Dat ik een mooie vrouw ben. Hij zei het, recht in mijn gezicht, bij een pintje aan de keukentafel. Ik zat erbij en ik keek ernaar. Als een koe op de laatste trein. Want ik wist totaal niet wat gezegd. Er kon uiteindelijk wel blozend een stamelende “merci” vanaf.

Hoe komt het dat het zo moeilijk is om een compliment te ontvangen? Want uiteindelijk was ik wel heel geflatteerd op dat moment. Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben die het daar moeilijk mee heeft. Zelfs als mijn echtgenoot me overlaadt met complimentjes (wat hij regelmatig eens doet, bless him) reageer ik daar wegwimpelend op. Hij lacht me dan altijd uit “Je kan er weer niet mee om hé!”. Nee, laat mij.

En in feite is dat een geschenk weigeren hé. Een compliment wegwuiven is een geschenk krijgen en het -zonder er naar om te kijken- aan de kant leggen. Iets om later eens uit te pakken misschien. Of misschien zelfs helemaal niet. Want hoeveel keer geloven we iemand als die ons een compliment geeft?

Als iemand me een bericht stuurt dat hij of zij genoten heeft van de podcast of hier een reactie achterlaat dat ik een interessante blogpost schreef dan moet ik dat gewoon leren aanvaarden. Want die persoon doet speciaal de moeite om dat te laten weten, dan is het beleefdste toch om dat niet als een fait divers aan de kant te schuiven.

Uiteindelijk gaat het moeilijk aanvaarden van complimenten ook gepaard met het imposter syndroom waar ik in februari een stukje over schreef. Soms komt dat wel eens naar boven en tegelijk blijf ik dingen maken, stukjes schrijven, foto’s nemen, gesprekken opnemen. Dus zoveel last heb ik er niet van. Linus zag me deze ochtend bezig toen ik een aflevering aan het monteren was en hij vroeg letterlijk: “Waarom doe jij dat eigenlijk?” Ik moest er niet lang over nadenken: “Omdat ik dat leuk vind”. Omdat het mij energie geeft. Het doet mijn bloed iets vlugger stromen, al die dingen brengen me op nieuwe plekken, bij andere mensen en geven me bakken vol inspiratie. En dat is goud waard.

En wat geeft jou energie?

Sinds ik een e-reader heb (ja, ik kreeg er ééntje voor mijn verjaardag, jahei!) lees ik precies weer meer. Toch leen ik nog regelmatig de nieuwste boeken uit de bib zoals deze van Heather Morris. De schrijfster vertelt in dit verhaal over hoe ze in gesprek ging met mensen die De Holocaust overleefden. Ze is geen expert in communicatie, ze werkt niet als journalist of gelijk welke job waarin je deze skills wel eens zou kunnen nodig hebben. Toch slaagde ze erin om de verhalen van deze mensen vast te leggen, hoe gruwelijk ze ook waren, hoe pijnlijk het ook was voor hen om erover te praten.

Ik smul van zo’n boeken. Doordat ik zelf heel graag één-op-één-gesprekken voer probeer ik dan ook elke informatie hierrond op te nemen. Hoe meer ik erover lees, hoe meer ik er wil over weten. Een gulzig informatiehamstertje ben ik.

De basis van een goed gesprek is volgens mij vooral: actief luisteren en zonder schroom de vragen stellen die in je opkomen. Maar oprechte interesse tonen en geen oordeel vellen, dat is best hard werken. Ik probeer het, maar soms is het moeilijk. Soms wil je gewoon “Mo wuk!?” roepen als je iets eigenaardigs hoort. Of iemand vertelt je iets en je herkent het van bij jezelf “Ja!! Ik heb dat ook eens meegemaakt!” Voor je het weet gaat het gesprek over een andere gebeurtenis en is de grond van het oorspronkelijke verhaal niet geraakt. Ik werk eraan om mijn “ik-verhaal” uit te schakelen tijdens gesprekken. Luisteren, vragen stellen die over de boodschap van de andere gaan. Toegegeven: het is verre van gemakkelijk. Zeker niet als iemand zich kwetsbaar opstelt en het achterste van zijn tong laat zien. Want niet iedereen is een vlotte prater en als gesprekspartner je openstellen is altijd onzeker. “Zal die persoon wel begrijpen waar ik het over heb?” Maar het is ook een wisselwerking. Als ik zelf over onzekerheden durf te praten gaan anderen dat misschien ook bij mij durven te doen. Het normaliseren van gevoelens is een grote stap in het aanvaarden en verwerken ervan. Ja, dat klinkt raar, ik weet het. Maar ik voel hoe mensen soms vluchten in grapjes en ik hou ook wel van rake humor, weliswaar afgewisseld met een diepgaander gesprek. En ja, ik besef maar al te goed dat ik vooral zelf heel veel vragen stel en niet zoveel over mij praat. (of doe ik dat wel?)

Het moet ook niet altijd zwaarwichtig zijn want ik vind het ook gewoon gezellig om een half uur over die laatste aflevering van Friends te leuteren (“Werden ze gesponsord door Botox ofhoezitdateigenlijk?”) of om gewoon een beetje te zitten zwijgen bij elkaar.

Mijn 39ste verjaardag komt stilaan in zicht. In 2012 schreef ik voor het eerst over mijn verjaardag, ik kreeg toen een nieuwe voordeur. Onder de foto bij de blogpost staat “op naar de scary age van 36”. Mijn “scary age” was die leeftijd waarop ik dacht dat ik ècht oud ging worden.

Volgende week deze tijd ben ik al drie jaar verder dan die befaamde 36 en ik besefte ondertussen al heel snel dat het gewoon maar cijfers zijn. Volgend jaar wordt het cijfergevoel misschien ietsje anders als die 40 eraan komt maar weet je, ik vind dat het alsmaar maar beter en beter wordt. Of wacht, misschien beschrijf ik het te enthousiast. Misschien moet ik schrijven: de laatste jaren is alles zoveel chiller geworden, minder drama, minder “gejaagdheid om ergens te geraken”…er is precies meer ruimte vrij gekomen voor wat er echt toe doet. Ik kan veel meer mijn goesting doen dan vroeger en ik doe het ook gewoon. De fase van “een huis zoeken” “baby’s opkweken” en “een job vinden die je ligt”, dat stadium zijn we voorbij.

Minimalistisch(er) in het leven staan heeft daar ook veel mee te maken vind ik. Er is een bepaalde rust neergedaald over mij en over ons gezin. We doorstonden het voorbije jaar wel enkele kleine stormpjes. Mijn echtgenoot veranderde van job en we gingen voor het eerst beiden in een flexibel uurrooster aan de slag. Planning en organisatie vierden hoogtij. Fysiek waren er allerlei kwaaltjes bij mij waarbij ik meer dan één keer bijna de vloer raakte, ik nam nooit eerder zoveel ziektedagen op als het voorbije jaar want er was ook die mottige coronabesmetting. Maar naast die fysieke ongemakken kwamen er ook nog altijd nieuwe dingen op mijn pad en die hielden het leven spannend. En toch…het voelt allemaal meer relax. Ik sta nu veel zelfverzekerder in het leven dan toen ik 30 werd. Ik trek me veel minder aan van wat anderen denken en als ik rond me kijk zie ik altijd iets wat ik mooi vind. Negatieve invloeden hou ik op afstand en ik ga op zoek naar positiviteit. Soms doe ik dat bewust maar veelal ook onbewust. Ik leer nog altijd mensen kennen en ik kan heel bewust kiezen om te investeren in die relaties of niet. Ik voel veel gemakkelijker aan als iemand me bullshit zal verkopen en tegelijk heb ik een goeie neus ontwikkeld om me te omringen met de mensen die me inspireren.

Ergens heb ik ook wel een beetje schrik om oud te worden. Maar dan vooral het fysieke aspect ervan schrikt me soms af. Lijntjes, grijze haren, wallen of vlekken die ongevraagd opduiken, het blijkt er allemaal bij te horen. Nu en dan camoufleer ik al meer iets dan vroeger ook al ga ik ook nog veel vaker puur natuur door het leven. Make-up is niet echt aan mij besteed en ik gebruik het alleen bij gelegenheden. Hoewel ik me iets feestelijker voel met een laagje foundation en wat mascara vind ik het een onbetaalbaar gevoel om schaamteloos in mijn ogen te wrijven wanneer het mij uitkomt. Oh well….

Die 39ste verjaardag binnenkort is heel welkom en hoewel die 40 wel wat creepy lijkt ben ik ook stiekem nieuwsgierig naar het leven dat achter die nieuwe voordeur ligt.

In deze podcastaflevering ga ik in gesprek met mijn vriendin Kelly Deriemaeker.
We praten over verschillende types vriendschappen en hoe het kan gebeuren dat je soms slechts bepaalde delen van jezelf toont bij verschillende mensen. Of dat ook ideaal is dat hoor je in deze aflevering. We horen ook hoe Kelly vroeger one of the guys was en hoe ze het nu wel aandurft om vriendschappen met vrouwen aan te gaan.
Kelly babbelt ook over het feit dat ze een people pleaser is en hoe dit vroegere relaties in de weg stond. Zelf vertel ik hoe verbinding in mijn vriendschappen ontstaat.

Luister hier:

Linkjes:

Blog van Kelly

Werk en Leven

Vast en Zeker

Gelezen

“Mijn lieve gunsteling” van Marieke Lucas Rijneveld.

Wel, ik heb contrasterende gevoelens bij dit boek. In die mate dat het moeilijk is om ze te beschrijven. Laat ik ze misschien bulletpointen:

• Ik ben gedegouteerd door dit verhaal. Maar dat ligt niet aan de schrijfstijl, integendeel. Als je mensen kan degouteren met wat je schrijft betekent het eigenlijk dat het best goed geschreven is. Als het kotert in mij en ik verschillende keren “F*cking Hell” denk als ik een boek aan de kant leg, dan doet het iets met mij. En ik ga zelfs niet beginnen met my french te excusen, want het is gewoonweg de enige reactie die ik kan geven.
• Uitgezonderd van heel veel komma’s staan er bijna geen leestekens in dit boek. Elk hoofdstuk is één langgerekte zin. Op die manier weet ze perfect de gedachtestroom van het hoofdpersonage weer te geven. We krijgen een inkijk in zijn hoofd. And it ain’t nice.
• Ik had het nog niet eens uitgelezen en toch was ik er al twee keer over begonnen tegen mijn echtgenoot. Dat het zo’n gortig boek is maar dat ik niet kon stoppen met lezen omdat ik wil weten of het personage afgestraft zal worden en hoe hard zijn straf zal zijn. Naar mijn mening mochten ze hem afslachten in plaats van afstraffen.
• Ze schrijft het zo gedetailleerd, op zo’n manier dat ik ergens een mini-greintje sympathie krijg voor het hoofdpersonage en ik moet zeggen, ik typ de letters van deze zin extreem traag omdat ik het zelf niet geloof dat ik zoiets ooit zou zeggen. De schrijfster zorgt ervoor dat ik heel erg veel reflecteer over hoe dit in godsnaam ergens mogelijk is. Dat kleine greintje sympathie zit mij ongelofelijk dwars.
• Again: het is gortig. Naast dat kleine greintje is er ook heel veel onbegrip, ik heb soms goesting om het personage uit het boek te snakken en zwaar op zijn neus te kloppen.
• Ik raad je af om het te lezen als je een tienerdochter hebt.

Gepodcast

Er werden drie afleveringen opgenomen deze week. Het werd duidelijk dat ik alsmaar gemakkelijker het gesprek voer en mezelf vlotter laat leiden door wat de gast zegt in plaats van ietwat krampachtig aan mijn voorbereiding vast te houden. Al doende leert men zeker? Ik geniet er wel altijd van om het te doen. Elke aflevering is in één trek opgenomen, dat betekent dat ik er niet in knip of plak. We herbeginnen ook niet.

De gasten krijgen enkele dagen op voorhand een paar richtvragen waarvan ik wil dat ze erover nadenken, ik krijg geen antwoorden door. Wat ik dan altijd doe is een voorgesprek voeren over het thema en eventjes de diepte induiken met de gast. Zo voelt het niet meer onwennig om dat ook te doen vanaf ik op record heb geduwd. Na elke opname heb ik nog een verrijkend nagesprek, ik koester die momenten.

Geslapen

Maffen jong! Meer dan anders. Vandaag ben ik voor het eerst sinds lang weer op mijn “normale” uur op. Ik zet “normaal” tussen aanhalingstekens, want wat is normaal anyway. Ik sta elke dag op tussen 5u45 en 6u30 maar de laatste weken bleef ik al eens liggen en werd ik door de kinderen gewekt om 7u15. Dat is best laat voor mijn doen. Maar het is fijn om naar mijn lichaam te luisteren, ik blijf het belangrijk vinden om die extra rust te nemen als ik voel dat ik het nodig heb.

Gemoederd

Ik schrik me soms rot als ik besef dat de vakantie al zijn zesde week ingaat morgen. Als ik terugdenk aan vorige zomers begin ik meestal vanaf 15 augustus uit te kijken naar september. De jongens beginnen iets meer te kibbelen, spelletjes zijn uitgespeeld en kampjes zijn meestal voorbij. Deze zomer is er in de laatste week echter nog een kazoukamp gepland voor Ilja. Als ik de kinderen mis dan voel ik me meer dan ooit moeder. Het huis voelt niet compleet als hij op kamp is en het is overduidelijk veel stiller dan. In de voorlaatste week heb ik ook mijn verjaardag nog te vieren, mijn husbando plant alvast een uitje. Dit bericht is dan ook op geen enkele manier een middel om extra druk te zetten, absoluut niet…

Geschreven

Met de hand deze keer. Ik had twee treinritten de voorbije week en die vind ik ideaal om wat te mijmeren en om mijn gedachten eens te laten stromen. Enkele A4-tjes volgekrabbeld en daarna met een vriendin zitten Whatsappen over de gedachten die op dat blad stonden. Zo fijn om connectie te maken met iemand als je aan hen denkt. Ik doe het steeds meer, iemand laten weten dat ze in mijn gedachten opkomen en het levert zoveel mooie gesprekken op.

Gefotografeerd

Veel te weinig. Echt, ik moet scharten achter foto’s om bij deze blogpost te voegen. Ook dat is een terugkerend patroon bij mij. Periodes extreem veel foto’s nemen en dan dagen aan een stuk geen enkel beeld maken. De batterij van mijn smartphone zag er ook enorm van af als ik foto’s nam onderweg, maar sinds gisteren heb ik een nieuwe gsm. Vanaf ik besef dat ik weinig foto’s neem komt de kentering meestal. Gisteren heb ik echter meer dan 6000 foto’s laten overzetten van mijn oude naar mijn nieuwe gsm. Ik ben er veel te achteloos in om tijdig brolfoto’s te wissen. Oh well.

Geconnecteerd

Tijdens ons verlof heb ik bewust weinig sociale afspraken ingepland. Ik wou de tijd nemen om als gezin te herademen na een heftige periode. Voorbije zomers had ik namelijk nogal de neiging om elke dag met mensen af te spreken “nu we eens tijd hebben”. Dit jaar heb ik het low profile gehouden en vooral veel “op de ruttel” contact gezocht met vrienden. Het was ideaal zo. Geen urenlange kooksessies waarbij de kinderen mij gerust moesten laten maar een simpele pasta of een picknick waarbij elk gezin het zijne meebrengt. De minimalist in mij was ook heel tevreden toen vrienden voorstelden om geen attenties mee te brengen als ze op bezoek komen maar voor een aperitiefhapje of een dessertje te zorgen. Voor mij een win-win, minder werk en geen extra gerief in huis. I love it als vrienden meedenken! De contacten die we wel hadden waren stuk voor stuk enorm fijne ontmoetingen, en soms zijn onverwachte momentjes zo veel meer waardevol!

In deze aflevering ga ik het gesprek aan met een onbekende voor mij: Peter Snauwaert.
We praten over hoe vriendschappen kunnen “vervellen”. Peter leert me de termen “friends for a reason” en “friends for a season”. We tikken ook heel even tegen het onderwerp “eenzaamheid” aan en Peter vertelt hoe hij vriendschap tijdens de corona-periode heeft ervaren. Als hulpverlener reflecteer ik ook over het verschil tussen een vriendschap en een hulpverleningsrelatie.

luister hier:

Als je mijn West-Vlaams eens wil beoordelen, dan krijg je daar in deze aflevering ook wel enkele keren de kans toe, maar Peter noemt dit “authentiek” zijn. Ik neem het graag van hem aan.

Linkjes:

• PS Grow en What’s on your mind de podcast
• Psychologiemagazine
• Martine

Opstaan in een leeg huis. Het is de eerste keer in maanden of zelfs jaren dat dit gebeurt. Het voelt vreemd aan om te beseffen dat er boven niemand meer onder een donsdeken ligt te soezen. Eigenaardig dat ik straks geen enthousiast kindersnoetje van achter de deur ga zien verschijnen terwijl ik al een uur koffietjes aan het slurpen ben.

Gisteren was een goeie dag. Niet alleen kregen we ’s middags bezoek van Renilde, David en de meisjes, ze kwamen met dessert. Als ik deze zin herlees komt ineens het verhaal van de drie koningen in mij op toen ze kinneke Jezus gingen bezoeken “Ze kwamen uit het Oosten en ze brachten giften mee!”. (Zouden Maria en Jozef ook zo blij geweest zijn met die mirre en die andere giften waar ik de naam niet meer van weet als wij met die cheesecake en pecanpie?). Zondag laatst was ook zo’n fijne dessertnamiddag “op de ruttel” met Kelly, Steven en Emma. De fijnste afspraken zijn toch deze waar je achteraf bij zegt: “Hoh, ’t was weer chill hé, hoe chique is dat nu eigenlijk niet?”.

Door de opstart van de podcast gaan gesprekken met vrienden nu ook meer over vriendschap en relaties. Ik vind het een topic met zoveel verschillende perspectieven en ook ergens heel kwetsbaar. Want wat is een vriendschap eigenlijk? Iedereen heeft daar een eigen mening over en die vind ik razend interessant.

We voelen allemaal dat we door de jaren heen zijn gegroeid in richtingen die we op voorhand niet konden voorspellen. Vriendschappen groeien mee, soms is dat in dezelfde richting als de onze, soms maken ze eigen vertakkingen en dat is ok. Het is beter om dat te aanvaarden dan het krampachtig iets te doen zijn dat het niet (meer) is. Vriendschapsverdriet kan daarbij horen en dat is ook een thema waar ik het in de volgende afleveringen van de podcast over heb.

En ja, het is prutsen en vloeken soms om mij een weg te zoeken in het hele “krijg je podcast op Spotify-verhaal” maar ik doe het en het lukt, soms met haken en poten aaneen, maar het lukt. Het geeft gewoonweg heel veel energie. De podcast brengt me bij nieuwe mensen en levert nieuwe inzichten bij mezelf.

Ik had gisteren nog een afspraak met een “nieuwe” vriend. Het is vroeg om hem al een vriend te noemen, we kennen elkaar nog maar pas en het was de eerste live ontmoeting maar toch voelt het als vriendschap voor mij. En ja, dit op het www zwieren is ook kwetsbaar en misschien vindt hij dit totaal niet zo. Maar, hier schrijf ik vanuit mijn eigen gevoel en gisteren werd nog maar eens duidelijk dat ik op mijn intuïtie kan vertrouwen als het gaat om het aanvoelen van de intenties van anderen.

Ik sta dus op in een leeg huis maar niet met een leeg gevoel. Integendeel, ik werd de laatste weken gevoed door contacten met anderen en dat koester ik.

“Als je je laat vallen moet je je benen voor je uitstrekken en dan op je poep landen” kwetterde het enthousiaste dochtertje van onze vrienden. Ze toonde het een tiental keer voor. Ik probeerde het maar telkens het moment eraan kwam om de landing te maken op de tuintrampoline kwam ik meteen terug op mijn voeten terecht. Ik durfde niet. Is het de vrees om mijn stoutbeen nog meer te toucheren? Ben ik gewoon een saaie seute of durfde ik dat vroeger ook al niet?

Er zit ergens een durver in mij maar hij ze moet soms uitgedaagd worden. De meisjes slaagden er misschien niet in deze week maar er zijn wel een aantal dingen die ik wil proberen ook al boezemen ze mij angst in. Een bungeesprong zou ik wel zien zitten als het een duosprong is. Het ziet er ook enorm amusant uit om op zo’n plankje achter een speedboot te slingeren aan een touw of jetskiën op een meer ergens. Wat me ook geweldig lijkt: in zo’n buis omhoog geblazen worden met zo’n spacepak-affaire. Lekker mijn kaken laten trillen en hopelijk niet teveel speeksel tegen die ramen laten spetteren. Een slipcursus staat ook op mijn verlanglijstje en moest ik aan zee wonen zou ik misschien wel willen surfen.

Wat staat op jouw durf-ik-dat-lijstje? En wat moet IK er zeker nog bij zetten?

Mijn bezigheden in mijn vrije tijd kun je beschrijven als:

“Ik doe het gewoon en trekt het op niks, dan trekt het op niks.”

“Is’t niet, ’t is leute” noemen we dat hier in the far west.

Toch krijg ik regelmatig de vraag “Wat wil je daar dan mee doen?”. Het zal misschien excentriek overkomen, maar ik sta eigenlijk niet vooruitstrevend in het leven. Het klinkt zelfs een beetje vreemd als ik het herlees, het is zo tegenstrijdig aan de huidige normen in de maatschappij. Maar ik wil geen asses kicken, ik ga niet voor “harder, better, faster” en ik heb een hekel aan de uitspraak: “work hard, play hard“. (In een gesprek zou ik daarbij nog zeggen “Ik ben eigenlijk een saaie seute, mo gow”) Nee, ik vind het goed zoals het is en dat biedt rust en mogelijkheden.

Ik volg een opleiding burn-out coach omdat ik geïnteresseerd ben in het thema. Ik wil weten wat een burn-out is en hoe zoiets zich manifesteert. Wat ik daarmee wil doen? Ik werk al voldoende uren op mijn werk en ik ben niet van plan om dat direct te gaan veranderen (sorry collega’s, you’re stuck with me 😉 ). Ik ga dus niet als burn-out coach aan de slag, maar mijn interesse in burn-out vervalt daardoor niet. Ik ga me blijven informeren rond dat thema en al is er maar één iemand in mijn buurt die ik ermee kan helpen…

Ik schrijf op mijn twee blogs omdat ik graag schrijf. Wat ik daarmee wil doen? Ik doe het ondertussen meer dan tien jaar, als ik er al wilde plannen mee had dan gingen die reeds verwezenlijkt zijn. Ik schrijf omdat ik graag schrijf en ik doe het integraal voor mezelf. Ik heb geen interesse om professioneel bezig te zijn met schrijven want dat zou het grootste plezier wegnemen. Daarom dat ik ook geen samenwerkingen (meer) aanga op mijn blog. Plus, ik ben ook totaal geen schrijver, ik heb nog nooit een literatuuropleiding van dicht gezien. Hell, ik wist tot drie weken geleden niet dat je geen dubbele spatie meer achter een punt zet na een zin. Ik kreeg dactylo in de 90’s en ik werk op wordpad zonder spellingscontrole. Daarnaast maak ik ellenlange zinsconstructies die ik soms volledig moet herschrijven omdat ze onleesbaar blijken te zijn. (Was dit leesbaar trouwens?). Soms google ik naar synoniemen omdat mijn taal helemaal niet zo rijk is. Maar ook daar vind ik dan weer mijn plezier in.

Ik ga wandelen omdat het mijn hoofd leeg maakt. Omdat ik het gevoel heb dat het bijdraagt aan mijn mentale gezondheid. Sinds ik gestopt ben met lopen wil ik ook graag voldoende bewegen. Liefst dagelijks eigenlijk. Wat ik daarmee wil doen? Niets, ik ben niet van plan om via trainingsschema’s ineens mijn tempo op te krikken zodat ik de dodentocht ofzo kan meedoen. Dat interesseert mij niet dus doe ik het niet. Ik heb trouwens in de Ardennen gemerkt dat ik toch nog last heb van mijn longen toen we de hoogte in gingen. Buh, rustig aan met dat herstellende covidlijf!

Ik maak een podcast omdat ik de gesprekken die ik voer opnieuw wil kunnen beluisteren. Omdat ik oplaad van een dieper gesprek. Iemand zei me dat het thema van de eerste aflevering al zwaar was maar ik moet eerlijk toegeven dat dat gesprek voor mij ondertussen een standaardgesprek is. Ik heb geen moeite om met iemand connectie te maken en dat wil ik graag vastleggen voor mezelf. Met de podcast wil ik geen bekende podcasthost worden, ik wil er zeker geen verdienmodel van maken. Een mooi compliment van een vriendin nadat ze luisterde: “Je hoort dat je jezelf bent”. Maar wat wil ik daarmee doen? Niks eigenlijk, ik vind dat gewoon tof om te doen dus doe ik dat.

Eigenlijk wil ik gewoon het dagelijkse leven vastleggen. Het leven in al zijn glorie en in al zijn simpelheid. Op mijn blog. Via foto’s. Met tekst of met gesproken zinnen in een podcast. Wat mij bezighoudt en hoe ik in het leven sta. Het zal nooit mijn bedoeling zijn om iemand iets bij te leren, want ik weet het zelf maar half. Het zal altijd imperfect zijn, want ik ben ook imperfect.

En wie mee wil volgen, die is meer dan welkom.

Vandaag bestaat deze blog 10 jaar. Toeters en slingers!!!!

Ik begon ermee in 2011 toen ik in moederschapsrust was na de geboorte van Ilja. Het kind gaat naar het 5e leerjaar na de zomer. Mijn eerste blogpost gaat dus ook over hem en hoe ik de goedbedoelde raad van andere mama’s in de wind sloeg. Iets wat ik nog altijd doe trouwens.

In december 2011 kwam de eerste eigen wazige foto op de blog. Eén van onze toenmalige kat Marbel. May she rest in peace, ook zij werd aangereden hier voor onze deur toen ze een jaar of 8 was.

In 2012 stelde ik mezelf verschillende vragen. Het is vreemd om je eigen hersenspinsels van jaren geleden te herlezen. Ik was toen 28 en had een kindje van één jaar. We waren op huizenjacht. Het duurde nog vijf maanden eer we dit huis vonden.

In 2013 woonden we na een verbouwing van 5 maanden al hier want het was duidelijk dat ik -net als nu- baalde van het lappen van de grote ramen. Dat is het enige nadeel aan grote ramen, voor de rest omarm ik ze, zeker als de zon opkomt en ondergaat.

Toen Ilja 3 jaar was had hij duidelijk een fascinatie voor lippenbalsem, met deze blogpost uit 2014 moest ik dan ook luidop lachen toen ik hem herlas.

Het zelfde jaar werkten we verder aan onze zolder. Er werden twee kamers gemaakt want ik was zwanger. We wonen hier nu 8 jaar en we zijn nog altijd bezig met verbouwen en opfrissen van het huis. Oh well, beetje met een keer, het zal nooit echt volledig af zijn denk ik. Maar zo is het leven ook hé.

De geboorte van Linus in 2015 was uiteraard het hoogtepunt van dat jaar. Met zijn 4,410kg was hij al een serieuze krawaat toen hij vijf dagen na de uitgerekende datum werd geboren. De rest van het jaar is aan me voorbij gegaan in een waas. Onderstaande foto was tijdens ons eerste tripje met twee kinderen. Hij was toen twee maanden en zag er dubbel zo oud uit.

In 2016 had ik een onverwachte blogmeeting in Hema, we gingen een koffie drinken en heden ten dagen daten we nog steeds. Over die ontmoeting heb ik het binnenkort trouwens in de podcast!

Ilja werd zes jaar in 2017, de leeftijd die Linus nu heeft. Ik smelt een beetje bij de foto van de twee jongens samen die bij die verjaardags-blogpost hoort. Ze hebben jaren aan een stuk ruzie gemaakt en gekibbeld. Sinds de eerste lockdown hebben ze elkaar een beetje gevonden. Wordt er nooit meer geruzied hier? Hahahaha!! (ik heb mijn nek verrokken toen ik mijn hoofd bij deze lach achterover smeet).

In maart 2018 zat ik blijkbaar een week thuis met een zieke peuter en wist ik de namen van Waldorf en Statler niet meer tijdens een quiz. Gow zeg.

In september 2019 deed ik blijkbaar al voor de achtste keer van 7 Ge’s. Ik ben zo slecht in het bijhouden van terugkerende rubrieken maar deze doet het al een tijdje goed. Geen idee echter hoeveel ik er daar al van GEschreven heb. Ik zou het kunnen opzoeken maar ik heb geen zin. (Terwijl ik verder werk aan dit stukje vond ik in het jaar 2016 al een versie, het was toen nog “de 9 Ge’s”)

Aaaah 2020, wat een fantastisch jaar toch hé. Misschien mag je hier een sarcastische ondertoon bij lezen, je vult zelf maar in. Met 14 memes beschreef ik mezelf, een jaar later zijn ze nog allemaal van toepassing. Dat was ook het jaar waarin ik Minimaliese heb opgestart. Mijn andere blog over mijn zoektocht binnen het minimalisme werd ondertussen al uitgebreid naar verschillende thema’s die onder “Less is more” vallen. Daar kun je lezen over minimaliseren, rust in je hoofd inbouwen, veranderen van je mindset, burn-out preventie, minder door “neen” te leren zeggen.

En 2021? Daarin doe ik gezellig verder hé want dit medium brengt me zoveel bij. Niet alleen kan ik er mijn ei in kwijt, ik vind ook telkens inspiratie bij andere bloggers. Ik heb er al heel fijne vriendschappen uit opgebouwd en het archief is voor mij een race terug in de tijd.

Ik apprecieer elke reactie, het doet me telkens deugd om te zien dat iemand de moeite doet om te reageren, ik weet dat ik niet zo sterk ben in het onderhouden van die interacties maar laat dat je vooral niet tegenhouden!

Nog eens tien jaar erbij? Waja, we zien wel hé 😉