Mijn wordpresspunten arriveerden gisteren, net als bij de andere wordpressers veronderstel ik.  Met 28 000 hits ben ik waarschijnlijk niet de eerste van de klas, maar ik maak ook bitter weinig reclame voor het bloggen, er zijn geen give-aways, de inhoud is geleuter en ik commentaar veel te weinig bij anderen.  Maar ik blijf graag bij de essentie, het bloggen blijft iets van mij alleen en ik pas mij aan niemand aan.  Dat maakt het net zo leuk om te doen.  En of er nu 28 000 komen op een jaar of 28, daar ga ik mijn slaap niet voor laten.  Ik laat bitter weinig slaap.  Slaap is mijn vriend.

2014 was een jaar waarin ik 104 (met dit erbij 105) berichten postte.

In januari was het al meteen treuren wegens een aanval op ons kippenhok.  De balans was niet te overschatten met drie doden en twee gechoqueerde baasjes.

In februari plogde ik voor de tweede keer.  Mijn eerste gedacht bij het “ontstaan” (of eerder heruitvinden van iets dat eigenlijk al bestond) van plogs was:”oh leuk, tof om te doen”.  Maar het blijkt veel meer werk dan gedacht.  Vooral het onthouden dat je een foto “moet” trekken is het moeilijkste.

Maart was dan weer de maand waar ik de oude mensen in de GB vervloekte omdat ze mijn pedagogisch gezag ondermijnden.  Fuckers.  Tegelijkertijd laat WordPress ook weten dat ik dan mijn populairste bericht  van 2014 heb geschreven.  Ik begrijp niet wat er zo fantastisch aan is maar kom, het zal aan Ace of Base liggen zeker?

In april leerde ik een toffe peerdro kennen.  Funny enough, toen ik gisteren mijn collect en go ging ophalen was hij het weer aan de collect en go-stand.  Ik dacht “Pedro toch, je zou eens moeten weten!” maar ik zei “Merci en prettige feesten!”  Hij gaf me wel gelijk toen ik zei dat ik geen côte d’or-chocolade wou kopen om in mijn chocoladefontein te gieten op oudejaarsavond.  Ziet dat hij een toffe peer is hé.

In mei maakte Moederdag gevoelens los.  Als tweede hoogtepunt deed ik iets wat ik niet veel doe: ik liet even het achterste van mijn tong zien door over mijn rolletjes te schrijven.  Iets waar ik waarschijnlijk komend jaar deze periode evenveel problemen mee zal hebben.

Juni stond in het teken van opvoeden.  Opvoeden en tegelijkertijd de muren oplopen en iets met achter behang plakken en van die dingen.

Juli ging opnieuw over ons huisdier.  Jammergenoeg werd het wederom een afscheid.

Onze reis naar Oostenrijk was het hoogtepunt van augustus.  Op mijn blog dan toch.  Op persoonlijk vlak was het hoogtepunt echter veel intenser.

In september werd er nogmaals afscheid genomen van een trouwe vriend. Vreemd genoeg viel me dat ook zwaar, ondertussen ben ik al helemaal thuis in mijn nieuwe Yaris mèt radio die werkt en automatische deurvergrendeling.  De autoradio in de oude Yaris werkte maar parttime.  En hij deed het dan nog op zijn eigenzinnige manier.  Hij stond op een bepaald volume en dat kon niet meer omhoog of naar omlaag.  Te stil voor de autostrade en een tikkeltje te luid voor op de secundaire wegen.  Of hij werkte die dag niet om dan ineens toch in gang te schieten, net op het moment dat je het het minste verwacht en daarbij bijna in een gracht rijdt van het verschot.  Ik vermoed dat één of andere Pool zich er nu aan frustreert.  Expect the unexpected!

Oktober werd de maand van de waarheid.  Eindelijk mocht ik bloggen met inhoud.  Baarmoederinhoud.

November werd man-te-paarden-maand.  Mmm man-te-paarden.

En december werd jongetjesmaand.  Blij om ondertussen te melden dat we wel degelijk tot een consensus zijn gekomen over een naam en dat het kind dus niet als X door het leven zal moeten gaan.  Nuh, X is nog altijd beter dan niks.

Voor 2015 voorzie ik wederom geen geplande postjes maar ik vermoed dat het moederschapsbeschermingsverlof dat binnen drie weken start wel voor inspiratie zal zorgen en uiteraard de bevalling waarbij het kind vanzelf eruit zal kruipen. (Baha!)  De prut die in mijn ogen zal zitten bij het opkweken van zo’n klein boeleke zal misschien voor een typefout of twee zorgen, trek het u niet aan, het komt allemaal in orde met mij.

En jij…wat ga jij doen in 2015?

Dat Tiny nog maar 2 maanden blogt, dat wist ik helemaal niet, ik dacht “oeh, een blog die ik gewoonweg nog nooit ontdekt heb”. Alsof ze het al jaren doet! Bij deze: Tiny, merci voor de tag en keep on blogging, je doet het geweldig leuk!

De “regels” van deze tag zijn:

• Tag 5 andere bloggers om deze tag te doen.
• Maak de naam bekend van diegene waardoor je genomineerd bent in je artikel.
• Noem 5 redenen waarom jij lacht of blij bent.
• Kopieer deze regels en zet ze in jouw artikel.
• Kopieer de TAG afbeelding en plaats die in jouw artikel.

Vijf redenen waarom ik glimlach/lach.

In feite lach of glimlach ik alleen als ik het meen. Dat maakt het extra leuk om er één te verkrijgen van mij, tegelijkertijd maakt dat mij extra afstandelijk. Want het is niet omdat ik niet glimlach of lach dat ik je daarom niet leuk of interessant vind. Het is dan ook een mirakel dat ik een man gevonden heb want ervaring (en alle boekskes) leert me dat lachende vrouwen meer aantrek hebben.

1) De uitspraken van mijn zoon. Zoals vorige zaterdag in Planckendael. Een moeder passeert met haar krijsende kind in de armen (been there, done that) waarop mijn 3-jarige zegt “jaa! ik hoor al een aapje!”

2) De hartslag horen van mijn ongeboren kind. “Doedoedoedoedoedoe”, altijd een goed teken en een reden voor instant smiling.

3) Post. Als in: kaartjes, briefjes of aankondigingen. Van een factuur krijg ik echter het zuur.

4) Iemand die valt, struikelt of door zijn eigen dommigheid pijn heeft. “The Science Of Stupid” op National Geographic is daar het gepaste programma voor.

5) Een perfecte zin in een geweldig boek. Zo’n zin die je een aantal keer herleest alvorens verder te lezen. Murakami is er meester in.

Gezien de tag al goed zijn deel doet in blogland ga ik alleen MissAnstro taggen.

Ik kocht het blogboek enkele weken geleden, het leest als een trein en werd voorgenomen op de andere boeken waar ik in bezig was.  Soms kan non-fictie ook wel eens deugd doen als break van alle romans die ik de laatste jaren verslonden heb.

Op verschillende andere blogs is er een hashtag gestart waarin je het blogboek toepast in de praktijk en het lijkt me een uitgesproken kans om het ook eens te proberen. (Ik moet altijd zoeken naar de # op het toetsenbord, i’m so oldfashioned!).  Op de blog van Kelly zelf kun je alle deelnemers spotten, ideaal om nieuwe blogs te leren kennen en zo ook nieuwe ideeën op te doen.  Soms denk ik er wel eens over om shoutyourheartout mijn eigendom te maken maar dan herinner ik me weer dat ik eigenlijk in se een gierig pin ben en mijn geld liever aan iets anders spendeer.  Tenzij iemand dat voor mij wil doen natuurlijk – ik kijk naar u die mijn naam uit de lotjespot trekt deze kerstperiode! –

Ik ga de ideeënlijst die Lilith meegeeft in haar boek door elkaar gebruiken en ik zal verre van alle ideeën exact toepassen want ik doe meestal gewoon mijn eigen goesting.

In de eerste lijst vond ik volgende blogtip wel leuk:

“Ga door je foto’s op je gsm en kies er één uit.  Vertel het verhaal achter de foto”

De foto die ik deze week nam is er één van het tv-scherm:

Het is Miranda.  Ik tape haar in serie omdat ik het de beste comedy van de laatste jaren vind.   Miranda: haar postuur, haar mimiek, haar zingen, alles gewoon.  Ook al heb ik de eerste twee seizoenen al twee keer gezien, toch lig ik telkens te schuddebuiken in de zetel.  “On with the show then!”  Ik zie op haar website dat ze een zaalshow geeft, jammer dat ze hiermee in Groot-Brittannië blijft, ik ging anders ergens op een troittoir gaan slapen om aan tickets te geraken.