Liese

Page 76 of 117

januari 9, 2015

of bolerootjes! Om alles bovenaan nog eens extra in de verf te zetten!

Ik ben zo niet het type dat heel veel om mode en mooie kleren geeft. Ik probeer netjes voor de dag te komen, maar je moet ook niet teveel franjes en fietjefak aan mij verwachten. Een jeans, een top en een trui voldoen om te werken en als ik uitga dan draag ik graag een kleedje met een paar botjes. Ik kan ook geen geld uitgeven aan kleren, als ik al eens iets geweldig prachtig vind dan kost het een halve maandloon en neen, dat heb ik er niet voor over of dat kom ik niet eens over om het uit te geven. Misschien zou het helemaal anders zijn moest ik geld als slijk verdienen en alles kon kopen wat ik wou, maar hey, het is zo niet en so be it. Na een vruchteloze zwangerschapskledij-shoppingtrip in Gent had ik de moed even verloren. Als ik dan al iets vond in een winkel dan was het ofwel 70 euro voor een topje ofwel een goedkope tent. Een goedkope geruite tent. Of een goedkope geruite tent met een opening om borstvoeding te geven. Of het moest zeker duidelijk voor een zwangere vrouw zijn want er staan uiteraard babyvoetjes op of van die domme teksten zoals “mommy to be”. Ja hallo zeg, sorry als jij dat graag ziet, maar ik vind dat affreus. Het is niet omdat ik frontaal verdik dat ik daarom geen gewone vrouw meer ben. Er hangen ook altijd overdadig veel linten aan zwangerschapskledij. Om de tent extra goed dicht te snoeren vermoed ik. De voorbije week toen ik mijn dagelijkse stofzuigbeurt deed was er zo’n lintje van een drogend kledingstuk in mijn dyson gedraaid. Resultaat: helemaal uitgerokken toen ik het uit de stofzuigerkop moest sleuren. Uiteindelijk vond ik in Prémaman deze week nog enkele leuke topjes en kon ik nog een jeans en een zwarte broek (Noppies en Esprit Maternity) op de kop tikken in een uitverkoop. Jawel, ik heb vriendinnen en schoonzussen die hun zwangerschapskledij aan mij hebben geleend. Maar een broek moet echt goed passen, want iets ambetanter dan een zwangerschapsbroek is een zwangerschapsbroek die te groot is. Die van je kont slobbert en waar je de hele tijd moet lopen aan sleuren om hem goed te krijgen. Ook een zwangerschapsbroek die je niet over je knieën krijgt is niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen. Na de bevalling en de bijhorende maanden waarin het dragen van een gewone broek een illusie is gaat heel deze zwangerschapskledijboel de brandstapel op. Of iets minder drastisch misschien: op kapaza. Of misschien moet je dan maar heel vlug zwanger worden en kun je het allemaal van mij erven in ruil voor een oppasbeurt.

Niettemin ben ik heel blij met mijn 26-wekenbuikje en het stampende kereltje binnenin.

januari 4, 2015

Strange entity

Mijn echtgenoot verklaarde mij net niet zot toen ik zei dat ik de eerste dag van de solden naar Gent ging. Hij dacht het misschien wel bij zichzelf en terecht, want de regen viel met bakken uit de lucht, gelukkig beschik ik over een goeie winterjas die nog dicht kan vooraan. Om 10u25 begonnen we eraan. Vreemd genoeg: geen rijen aan de kassa’s, er moest niet op koppen worden gelopen, er was geen file om op de ondergrondse parkeergarage te staan, we moesten zelfs niet slalommen tussen het volk. Het was verdacht kalm voor een zaterdag in de winkelstraat. We speelden slim (zonder dat we het doorhadden, maar soms zijn wij gewoon slim van onszelf, hah!) en gingen om 11u40 al een tafeltje gaan bezetten in een bistro vlakbij de handelsbeurs. Als enige in het plekje zagen we na een kwartier de hele eetzaal vollopen. Een biobroodje later (we so healthy….nee het klonk gewoon lekker op de kaart) was het tijd om verder te shoppen. Voor mijn compagnons was het net iets aangenamer shoppen, zwangerschapskledij is echter niet zo hip en blijkbaar niet zo vlot te vinden in de Veldstraat. In de H&M zelfs geen te vinden (“Daarvoor moet u in ons filiaal in Lochristi zijn mevrouw” ahja, verban mij maar van de winkelstraat, ik ben niet hip genoeg!) De volgende soldenperiode doe ik weer lustig mee met het passen en twijfelen. Mijn buit is echter niet zo spectaculair maar ik ben toch heel tevreden:

Bovenaan van links naar rechts: een pyjama voor de stamper, twee truitjes voor de pratelaar (het andere heeft hij al aan)

Onderaan: Boxershorts en onderlijfjes van Petit Bateau, een jeansbroek voor de miniman van het failliete doch degelijke Mexx. De cd van Oscar And The Wolf kocht ik vrijdag al maar of 15 euro nu bepaald solden zijn, ik denk het niet.

Ik was toch enorm tevreden van mijn shoppingspree, vooral de Petit Bateau’s vind ik geweldig, ook al omdat ik weet dat ze na Ilja nog een tweede leventje gaan kunnen verrijken. Merken koop ik altijd in de solden, ik kan er anders geen geld aan geven. Je kan er niet onderuit: er is een kwaliteitsverschil bij merken.

Bij thuiskomst vielen mijn ogen net niet toe maar dat deden ze twee uur later wel in de zetel. Ik besloot alleen naar boven te gaan terwijl mijn lief naar schieten en poefen keek (Band of Brothers). Na een kwartiertje lezen (“Vergeef ons” van A.M. Homes) ging ik in een geweldig diepe soldenslaap om er anderhalf uur later weer uit gekatapulteerd te worden. Bijna letterlijk al had ik dat toen nog niet door. “Iets” was gevallen maar ik wist niet wat. Mijn echtgenoot riep aan de trap beneden “ben jij dat?” Ik had het dus niet gedroomd. Neeneen, ik was het niet, hier is niets aan de hand, het is misschien in de kamers in opbouw? Was er een lamp gevallen of misschien een gyprocplaat naar beneden gedonderd? Het klonk alleszins als zoiets. Een volledige zaklampcheckup later waren we nog niets wijzer. Het had geklonken alsof iets zichzelf had ontmanteld zonder dat we het ergens konden zien. Lag er iets op ons dak? Was er een dakgoot afgebroken (kon goed zijn want dat is onze volgende geldopslorpproject). Uiteindelijk vonden we niet wat mij uit mijn slaap had gerukt en mijn lief uit de zetel had doen springen van het verschot. Totdat ik de matras ophefte. “Lag die middenplank al op de grond?” Bleek dat ons bed was ingevallen. Er zijn slechts twee opmerkingen bij dit gebeuren:

1) Ik ben zo dik geworden dat ons bed inzakt

2) Ik slaap zo diep dat ik niet eens merk dat zoiets gebeurt

Om beide feiten kan ik alleen maar eens glimlachen.

december 30, 2014

2014 –> 2015

Mijn wordpresspunten arriveerden gisteren, net als bij de andere wordpressers veronderstel ik. Met 28 000 hits ben ik waarschijnlijk niet de eerste van de klas, maar ik maak ook bitter weinig reclame voor het bloggen, er zijn geen give-aways, de inhoud is geleuter en ik commentaar veel te weinig bij anderen. Maar ik blijf graag bij de essentie, het bloggen blijft iets van mij alleen en ik pas mij aan niemand aan. Dat maakt het net zo leuk om te doen. En of er nu 28 000 komen op een jaar of 28, daar ga ik mijn slaap niet voor laten. Ik laat bitter weinig slaap. Slaap is mijn vriend.

2014 was een jaar waarin ik 104 (met dit erbij 105) berichten postte.

In januari was het al meteen treuren wegens een aanval op ons kippenhok. De balans was niet te overschatten met drie doden en twee gechoqueerde baasjes.

In februari plogde ik voor de tweede keer. Mijn eerste gedacht bij het “ontstaan” (of eerder heruitvinden van iets dat eigenlijk al bestond) van plogs was:”oh leuk, tof om te doen”. Maar het blijkt veel meer werk dan gedacht. Vooral het onthouden dat je een foto “moet” trekken is het moeilijkste.

Maart was dan weer de maand waar ik de oude mensen in de GB vervloekte omdat ze mijn pedagogisch gezag ondermijnden. Fuckers. Tegelijkertijd laat WordPress ook weten dat ik dan mijn populairste bericht van 2014 heb geschreven. Ik begrijp niet wat er zo fantastisch aan is maar kom, het zal aan Ace of Base liggen zeker?

In april leerde ik een toffe peerdro kennen. Funny enough, toen ik gisteren mijn collect en go ging ophalen was hij het weer aan de collect en go-stand. Ik dacht “Pedro toch, je zou eens moeten weten!” maar ik zei “Merci en prettige feesten!” Hij gaf me wel gelijk toen ik zei dat ik geen côte d’or-chocolade wou kopen om in mijn chocoladefontein te gieten op oudejaarsavond. Ziet dat hij een toffe peer is hé.

In mei maakte Moederdag gevoelens los. Als tweede hoogtepunt deed ik iets wat ik niet veel doe: ik liet even het achterste van mijn tong zien door over mijn rolletjes te schrijven. Iets waar ik waarschijnlijk komend jaar deze periode evenveel problemen mee zal hebben.

Juni stond in het teken van opvoeden. Opvoeden en tegelijkertijd de muren oplopen en iets met achter behang plakken en van die dingen.

Juli ging opnieuw over ons huisdier. Jammergenoeg werd het wederom een afscheid.

Onze reis naar Oostenrijk was het hoogtepunt van augustus. Op mijn blog dan toch. Op persoonlijk vlak was het hoogtepunt echter veel intenser.

In september werd er nogmaals afscheid genomen van een trouwe vriend. Vreemd genoeg viel me dat ook zwaar, ondertussen ben ik al helemaal thuis in mijn nieuwe Yaris mèt radio die werkt en automatische deurvergrendeling. De autoradio in de oude Yaris werkte maar parttime. En hij deed het dan nog op zijn eigenzinnige manier. Hij stond op een bepaald volume en dat kon niet meer omhoog of naar omlaag. Te stil voor de autostrade en een tikkeltje te luid voor op de secundaire wegen. Of hij werkte die dag niet om dan ineens toch in gang te schieten, net op het moment dat je het het minste verwacht en daarbij bijna in een gracht rijdt van het verschot. Ik vermoed dat één of andere Pool zich er nu aan frustreert. Expect the unexpected!

Oktober werd de maand van de waarheid. Eindelijk mocht ik bloggen met inhoud. Baarmoederinhoud.

November werd man-te-paarden-maand. Mmm man-te-paarden.

En december werd jongetjesmaand. Blij om ondertussen te melden dat we wel degelijk tot een consensus zijn gekomen over een naam en dat het kind dus niet als X door het leven zal moeten gaan. Nuh, X is nog altijd beter dan niks.

Voor 2015 voorzie ik wederom geen geplande postjes maar ik vermoed dat het moederschapsbeschermingsverlof dat binnen drie weken start wel voor inspiratie zal zorgen en uiteraard de bevalling waarbij het kind vanzelf eruit zal kruipen. (Baha!) De prut die in mijn ogen zal zitten bij het opkweken van zo’n klein boeleke zal misschien voor een typefout of twee zorgen, trek het u niet aan, het komt allemaal in orde met mij.

En jij…wat ga jij doen in 2015?

december 26, 2014december 26, 2014

Make my wish come true-ueeee!

“Je hebt al keilang niet geblogd” zei mijn echtgenoot. Nee, in feite zei hij niet “keilang” want dat woord gebruikt hij niet, hij zei iets anders maar ik weet niet meer wat. Ik dacht “heih?” van de 17e, dat maakt 9 dagen. Waarvan ik er 6 fulltime heb gewerkt en twee gefeestdagt heb. Lijkt me wel te doen in feite. En dan nog!

We hadden het deze week nog over de ultieme kerstsong. Voor hem is dat dit:

Terwijl ik altijd, maar dan ook altijd zo luid mogelijk tracht mee te kwelen met dit:

Gelukkig hebben we geen rechtstreekse buren of ik moest mijn hoofd telkens onder een kerstmuts steken om het schaamrood te verbergen. Laat ons zeggen dat je zo’n song helemaal niet binnen de juiste toon kan zingen…zoals Mariah hier zelf maar eens bewijst in het filmpje!

Een overzichtje van de voorbije feestdagen kan niet ontbreken vermoed ik. Kerstavond vierden we met ons gezin thuis. Ik maakte gemarineerd varkenshaasje met krieltjes, gekarameliseerd witloof en prei. Klinkt goed vind ik. En het smaakte ook zo. (KVLV! Voor vrouwen…met vaart!)

Mijn zwangere schaduw (24 weken oftewel 5,5 maand voor degenen die niet in weken tellen aka al de andere mensen)

Kerstdag werden er memebezoekjes afgelegd. Met de nodige aperitief (plat water of koffie in mijn geval) en verse taart. ’s Avonds vierden we bij casa di mama met mijn broer en zijn vrouw, gelukkig dit jaar niet met effectief Casa Di Mama, zoals vorig jaar! Kerstdag is een feest van samen zijn en Jezeken in zijn kribbeke etc etc, maar er mogen toch ook echt wel geen pakjes ontbreken vind ik. Een kerstfeest zonder kerstpakjes vind ik maar niks.

Een goed keukenmes! Van The Naked Chef! Na jaren sukkelen met slechte messen ben ik blij om eindelijk eens over een goed mes te beschikken. En zo’n ding om het te slijpen. Er werd wel gelachen met mijn onhandigheid in combinatie met zo’n cadeau. Hopelijk heb ik volgend jaar nog al mijn vingers om mijn pakjes te openen! (en tegelijkertijd besef ik ook dat “The Naked Chef” – keukenmes – onhandigheid misschien ook geen zo’n evidente combinatie zou maken moest je het heel letterlijk nemen!)

Een Moleskine met een afbeelding van een cassette. Voor de youngsters onder jullie, toen we jullie leeftijd hadden was er maar dat om muziek te luisteren, nu lijkt dat echt démodé! En voor degenen die niet weten wat een Moleskine is: een schriftje voor mensen die er veel geld voor over hebben!

Ons moeder kon het niet laten en kocht kerstsokjes voor de baby. Gelukkig kan het rond Pasen -als hij geboren wordt- nog steeds sneeuwen en zullen sneeuwpoppen misschien niet zo eigenaardig lijken. Toch dikke merci!

We krasten en krasten en krasten. Ik had nog één rendiertje te kort voor de 250 000 euro, en nog een sneeuwmannetje voor de 1000 euro, en nog….etc etc. Uiteindelijk won ik niets….maar spannend was het wel!

Wie krijgt er nu een ananas cadeau? Ik, al was het een overschot en geen kerstgeschenk. Desalniettemin gaat hij met oudejaarsavond onder de chocoladefontein! Oh yes!

Prettige feesten iedereen! En bedankt voor het talrijk lezen en commentaren plaatsen! Vind ik heeel leuk!

december 17, 2014

Met tijd, boterhammen en een beetje geld…

Oranje snot. Gecombineerd met onflatterende “vuile” kleren (lees: te groot, in verfplekken en meestal van één of ander verschoten sportmerk) en je hebt de perfecte mix voor een weekje verbouwen. In het voorjaar van 2013 was dit vijf maanden aan een stuk onze outfit van de dag, na twee jaar doen we nu verder met “den boven”. De zolderruimte wordt omgebouwd van “stoffige dumpplaats voor alles wat elders geen plaats heeft” tot twee slaapkamers inclusief ingebouwde kasten. In tegenstelling tot de vorige keer kan ik deze keer niet zo heel veel meehelpen. Zo vijf maanden zwanger, dat lijkt met niet meer zo ideaal om nog met gyproc, emmers chape of afgebroken kasten te zeulen, maar ik help waar ik kan.

Yey! Stofzuigen! De volledige vloer was tot voor deze morgen bedekt met oranje baksteenstof. Gelukkig kan ik zoiets wel doen want er kruipt toch wel serieus veel tijd in zo’n prutswerk.

We kozen er twee jaar geleden al voor om de ramen te vernieuwen, vorig jaar om te isoleren. Vorige maand kwamen de veluxen er nog eens bij, elektriciteit en verwarming werden klaargelegd en zaterdag gaan ze “chappen”. Ik kan me er nog geen concreet beeld van vormen maar ik ben wel heel blij dat Ilja niet meer in onze “voorplekke” zal moeten slapen en dat we daar eindelijk speelgoed/bureau/kasten gaan kunnen zetten. Ooit komt het hier allemaal nog goed….beetje met een keer.

december 16, 2014

boy oh boy (gelukkig mag ik nog vier maand twijfelen!)

Knal op de lens zat hij. Met zijn mannelijkheid volledig tentoongesteld op de echo. Net als zijn broer indertijd. Dat het dus een jongetje wordt/is, ons tweede kindje. Ik dacht dat ik er meer moeite mee ging hebben maar ik ben zo blij dat alles goed gaat met onze baby, dat hij goed groeit en dat de dokter steeds “perfect” kan zeggen. Dan ga je drie mannen in je kot hebben, zegt mijn liefste. Inderdaad. Hoewel Ilja al de hele zwangerschap beweert dat hij een zusje zal krijgen had hij er weinig moeite mee om die klik te maken. En dat brengt ons back to square one. Een naam zoeken….En neen, het wordt nog steeds geen Paul. Als het van zijn broer afhangt heet hij “Tali”. Ok, definitly back to square one dus….

december 9, 2014

Crapcorn

Er breekt al eens iets de laatste weken. Of het valt en breekt net niet. In de voorbije maand droeg ik al vier glazen, een bord en een tas naar de “bak die ooit eens naar het containerpark moet”. Die irritante bak die altijd vol blijkt te zijn en nooit eens netjes leeg en uitgekuist. Sommigen wijten het aan mijn zwangerschap, mij lijkt het eerder een zwakkere periode in mijn algehele clumsiness. In het passeren bij de groenten en fruit bij SPAR gisteren kwam ik het rek met de popcornmaïs tegen. Mmmm popcorn waarop er tegelijkertijd zo’n zak maïs in mijn winkelmandje verdween. Het was zo’n trekmandje met wieltjes, ik vind dat altijd iets Benidorm bastards hebben. Dat ik de hendel van het karretje uit mijn hand liet schieten en daarna een zak bloem en drie stalen prei mocht oprapen hoort misschien ook bij dit verhaal. Even later aan de kassa ging het echter gigantisch fout. Een zak maïs, tel er onhandigheid bij en veel lucht in de befaamde zak. POEF! Het ding vloog naast de band in plaats van erop uiteraard. Resultaat: maïs all over the place. Shit! De kassadame gaf me een plastic zakje om het gescheurde zakje maïs in op te bergen, gelukkig zat er nog 3/4e in de zak en was slechts 1/4e voor de kippen. Ik bond het plastic zakje met de gescheurde zak maïs extra goed dicht zodat we niet nogmaals een farce zouden tegenkomen (zover ben ik ondertussen wel al!). Ze kwam me helpen om de uitgestrooide boel op te ruimen. Na het debacle scant ze verder mijn artikelen, onder andere de plastic zak met de gescheurde zak maïs in….Ik wou zeggen dat ik dat eigenlijk niet meer moest hebben zo’n zak waar maar 3/4e meer inzat, maar ik durfde niet. Tenslotte was het wel mijn eigen domme fout. Soit. Ik maakte er geen spel van en nam me voor om alsnog popcorn te maken thuis. Misschien was ik daar beter gestopt met denken aan popcorn want ook thuis leek het helemaal niet zo vlot te verlopen. Eens in de pot pofte de popcorn weinig tot niet, hij begon echter wel enorm te roken, zo fel dat mijn dampkap het niet meer kon bokken. Bij een check onder het deksel bleek ik vooral rook/zwart/stank te zien en ruiken. Ik zette de pot buiten waar hij nog zeker 10 minuten heeft staan uitroken. Ik had beter eerst eens opgezocht hoe ik op een goeie manier popcorn maak want: Piet weet het altijd beter!

Waarom zoek ik zo’n dingen ook altijd op nadat ik er een farce mee tegenkwam?

En bestaan er eigenlijk ook filmpjes over hoe je een zak maïs ongeschonden uit een winkel krijgt?

december 7, 2014december 7, 2014

PLOG#4

Zaterdag 6 december. Voor ons een dag als een ander, want Sinterklaas komt hier niet. Al was het wel een beetje een Lucky day:

Er werd niemand wakker in huis tot 8u08! Het is onvoorstelbaar laat voor mij. En mijn microgolf heeft precies eens een wreefke nodig…

Zo zie ik er ’s morgens uit. Zoals overdag een beetje maar dan met vettiger haar en nog prut in de ogen.

Builemans is ook wakker en showt zijn beertje voor de foto.

We doen van healthy breakfast. Niet omdat we dat willen, maar omdat zowat alles in huis op is, inclusief het brood en de cornflakes. Gelukkig was er nog platte kaas en fruit.

Ohja, er is nog een wafel over van gisteren. Ik laat hem wijselijk aan de kant liggen, de wafels van Jeroen Meus zijn eerder aan de heavy kant. Niettegenstaande is de doos waar er vrijdag nog 10 in zaten blijkbaar al enorm geslonken. (en neen, ik moet niet doen alsof ik van niets weet….)

Ik verzorg de buil op mijn zoons’ voorhoofd. Hij was gevallen op de speelplaats maar meer dan dat weet ik er ook niet van. Als ik achteraf de foto bekijk krijg ik een complex over mijn vingers.

In het passeren zie ik de lodger voor broer of zus in spé liggen. Bij het zoeken naar kerstversiering bleek ik nog twee zo’n wikkeldoeken te bezitten. Ze zouden dit moeten maken voor volwassenen, zo cosy.

Ik besluit om de ontbijttafel meteen in de afwasmachine te proppen en zie dat die nog niet geledigd is. Bummer.

Gelukkig dril ik mijn mannenvolk goed en krijg ik hulp bij het uitladen. Zijn taak is vooral de rommelschuif aanvullen met alles wat nergens anders een plaatsje heeft.

Na onze gezamenlijk douche drop ik mijn kind in de zetel met zijn kleren en de boodschap om ze aan te trekken. Ondertussen doe ik rustig verder met mijn bezigheden…

Courgette/wortel/gehakt-schotel maken…

De dagelijkse stofzuigtoer…

Ondertussen zie ik in het passeren dit…Ik merk fijntjes op dat hij zijn t-shirt nog vergeten is en lach in mijn binnenste. De buil is er tenminste wel door verstopt.

Met de overschot van de groenten maak ik soep. Mijn lief laat ondertussen weten dat we onze kerstboom mogen gaan kiezen bij de buurman met de dansende radio. Hij kweekt er in zijn tuin. Alles gaat ineens in stroomversnelling, want een kerstboom kiezen, dat stond al de hele week op mijn verlanglijstje.

Kind blijkt ineens klaar te zijn met het aankleden. We vertellen er maar niet bij dat hij er ongeveer een uur over gedaan heeft omdat halfnaakt spelen met je kleren nu éénmaal ook een bezigheid is. Het regent dikke druppels, geen vrees: Micky is er om dat allemaal op te vangen.

Achteraf ziet dat er ongeveer zo uit! Er is echter geen tijd om te versieren, de middagdutjes lonken.

We vertrekken naar Albert Heyn. Er was namelijk niets meer in huis, remember? Waarom de AH? We weten het eigenlijk niet, we hadden daar gewoon even zin in. Anti-slaap-mans is ook mee.

Bij het terugkeren is het ineens nacht. Of is het 17u30 en lijkt het nacht althans.

Neen, dit zijn niet de boodschappen van de dag. Zo erg was het nu ook weer niet. Het zijn prijzenpakketjes voor de quiz die we ’s avonds organiseren met de Gezinsbond.

20u start het. Sshhttt….hier wordt duchtig nagedacht. Ik serveer vooral veel Omers en schrik van de populariteit van dit biertje.

Om 23u30 verlaat ik het werkschip en ga slapen nog voor ik de eindstand weet. Mijn collegaatjes ronden het af.

Ik vergeet uiteraard om een foto te nemen….maar als avondritueel ga ik toch nog even liggen lezen in dit boek:

Slaapwel hé…

december 4, 2014

Kerststukjesnostalgie

Het was vorig jaar deze periode dat het minder begon te gaan. Tijdens het maken van de grafstukjes begin november begon haar lichaam te staken. Op je 96 lijkt me dat helemaal niet zo bijster vreemd, dat je lichaam er ineens genoeg van heeft. Stel je maar eens in de plaats, bijna 100 jaar elke dag op gang komen, zonder tegenpruttelen, en wij maar klagen dat we tot ons 67 moeten werken. Het ging slecht, het ging slechter, het ging bijna dramatisch…De dokter zei “nog enkele weken, misschien maanden”. Een jaar later doen we dit:

“Meme, ik kom schooien, kan ik gerief voor kerststukjes lenen om op het werk er enkele te maken?”

“Joaj, ba joaj (als in “ja hoor”). In ’t kot ollachter, en in de kelder en kikt nog e kir in ’t velokot.”

” ’t Is goed, ik ga wel kijken, blijf maar binnen, ziet daj een toppeer maakt. (een val).”

“En je peist gie zeker dak ik nie kun’n goan?”

Ik vertelde er maar niet bij dat we vorig jaar na nieuwjaar haar bijna naar toilet moesten dragen, dat we enkele keren met een hele bende aan haar bed stonden “want het was voor ieder moment”. Ik dacht terug aan het feit dat er elke avond iemand bij haar sliep, soms waren we met twee omdat het zo inspannend was. Neen, ik trappelde achter, op zoek naar kerstgerief. En ik trappelde naar de kelder waar ze wijselijk boven bleef staan, wijzend met haar stok “en in die doze, kikt doa ne kjir“. Ik zei niets en vroeg haar mening over welke takken ik het beste uit haar hof kon plukken en of ik die eerst moest drogen (“ba neen, dat droogt zichzelf”).

Ik bedankte haar, ging naar het werk en maakte kerststukjes “meme-style”.

Ze zijn iets bombastischer uitgevallen, maar voor een eerste keer zijn ze relatief gelijkaardig aan die van meme. Al zijn die van meme slechts een herinnering meer…kerststukjes maken, dat kan ze echter niet meer…

december 2, 2014

Hard geklopt – Zacht geklopt

En hoe is het met de buik? Wordt veel gevraagd de laatste tijd. Dik. En rond. En er wordt al eens aan de wand geklopt. En soms pijnlijk want het kind lijkt soms op twee dagen tijd ineens meer plaats te vragen. Ik heb soms het gevoel dat mijn lichaam niet goed mee kan. Alle kilo’s die ik er het voorbije jaar mooi afkreeg zijn alweer talrijk aanwezig, maar aan de andere kant hoef ik niet te klagen. Mits voldoende rust kan ik blijven werken en de dingen blijven doen die ik graag wil doen. In powernaps ben ik nog beter geworden de laatste maanden. Soms doe ik een tukje van 20 minuten en kan ik er weer helemaal tegenaan. Voor twee uren dan toch, want dan ben ik alweer moe. Cliché cliché, maar het hoort er allemaal bij. Voor de rest hebben we nog maar weinig voorbereidingen getroffen laat staan beslissingen genomen. Zoals “doen we een babyborrel of hebben we daar geen zin in” of “hmm, hoe gaan we het kind zonder voorlopig geslacht noemen” (nog steeds een moeilijke kwestie). Wie als meter en peter wordt gevraagd, dat is besloten, maar de gekozenen in kwestie zijn nog niet op de hoogte. Wat ik me wel afvraag: waarom willen mensen ineens allemaal ongevraagd hun horrorbevallingsverhalen vertellen? “Die van mij was veel te vroeg” “Die van mij was spoedkeizersnede” “Die van mij is 10 dagen overtijd gegaan” “De mijne woog 5 kg en scheurde mij volledig open”. Great. Ik doe als vier jaar geleden en staar iedereen het zwijgen op.

Wat ook opvalt: de mensen die nog twijfelden of ik al dan niet zwanger ben, die durven nu eindelijk zeggen “ah, mag ik proficiat zeggen?” Het zou precies eigenaardig zijn moest ik ineens zo’n buik krijgen van dikkigheid.

Op het werk werd positief gereageerd door de bewoners met typische en atypische vragen:

“Heb je dan ook zo’n rare broek aan?” Ja en ik heb er een hele warme buik door.

“Hoelang ben je nu al zwanger? Drie weken?” Doe er maar 17 bij.

“Slaapt de baby nu?” Kweenie vraag het eens. “Elaba! Slaap je?” Geen reactie “Slaapwel hé”

“Wie is de papa? Is dat je man?” “Is je man blij?” Ja, alléé ik hoop het toch.(dat hij blij is, dat hij de vader is kan alleen hij hopen 🙂 )