet schenken hé”.  En we schonken.  Geen water, want ”water is voor de vissen!”  We klonken op honderd jaar waardig leven.  Op het leven zoals het komt en op het leven zoals het is.  Dankbaar voor de vele fijne jaren samen, voor de lach en de kwinkslag.

Bij meme had ik het gevoel dat ik ertoe deed.  Dat ze mij betrok in één of andere samenzwering.  Het zat in de kleine dingen.  Hoe ze na een hartelijk en geanimeerd gesprek met een dame die we tegenkwamen in mijn oor fluisterde “ik ken die madame niet wi!”  Hoe ze ons op haar 97^ste nog toonde hoe een ouderwetse pek werkt tot de dag waarop ze aan mijn kroost wou bewijzen dat ze nog kon springen met haar 99-jarige knieën.  Van de boterhammen met een gekookt eitje tot de chocotoff uit het snoeppotje.  Het moest niet altijd bombastisch zijn.  Die kleine dingen zijn wat haar zo typisch meme maakte en dat bewaar ik, samen met mijn gedachten aan haar.

Jaloezie is mij vreemd.  Zeker als het om materiaal of gadgets gaat begrijp ik niet waarom ik afgunstig zou zijn van iemand.  Ik kan wel heel hard denken van: “Hmm, dat zou ik wel kunnen gebruiken”.  Uiteraard bevind ik me in een bevoorrechte positie want ik hoef het brood niet uit mijn mond te sparen als ik eens iets voor mezelf of mijn geliefden wil kopen.  Handig.  Maar ik ben geen big spender, als het over mezelf gaat zit ik regelmatig op mijn geld.  Gelukkig ben ik vlug content, dus waarmee kun je mij plezieren?  Met veel en ook met weinig.  Sinds ik een Bullet Journal hanteer hou ik voor het eerst echt een wishlist bij.  Die wordt wel nu en dan eens bijgewerkt want ik kijk ook uit naar de items die erop staan of ik ze niet ergens in promo spot.  Ik ben namelijk de soldenqueen.  You name it: I bought it on sale.  Maar met de kerstperiode voor de deur komt de vraag wel eens:  Wat wil je nu ècht?

Ewel, als je naast “veel liefde” en “vrede op aarde voor iedereen” ook nog eens een andere cadeautip nodig hebt:

Parfum Dot – Marc Jacobs

Parfum koop ik bitter weinig.  Ik heb een drietal parfums (waarschijnlijk al meer dan drie jaar), meestal spray ik die zelfs helemaal leeg alvorens een nieuw te kopen.  Deze Marc Jacobs staat al een hele tijd in mijn BuJo onder mijn verlanglijstje, het gebeurt dat ik een parfumerie binnenloop om nog eens te gaan ruiken of ik wel zeker ben van mijn stuk.  Parfum vind ik eigenlijk heel duur voor wat het maar is (gierig, told you so) maar toch ga ik weinig buiten er zonder.

 

 

Een jaarabonnement op Charlie Magazine

De bookzines van Charlie zijn helemaal niet zo gemakkelijk te vinden.  Althans toch niet in de verre westhoek.  Ik weet een boekhandel die ze verkoopt maar ik vergeet altijd om daar te stoppen.  Dus een abonnement ware heel fijn, zeker ook omdat ik zo de online content voor abonnees kan volgen.

 

 

 

 

HP Sprocket White

Dit staat echt helemaal bovenaan mijn verlanglijstje.  Ik zag dit cool ding voor het eerst op een reclame op instagram en dacht echt “waw, me want this!”.  Jawel, ik ben een sucker voor reclameboodschappen.  Het ziet er zo handig uit en hoeveel keer moet ik niet zitten uploaden naar Smartphoto om mijn foto’s geprint te zien.   En de keren dat ik denk: deze foto moet ik ooit eens geven aan die of die persoon als ik ze nog eens tegenkom…

 

Bon Obelisk Fashion Ieper-Poperinge

De outfits uit deze winkel in Ieper en Poperinge kunnen me telkens wel bekoren.  Vooral bij de zoektocht naar een toffe trui of een speciaal kleedje kan ik daar altijd wel mijn ding vinden.  Ze doen in de solden ook altijd hele mooie acties.  You say: “Solden”, I say: “What?!”

Bon So Baggy webshop

Ik ben wat secuurder geworden in het aanschaffen van mijn handtassen.  Laatst zeiden “oude” vrienden (als in: vrienden die ik al heel lang ken, we zijn even oud dus jonge dartele hindes 😉 ) “jaja, jij bent handtassenverslaafde hé.”  Maar dat is bijlange niet meer zo.  Ik koop misschien één handtas om de twee jaar, met sommige tassen doe ik langer.  Dat kan misschien ook veel klinken, maar ik betaal dan ook geen stukken van mensen.  Mijn huidige tas is er één van NICA.  Een nieuw exemplaar zou in de loop van 2018 misschien wel welkom zijn maar het is niet dringend.  Ik kan daarbij dan ook meteen een toffe webshop steunen die gerund wordt door een gedreven dame.

Bon Paperie Webshop

Ik ga daar niet gaan kijken.  Niet.  Het is vragen om miserie.  Alles wat ik reeds via reclame zag passeren deed mijn ogen twinkelen.  Kaartjes, boekjes, prutsgerief om kaartjes en boekjes mee te vullen.  Helemaal mijn ding.  Dus met een cadeaubon voor die webshop zou je mij echt blij maken.

 

 

Boek: Het labyrint der geesten – Carlos Ruiz Zafon

 

Het vierde boek om het vierluik af te sluiten.  Ik genoot zo hard van “Het spel van de engel”, “De gevangene van de hemel” en “De schaduw van de wind” dat ik echt triest was toen het derde boek uit was.  Zo briljant om die boeken door elkaar te laten lopen zonder dat je iets mist als je er één niet las.

 

 

 

 

(bron foto’s: parfum, boek en HP sprocket: bol.com, bon So Baggy: So Baggy webshop, bon Paperie: Paperie Webshop,  foto Charlie: Website Charlie Magazine.

De onderste schakel van mijn rug zit vast.  Het is al een tijdje dat het kriebelt om hier iets aan te doen.  Alsof mijn lichaam nood heeft aan een bepaalde beweging.

Mijn arm tintelt ook soms.  Een zindering vanuit mijn schouder naar de tippen van mijn vingers.

Vandaag kwam dit op de radio:

Ik zat in de wagen.  De volumeknop werd naar rechts gedraaid.  Kon mij niet schelen dat ik aan het rode licht moest wachten.  Als Paul er op komt, dan moet het luider.  Ik begon zetelmoves te doen, misschien zelfs wat handjesgeklap, dat zal ik niet ontkennen.  Alles viel in de plooi. De stijve rug heeft gewoon een tekort aan dansen, een pintje kan de arm kalmeren.  Of een cola.  Mij gelijk, als we nog maar eens kunnen samen zijn met vrienden en wie maar wil.  En ja we hebben allemaal kinderen en die moeten we dan maar eens collectief wegbrengen of een babysit voor regelen want het moet gewoon.  Nog eens een gewoon, ouderwets dansfeestje, zo’n feestje waarop we de muziek kennen, en niemand raar opkijkt omdat je meebrult met Paul Severs.

Het ijle niets.  Waar meestal honderden gedachten gretig en aan speedtempo door mijn hersenpan razen is er nu al enkele weken: niets.  Geen openstaande tabbladen bij mij.  Als de stilte neerdaalt en er tijd is om de gedachtestroom te volgen, als het lukt om mistroostige gedachten af te couperen of om ideeën uit hun ei te laten breken, dat zijn zalige momentjes in de dag (of in de week, laat ons eerlijk zijn, als ouderfiguur wordt mijn gedachtegang wel meerdere keren onderbroken, als het niet constant is als we allen samen zijn).  Het is iets dat ik echt mis sinds ik moeder ben: dat mijn gedachten de mijne zijn.  Dat ik niet eerst honderd vragen moet beantwoorden van “waar ligt die blauwe robot die ik op vakantie gekregen heb bij de frietjes” tot “Mama!  Komen!” en “Mama, kijk!” (57X per voormiddag).  Ik moet dan soms een moment afdwingen om even mijn hoofd te kuisen.  De gedachtengolven te trotseren.  En nu merk ik het soms als ik alleen ben in de wagen of op de momenten dat de kinderen in de opvang/op school zijn en ik tijd heb om zelf mijn dag te organiseren.  Niets.  Geen gedachtestroom.  Ik zie alles rond me maar er komen geen ideeën.  Er komen geen opmerkingen.  Geen commentaren.  Weinig te zeggen, nog minder te verkondigen. Reflecties die ik vroeger uit mezelf maakte moet ik nu forceren, het lukt me wel, maar het komt niet meer onaangekondigd.  Ik nam de laatste weken voldoende rust, bouwde bewust enkele activiteiten af.  Is deze periode een keerpunt?  Word ik wel nog genoeg getriggerd?  Moet ik meer buitenkomen?  Is het tijd voor iets nieuw?  Of moet ik juist genieten van deze tijd waarin het veel te kalm is in mijn hoofd.  De ergernis die ik anders voel als ik mijn gedachten geen kansen kan geven is nu omgezet in een soort angst: wat als de molen niet meer op gang komt?  Ik voel me momenteel nogal saai eigenlijk, ik zou mezelf niet willen tegenkomen op een feestje.  Tegelijkertijd weet ik wel ergens dat het zal keren, en de idee dat ik dit zelf kan aanpakken is voor mij momenteel voldoende.

Bij het teruglezen van de post van een jaar geleden dacht ik “djeezes, er is eigenlijk veel en ook niet veel veranderd”.  Alles wat ik daar schreef is nog steeds van toepassing, het hevige kindje dat altijd maar rechtdoor gaat, het boefbeerken dat houdt van rabbelen in de zetel met broer: gewoonweg exact hetzelfde.  Komt daar nu bij dat hij keihard erop los tatert “kijk mama, mooie kraan” of hoe hij hartverscheurend om “Iljaaaaa, Iljaatjeeuh” riep toen ik zijn grote broer afzette voor een activiteit van de jeugddienst tijdens het paasverlof.  Ze kunnen niet met elkaar en niet zonder elkaar.  De onderlinge liefde spat ervan af maar het keert zo vlug om in afpakkerij.  Die kleine is ook niet bang om zijn vier jaar oudere broer een mot te verkopen als het hem niet aanstaat.  Rechtdoor zegt ‘m.

Toegegeven, zijn heftige karakter is redelijk vermoeiend.  Zo is een dagje met Linus thuis niet echt ontspannend te noemen dezer tijden.  Toch weet hij dagelijks mijn hart tot pulp te herleiden, so cute I wanna squeeze his little face off.  En hey, heavy of niet, we moeten weten dat hij er is hé, een cliché, weeral.

Het schattigst is zijn totje als hij knikt en “ja” roept op zowat elk aanbod van voeding.  Of hoe hij “goed” antwoordt als we hem vragen “hoe is’t Linus?”. Hij kan extreem grappig dansen, ik doe er spontaan bij mee.

Klimmen is zijn middle name.  Erbij vallen gebeurt jammergenoeg ook veel te veel.  Zo werd hij in januari reeds genaaid aan zijn kaak en begin deze maand verloor hij een stuk tand bij valpartij.  “Dat is zo’n kind” hoor ik veel.  Ik moet ze gelijk geven;  dat is zo’n kind.  “Je gaat daar nog mee op de spoed zitten hoor!”.  Ik vrees er ook voor.  Dat is zo’n kind.  Maar wel een heel schoon kind.  Een jarig kind.  Ons kind.

#Linuslove.  Al twee jaar.