Liese

Page 76 of 117

januari 21, 2015

Gewoon doodgewoon

Ohja, ik las het artikel van Kelly ook in DS Magazine. En Linde dat is er toch echt een doodgewone, net als wij allemaal hé. Zoals dit:

* Al superlang niet beseffen waarvoor bepaalde afkortingen staan en ze dan ineens wel te weten komen. Zo ga ik tanken in Q8 (Koeweit) of draag ik al jaren een afgesleten t-shirt van IATA (I Am The Avalanche) om in te slapen.

* Een verse pot choco openen, eerst “tjik” door dat papiertje prikken en daarna smeren voor zot met die heerlijke geur!

* Zo eens in de zoveel tijd over een leeg wasrek beschikken. Zo ééntje dat je kan opplooien en aan de kant zetten. Omdat alles van was gedaan is! Gewoonweg daarom hé.

* Het is te lang geleden, maar met katjoe botten door plassen wandelen zonder dat je moet nadenken over het effect daarvan op je schoenen.

* Mensen ontmoeten die je op een simpele manier zoveel kunnen bijleren over dingen die je anders totaal niet zouden interesseren.

* Naar Wittekerke kijken ’s middags en beseffen dat de tand des tijds ook voor acteurs zijn sporen nalaat. I mean Max? Sneyers daarentegen is er altijd maar beter en beter gaan uitzien.

* Iemand die je iets over vroeger vertelt dat je samen hebt meegemaakt, blijkt dat je het helemaal was vergeten en het tegelijkertijd helemaal terugkomt!

* In dezelfde categorie: iemand waarvan je het bestaan compleet was vergeten die je ineens goeiendag zegt in een winkel. En meteen weten wie het is!

* Nog in dezelfde categorie: iemand die je al heel lang kent die ineens een detail over jou vertelt dat je compleet was vergeten….als in “jij had blauwe schoenen met een wit lijntje op”. Mo wuk? Inderdaad!

* Een poes zien die er compleet hetzelfde uitziet als diegene die je enkele maanden geleden hebt begraven. Flashback naar een prachtig dier!

* De flitswagen passeren aan de correcte snelheid.

* Beseffen dat “Groene Stroom” niet alleen iets is waarbij je meer milieuvriendelijk met energie omspringt maar ook voor een zalig doorrijdgevoel in het verkeer zorgt. Als je de aangegeven snelheid volgt tenminste…

* Benamingen zoals “fluisterasfalt”, “holderdebolder” of “hout sprokkelen”.

* Tijd over hebben wanneer het een machtig liedje is op de radio en je nog net iets langer in je auto kan blijven zitten tot het gedaan is. Want je bent lekker te vroeg!

* Close-ups van speelgoedmannekes en acties zoals “Dinovember”.

Ik denk dat ik nog eindeloos kan doorgaan….

januari 20, 2015

Gow Piwantje, kom ier!

Ik voelde mij de slechtst mogelijk moeder ever toen ik enkele weken mijn zoon aan de schoolpoort afzette. Het was lichtjes aan het vriezen, hij was ingepakt van boven tot beneden, een klein duwtje ging volstaan om hem omver te laten vallen zodat hij niet meer zelfstandig zou kunnen rechtstaan, zo sumoworsteldik was hij gekleed. Bij de afscheidskus zei hij: “Mama, ik heb zo koud aan mijn handen!” Mijn hart brak, alles was voorzien van kop tot teen, behalve zijn handen. Ik wreef ze warm en raadde hem aan om zijn handen in zijn zakken te stoppen want zomaar even een stel wantjes tevoorschijn toveren bleek niet in mijn moederoptiepakket te zitten. Hij leek tevreden met de tip en ik riep hem nog bezorgd na “niet lopen met je handen in je zakken hé, je bent al een stuk tand kwijt!” waarop hij gehoorzaam zijn pas minderde. Ik kocht diezelfde ochtend nog een stel handschoenen voor hem uit de ski-collectie van den aldi. Dat mijn zoon koud ging lijden zeker, we gingen dat nog een keer zien! De hele dag dacht ik “och hère dat kind, dat gaat koude handen hebben hé”, toch was ik blij om hem om 16u af te halen met gloeiend warme handjes, vermoedelijk stond de chauffage in de klas voldoende op om hem goed warm te houden. Niettemin was hij in de wolken met zijn set nieuwe handschoenen. Alleen waren ze precies een beetje groot. Het is niet simpel om kinderhandjes te bedekken met handschoenen die

groot genoeg zijn
niet te groot zijn
niet te ongemakkelijk blijken
niet te los hangen
niet te nauw zijn
voldoende afsluiten
niet teveel afsluiten

plus: ze moeten ze dan nog eens zelfstandig kunnen aandoen. Ik vraag me ook af wat er voor 3,5-jarigen het beste is: handschoenen of wantjes. Wantjes lijken mij iets gemakkelijker qua zelfstandigheid en het probleem van twee vingers in één vingertop is ook opgelost, maar handschoenen lijken meer comfort te bieden. En dan heb je nog die fameuze wantjes met zo’n touw erin verwerkt, dat je door de mouwen van de jas moet steken. Allemaal goed en wel, maar wat als je semi-zelfstandig kind daardoor minder vlot zijn eigen jas kan aantrekken of elke dag gefrustreerd in de knoei geraakt met zo’n touw?

Laatst waren we ook -West-Vlamingen onder elkaar- bezig over de benaming “wantjes” en “handschoenen”. Als West-Vlaamse zeg ik vaak “piwantjes” tegen wantjes. Maar ik heb geen flauw benul vanwaar die uitspraak komt!? Pi-Wantjes? Pea-wantjes? P-wantjes? Pee-wantjes???

(en ben ik de enige die “Piwant” nu wel eens een geweldige huisdierennaam vindt?)

januari 12, 2015

en voor mij uitstaren met een leuk muziekje op de achtergrond….zeker niet te vergeten!

Nog een week en een dag werken en dan start mijn zwangerschapsverlof. Heih? Nu al? Ja, in de sociale sector (afhankelijk van de voorziening waar je werkt) stoppen opvoedsters over het algemeen enkele maanden op voorhand met werken. In mijn geval, op mijn 6 maanden zwangerschap. Er liggen dus 3 maanden thuiszitten voor mij. Uiteraard gaan die voorbij vliegen al denk ik soms wel eens “wat ga ik allemaal doen in die tijd?”. En dan denk ik: ik ga er eens over nadenken als ik tijd heb. Maar hier en daar sijpelen er toch al ideeën binnen. En niet te vergeten, er is ook nog een eerstekleuterklasser die dagelijks van en naar school moet gebracht worden. LJ zou het wel weten denk ik, die had waarschijnlijk al maanden op voorhand allerlei te-bereiken-lijstjes opgesteld, het praktisch brein van blogland!

–> Dingen voor de baby

Geboortekaartje ontwerpen
Lijst maken van wie er ééntje zal ontvangen en daarbij genadeloos schrappen en liefdevol toevoegen indien nodig!
Die suikertest gaan doen!
Kraamgeld aanvragen
Nadenken over geboorteattenties (ik noem ze niet graag doopsuikers, want van dopen ben ik geen fan)
Kleertjes van de zolder halen en eens goed bekijken wat ik ga gebruiken en wat niet
Babymateriaal overal rond gaan terugsprokkelen, er is al een deel uitgeleend materiaal teruggekeerd, maar ik heb nog niet alles.
Beslissen of we nu een babyborreltoestand gaan organiseren of niet en al dan niet regelingen daarvoor treffen.
Bevallingsgyneacoloog kiezen (een heel verhaal, later misschien eens, of ook niet…)

–> Dingen in huis

Boven en in “het achterkot” de deuren en sjambrangs ontvetten – afschuren – primeren – schilderen, daarbij hopen dat ik nog in mijn schilderkleren pas.
“Enduiren” in de nieuwe kamers
De kamers inrichten, daarbij sleep- en sleurwerk uit handen delegeren
De garage uitmesten, idem in verband met sleep- en sleurwerk

–> Sociale gebeurtenissen

Naar de kapper: dringend! Grey-alert! Neen Dr. McDreamy heeft er niets mee te maken jammergenoeg.
Naar de pedicure en mijn wenkbrauwen laten trekken.
Afspreken met enkele vrienden die ik nog wil zien voor de bevalling. Stuk of vijf dates te plannen dus, als je je aangesproken voelt: mail even vlug!

–> Try-outs doen waar ik anders geen tijd voor maak

Verse eclairs maken (recepten zijn welkom!)
De recepten in mijn receptenmap proberen

–> Tijdrovende activiteiten inplannen

Puzzelen
Mij door mijn stapel Knacks en Focus Knacks worstelen
Onze trouwfoto’s verder inplakken (we zijn vijf jaar getrouwd dit jaar….het wordt wel eens tijd hé)

–> Dagelijkse activiteiten

Met Ilja bezig zijn
Middagdutje doen
Lezen
Eten maken voor mijn mènage
Opruimen? Poetsen? Ramen wassen?
Winkelen
Blogs lezen
Blogs schrijven
Rusten (want daar dient zwangerschapsverlof toch voor in de eerste plaats)

Voila, ik voel me al een stuk lichter nu ik een deel van die dingen heb neergetypt, de helft van het werk is al gedaan, nu kan ik weer een week niksen alvorens in gank te schieten!

januari 9, 2015

of bolerootjes! Om alles bovenaan nog eens extra in de verf te zetten!

Ik ben zo niet het type dat heel veel om mode en mooie kleren geeft. Ik probeer netjes voor de dag te komen, maar je moet ook niet teveel franjes en fietjefak aan mij verwachten. Een jeans, een top en een trui voldoen om te werken en als ik uitga dan draag ik graag een kleedje met een paar botjes. Ik kan ook geen geld uitgeven aan kleren, als ik al eens iets geweldig prachtig vind dan kost het een halve maandloon en neen, dat heb ik er niet voor over of dat kom ik niet eens over om het uit te geven. Misschien zou het helemaal anders zijn moest ik geld als slijk verdienen en alles kon kopen wat ik wou, maar hey, het is zo niet en so be it. Na een vruchteloze zwangerschapskledij-shoppingtrip in Gent had ik de moed even verloren. Als ik dan al iets vond in een winkel dan was het ofwel 70 euro voor een topje ofwel een goedkope tent. Een goedkope geruite tent. Of een goedkope geruite tent met een opening om borstvoeding te geven. Of het moest zeker duidelijk voor een zwangere vrouw zijn want er staan uiteraard babyvoetjes op of van die domme teksten zoals “mommy to be”. Ja hallo zeg, sorry als jij dat graag ziet, maar ik vind dat affreus. Het is niet omdat ik frontaal verdik dat ik daarom geen gewone vrouw meer ben. Er hangen ook altijd overdadig veel linten aan zwangerschapskledij. Om de tent extra goed dicht te snoeren vermoed ik. De voorbije week toen ik mijn dagelijkse stofzuigbeurt deed was er zo’n lintje van een drogend kledingstuk in mijn dyson gedraaid. Resultaat: helemaal uitgerokken toen ik het uit de stofzuigerkop moest sleuren. Uiteindelijk vond ik in Prémaman deze week nog enkele leuke topjes en kon ik nog een jeans en een zwarte broek (Noppies en Esprit Maternity) op de kop tikken in een uitverkoop. Jawel, ik heb vriendinnen en schoonzussen die hun zwangerschapskledij aan mij hebben geleend. Maar een broek moet echt goed passen, want iets ambetanter dan een zwangerschapsbroek is een zwangerschapsbroek die te groot is. Die van je kont slobbert en waar je de hele tijd moet lopen aan sleuren om hem goed te krijgen. Ook een zwangerschapsbroek die je niet over je knieën krijgt is niet bevorderlijk voor je zelfvertrouwen. Na de bevalling en de bijhorende maanden waarin het dragen van een gewone broek een illusie is gaat heel deze zwangerschapskledijboel de brandstapel op. Of iets minder drastisch misschien: op kapaza. Of misschien moet je dan maar heel vlug zwanger worden en kun je het allemaal van mij erven in ruil voor een oppasbeurt.

Niettemin ben ik heel blij met mijn 26-wekenbuikje en het stampende kereltje binnenin.

januari 4, 2015

Strange entity

Mijn echtgenoot verklaarde mij net niet zot toen ik zei dat ik de eerste dag van de solden naar Gent ging. Hij dacht het misschien wel bij zichzelf en terecht, want de regen viel met bakken uit de lucht, gelukkig beschik ik over een goeie winterjas die nog dicht kan vooraan. Om 10u25 begonnen we eraan. Vreemd genoeg: geen rijen aan de kassa’s, er moest niet op koppen worden gelopen, er was geen file om op de ondergrondse parkeergarage te staan, we moesten zelfs niet slalommen tussen het volk. Het was verdacht kalm voor een zaterdag in de winkelstraat. We speelden slim (zonder dat we het doorhadden, maar soms zijn wij gewoon slim van onszelf, hah!) en gingen om 11u40 al een tafeltje gaan bezetten in een bistro vlakbij de handelsbeurs. Als enige in het plekje zagen we na een kwartier de hele eetzaal vollopen. Een biobroodje later (we so healthy….nee het klonk gewoon lekker op de kaart) was het tijd om verder te shoppen. Voor mijn compagnons was het net iets aangenamer shoppen, zwangerschapskledij is echter niet zo hip en blijkbaar niet zo vlot te vinden in de Veldstraat. In de H&M zelfs geen te vinden (“Daarvoor moet u in ons filiaal in Lochristi zijn mevrouw” ahja, verban mij maar van de winkelstraat, ik ben niet hip genoeg!) De volgende soldenperiode doe ik weer lustig mee met het passen en twijfelen. Mijn buit is echter niet zo spectaculair maar ik ben toch heel tevreden:

Bovenaan van links naar rechts: een pyjama voor de stamper, twee truitjes voor de pratelaar (het andere heeft hij al aan)

Onderaan: Boxershorts en onderlijfjes van Petit Bateau, een jeansbroek voor de miniman van het failliete doch degelijke Mexx. De cd van Oscar And The Wolf kocht ik vrijdag al maar of 15 euro nu bepaald solden zijn, ik denk het niet.

Ik was toch enorm tevreden van mijn shoppingspree, vooral de Petit Bateau’s vind ik geweldig, ook al omdat ik weet dat ze na Ilja nog een tweede leventje gaan kunnen verrijken. Merken koop ik altijd in de solden, ik kan er anders geen geld aan geven. Je kan er niet onderuit: er is een kwaliteitsverschil bij merken.

Bij thuiskomst vielen mijn ogen net niet toe maar dat deden ze twee uur later wel in de zetel. Ik besloot alleen naar boven te gaan terwijl mijn lief naar schieten en poefen keek (Band of Brothers). Na een kwartiertje lezen (“Vergeef ons” van A.M. Homes) ging ik in een geweldig diepe soldenslaap om er anderhalf uur later weer uit gekatapulteerd te worden. Bijna letterlijk al had ik dat toen nog niet door. “Iets” was gevallen maar ik wist niet wat. Mijn echtgenoot riep aan de trap beneden “ben jij dat?” Ik had het dus niet gedroomd. Neeneen, ik was het niet, hier is niets aan de hand, het is misschien in de kamers in opbouw? Was er een lamp gevallen of misschien een gyprocplaat naar beneden gedonderd? Het klonk alleszins als zoiets. Een volledige zaklampcheckup later waren we nog niets wijzer. Het had geklonken alsof iets zichzelf had ontmanteld zonder dat we het ergens konden zien. Lag er iets op ons dak? Was er een dakgoot afgebroken (kon goed zijn want dat is onze volgende geldopslorpproject). Uiteindelijk vonden we niet wat mij uit mijn slaap had gerukt en mijn lief uit de zetel had doen springen van het verschot. Totdat ik de matras ophefte. “Lag die middenplank al op de grond?” Bleek dat ons bed was ingevallen. Er zijn slechts twee opmerkingen bij dit gebeuren:

1) Ik ben zo dik geworden dat ons bed inzakt

2) Ik slaap zo diep dat ik niet eens merk dat zoiets gebeurt

Om beide feiten kan ik alleen maar eens glimlachen.

december 30, 2014

2014 –> 2015

Mijn wordpresspunten arriveerden gisteren, net als bij de andere wordpressers veronderstel ik. Met 28 000 hits ben ik waarschijnlijk niet de eerste van de klas, maar ik maak ook bitter weinig reclame voor het bloggen, er zijn geen give-aways, de inhoud is geleuter en ik commentaar veel te weinig bij anderen. Maar ik blijf graag bij de essentie, het bloggen blijft iets van mij alleen en ik pas mij aan niemand aan. Dat maakt het net zo leuk om te doen. En of er nu 28 000 komen op een jaar of 28, daar ga ik mijn slaap niet voor laten. Ik laat bitter weinig slaap. Slaap is mijn vriend.

2014 was een jaar waarin ik 104 (met dit erbij 105) berichten postte.

In januari was het al meteen treuren wegens een aanval op ons kippenhok. De balans was niet te overschatten met drie doden en twee gechoqueerde baasjes.

In februari plogde ik voor de tweede keer. Mijn eerste gedacht bij het “ontstaan” (of eerder heruitvinden van iets dat eigenlijk al bestond) van plogs was:”oh leuk, tof om te doen”. Maar het blijkt veel meer werk dan gedacht. Vooral het onthouden dat je een foto “moet” trekken is het moeilijkste.

Maart was dan weer de maand waar ik de oude mensen in de GB vervloekte omdat ze mijn pedagogisch gezag ondermijnden. Fuckers. Tegelijkertijd laat WordPress ook weten dat ik dan mijn populairste bericht van 2014 heb geschreven. Ik begrijp niet wat er zo fantastisch aan is maar kom, het zal aan Ace of Base liggen zeker?

In april leerde ik een toffe peerdro kennen. Funny enough, toen ik gisteren mijn collect en go ging ophalen was hij het weer aan de collect en go-stand. Ik dacht “Pedro toch, je zou eens moeten weten!” maar ik zei “Merci en prettige feesten!” Hij gaf me wel gelijk toen ik zei dat ik geen côte d’or-chocolade wou kopen om in mijn chocoladefontein te gieten op oudejaarsavond. Ziet dat hij een toffe peer is hé.

In mei maakte Moederdag gevoelens los. Als tweede hoogtepunt deed ik iets wat ik niet veel doe: ik liet even het achterste van mijn tong zien door over mijn rolletjes te schrijven. Iets waar ik waarschijnlijk komend jaar deze periode evenveel problemen mee zal hebben.

Juni stond in het teken van opvoeden. Opvoeden en tegelijkertijd de muren oplopen en iets met achter behang plakken en van die dingen.

Juli ging opnieuw over ons huisdier. Jammergenoeg werd het wederom een afscheid.

Onze reis naar Oostenrijk was het hoogtepunt van augustus. Op mijn blog dan toch. Op persoonlijk vlak was het hoogtepunt echter veel intenser.

In september werd er nogmaals afscheid genomen van een trouwe vriend. Vreemd genoeg viel me dat ook zwaar, ondertussen ben ik al helemaal thuis in mijn nieuwe Yaris mèt radio die werkt en automatische deurvergrendeling. De autoradio in de oude Yaris werkte maar parttime. En hij deed het dan nog op zijn eigenzinnige manier. Hij stond op een bepaald volume en dat kon niet meer omhoog of naar omlaag. Te stil voor de autostrade en een tikkeltje te luid voor op de secundaire wegen. Of hij werkte die dag niet om dan ineens toch in gang te schieten, net op het moment dat je het het minste verwacht en daarbij bijna in een gracht rijdt van het verschot. Ik vermoed dat één of andere Pool zich er nu aan frustreert. Expect the unexpected!

Oktober werd de maand van de waarheid. Eindelijk mocht ik bloggen met inhoud. Baarmoederinhoud.

November werd man-te-paarden-maand. Mmm man-te-paarden.

En december werd jongetjesmaand. Blij om ondertussen te melden dat we wel degelijk tot een consensus zijn gekomen over een naam en dat het kind dus niet als X door het leven zal moeten gaan. Nuh, X is nog altijd beter dan niks.

Voor 2015 voorzie ik wederom geen geplande postjes maar ik vermoed dat het moederschapsbeschermingsverlof dat binnen drie weken start wel voor inspiratie zal zorgen en uiteraard de bevalling waarbij het kind vanzelf eruit zal kruipen. (Baha!) De prut die in mijn ogen zal zitten bij het opkweken van zo’n klein boeleke zal misschien voor een typefout of twee zorgen, trek het u niet aan, het komt allemaal in orde met mij.

En jij…wat ga jij doen in 2015?

december 26, 2014december 26, 2014

Make my wish come true-ueeee!

“Je hebt al keilang niet geblogd” zei mijn echtgenoot. Nee, in feite zei hij niet “keilang” want dat woord gebruikt hij niet, hij zei iets anders maar ik weet niet meer wat. Ik dacht “heih?” van de 17e, dat maakt 9 dagen. Waarvan ik er 6 fulltime heb gewerkt en twee gefeestdagt heb. Lijkt me wel te doen in feite. En dan nog!

We hadden het deze week nog over de ultieme kerstsong. Voor hem is dat dit:

Terwijl ik altijd, maar dan ook altijd zo luid mogelijk tracht mee te kwelen met dit:

Gelukkig hebben we geen rechtstreekse buren of ik moest mijn hoofd telkens onder een kerstmuts steken om het schaamrood te verbergen. Laat ons zeggen dat je zo’n song helemaal niet binnen de juiste toon kan zingen…zoals Mariah hier zelf maar eens bewijst in het filmpje!

Een overzichtje van de voorbije feestdagen kan niet ontbreken vermoed ik. Kerstavond vierden we met ons gezin thuis. Ik maakte gemarineerd varkenshaasje met krieltjes, gekarameliseerd witloof en prei. Klinkt goed vind ik. En het smaakte ook zo. (KVLV! Voor vrouwen…met vaart!)

Mijn zwangere schaduw (24 weken oftewel 5,5 maand voor degenen die niet in weken tellen aka al de andere mensen)

Kerstdag werden er memebezoekjes afgelegd. Met de nodige aperitief (plat water of koffie in mijn geval) en verse taart. ’s Avonds vierden we bij casa di mama met mijn broer en zijn vrouw, gelukkig dit jaar niet met effectief Casa Di Mama, zoals vorig jaar! Kerstdag is een feest van samen zijn en Jezeken in zijn kribbeke etc etc, maar er mogen toch ook echt wel geen pakjes ontbreken vind ik. Een kerstfeest zonder kerstpakjes vind ik maar niks.

Een goed keukenmes! Van The Naked Chef! Na jaren sukkelen met slechte messen ben ik blij om eindelijk eens over een goed mes te beschikken. En zo’n ding om het te slijpen. Er werd wel gelachen met mijn onhandigheid in combinatie met zo’n cadeau. Hopelijk heb ik volgend jaar nog al mijn vingers om mijn pakjes te openen! (en tegelijkertijd besef ik ook dat “The Naked Chef” – keukenmes – onhandigheid misschien ook geen zo’n evidente combinatie zou maken moest je het heel letterlijk nemen!)

Een Moleskine met een afbeelding van een cassette. Voor de youngsters onder jullie, toen we jullie leeftijd hadden was er maar dat om muziek te luisteren, nu lijkt dat echt démodé! En voor degenen die niet weten wat een Moleskine is: een schriftje voor mensen die er veel geld voor over hebben!

Ons moeder kon het niet laten en kocht kerstsokjes voor de baby. Gelukkig kan het rond Pasen -als hij geboren wordt- nog steeds sneeuwen en zullen sneeuwpoppen misschien niet zo eigenaardig lijken. Toch dikke merci!

We krasten en krasten en krasten. Ik had nog één rendiertje te kort voor de 250 000 euro, en nog een sneeuwmannetje voor de 1000 euro, en nog….etc etc. Uiteindelijk won ik niets….maar spannend was het wel!

Wie krijgt er nu een ananas cadeau? Ik, al was het een overschot en geen kerstgeschenk. Desalniettemin gaat hij met oudejaarsavond onder de chocoladefontein! Oh yes!

Prettige feesten iedereen! En bedankt voor het talrijk lezen en commentaren plaatsen! Vind ik heeel leuk!

december 17, 2014

Met tijd, boterhammen en een beetje geld…

Oranje snot. Gecombineerd met onflatterende “vuile” kleren (lees: te groot, in verfplekken en meestal van één of ander verschoten sportmerk) en je hebt de perfecte mix voor een weekje verbouwen. In het voorjaar van 2013 was dit vijf maanden aan een stuk onze outfit van de dag, na twee jaar doen we nu verder met “den boven”. De zolderruimte wordt omgebouwd van “stoffige dumpplaats voor alles wat elders geen plaats heeft” tot twee slaapkamers inclusief ingebouwde kasten. In tegenstelling tot de vorige keer kan ik deze keer niet zo heel veel meehelpen. Zo vijf maanden zwanger, dat lijkt met niet meer zo ideaal om nog met gyproc, emmers chape of afgebroken kasten te zeulen, maar ik help waar ik kan.

Yey! Stofzuigen! De volledige vloer was tot voor deze morgen bedekt met oranje baksteenstof. Gelukkig kan ik zoiets wel doen want er kruipt toch wel serieus veel tijd in zo’n prutswerk.

We kozen er twee jaar geleden al voor om de ramen te vernieuwen, vorig jaar om te isoleren. Vorige maand kwamen de veluxen er nog eens bij, elektriciteit en verwarming werden klaargelegd en zaterdag gaan ze “chappen”. Ik kan me er nog geen concreet beeld van vormen maar ik ben wel heel blij dat Ilja niet meer in onze “voorplekke” zal moeten slapen en dat we daar eindelijk speelgoed/bureau/kasten gaan kunnen zetten. Ooit komt het hier allemaal nog goed….beetje met een keer.

december 16, 2014

boy oh boy (gelukkig mag ik nog vier maand twijfelen!)

Knal op de lens zat hij. Met zijn mannelijkheid volledig tentoongesteld op de echo. Net als zijn broer indertijd. Dat het dus een jongetje wordt/is, ons tweede kindje. Ik dacht dat ik er meer moeite mee ging hebben maar ik ben zo blij dat alles goed gaat met onze baby, dat hij goed groeit en dat de dokter steeds “perfect” kan zeggen. Dan ga je drie mannen in je kot hebben, zegt mijn liefste. Inderdaad. Hoewel Ilja al de hele zwangerschap beweert dat hij een zusje zal krijgen had hij er weinig moeite mee om die klik te maken. En dat brengt ons back to square one. Een naam zoeken….En neen, het wordt nog steeds geen Paul. Als het van zijn broer afhangt heet hij “Tali”. Ok, definitly back to square one dus….

december 9, 2014

Crapcorn

Er breekt al eens iets de laatste weken. Of het valt en breekt net niet. In de voorbije maand droeg ik al vier glazen, een bord en een tas naar de “bak die ooit eens naar het containerpark moet”. Die irritante bak die altijd vol blijkt te zijn en nooit eens netjes leeg en uitgekuist. Sommigen wijten het aan mijn zwangerschap, mij lijkt het eerder een zwakkere periode in mijn algehele clumsiness. In het passeren bij de groenten en fruit bij SPAR gisteren kwam ik het rek met de popcornmaïs tegen. Mmmm popcorn waarop er tegelijkertijd zo’n zak maïs in mijn winkelmandje verdween. Het was zo’n trekmandje met wieltjes, ik vind dat altijd iets Benidorm bastards hebben. Dat ik de hendel van het karretje uit mijn hand liet schieten en daarna een zak bloem en drie stalen prei mocht oprapen hoort misschien ook bij dit verhaal. Even later aan de kassa ging het echter gigantisch fout. Een zak maïs, tel er onhandigheid bij en veel lucht in de befaamde zak. POEF! Het ding vloog naast de band in plaats van erop uiteraard. Resultaat: maïs all over the place. Shit! De kassadame gaf me een plastic zakje om het gescheurde zakje maïs in op te bergen, gelukkig zat er nog 3/4e in de zak en was slechts 1/4e voor de kippen. Ik bond het plastic zakje met de gescheurde zak maïs extra goed dicht zodat we niet nogmaals een farce zouden tegenkomen (zover ben ik ondertussen wel al!). Ze kwam me helpen om de uitgestrooide boel op te ruimen. Na het debacle scant ze verder mijn artikelen, onder andere de plastic zak met de gescheurde zak maïs in….Ik wou zeggen dat ik dat eigenlijk niet meer moest hebben zo’n zak waar maar 3/4e meer inzat, maar ik durfde niet. Tenslotte was het wel mijn eigen domme fout. Soit. Ik maakte er geen spel van en nam me voor om alsnog popcorn te maken thuis. Misschien was ik daar beter gestopt met denken aan popcorn want ook thuis leek het helemaal niet zo vlot te verlopen. Eens in de pot pofte de popcorn weinig tot niet, hij begon echter wel enorm te roken, zo fel dat mijn dampkap het niet meer kon bokken. Bij een check onder het deksel bleek ik vooral rook/zwart/stank te zien en ruiken. Ik zette de pot buiten waar hij nog zeker 10 minuten heeft staan uitroken. Ik had beter eerst eens opgezocht hoe ik op een goeie manier popcorn maak want: Piet weet het altijd beter!

Waarom zoek ik zo’n dingen ook altijd op nadat ik er een farce mee tegenkwam?

En bestaan er eigenlijk ook filmpjes over hoe je een zak maïs ongeschonden uit een winkel krijgt?